Gry edukacyjne dla uczniów

Spis treści:

• Jak kampus uniwersytecki zamienił się w grę literacko-historyczną
• Jak biolodzy ratowali się grami podczas kwarantanny

W artykule „Jak gry opracowane przez studentów zmieniły moje podejście do nauczania historii” dla The Conversation, Clulow dzieli się swoimi przemyśleniami na temat znaczenia gier w środowisku edukacyjnym. Omawia, jak tworzenie gier pod kierunkiem studentów może wpływać na postrzeganie wydarzeń historycznych i sposób ich nauczania. Clulow podkreśla, że ​​takie projekty nie tylko sprawiają, że nauka jest bardziej angażująca, ale także pomagają w głębszym zrozumieniu złożonych pojęć historycznych.

Z jednej strony standardowe eseje pisane przez studentów na kurs nie ułatwiały dogłębnego zgłębienia tematu. Eseje miały zazwyczaj długość od dwóch do dwóch i pół tysiąca znaków, co jest zdecydowanie niewystarczające do pełnego zgłębienia tematu. Z drugiej strony, gra opracowana przez jego studentów zawierała dialogi liczące 30 000 znaków, co wymagało od studentów zapoznania się z licznymi źródłami historycznymi, aby osiągnąć autentyczność. Z drugiej strony, Clulow uważa, że ​​kadra uniwersytecka powinna aktywnie uczestniczyć w tworzeniu treści gry, co może znacząco poprawić jakość kształcenia i zaangażowanie studentów.

Nie będziemy w stanie tworzyć produktów porównywalnych z tymi tworzonymi przez profesjonalne studia. Możemy jednak tworzyć angażujące gry, które będą mogły być wykorzystywane zarówno na uczelniach, jak i, co najważniejsze, w szkołach. Nauczyciele stale poszukują sprawdzonych, wysokiej jakości treści edukacyjnych. W przeciwieństwie do tradycyjnych esejów akademickich, pisanych wyłącznie dla jednej osoby – profesora – gry wideo tworzone przez utalentowanych i zmotywowanych studentów mogą być angażujące i przydatne dla tysięcy studentów w wielu instytucjach edukacyjnych. Gry te nie tylko bawią, ale i edukują, co czyni je cennym narzędziem w procesie edukacyjnym.

Studenci Clulow stanęli przed intensywnymi wyzwaniami edukacyjnymi, ponieważ gra zawiera 13 postaci, pięć różnych zakończeń i 30 starannie opracowanych obrazów. Każdy element wymagał nie tylko ogólnego zrozumienia tematu, ale także dogłębnej analizy licznych źródeł w celu uzyskania niezbędnych szczegółów. Praca ta pozwoliła im nie tylko rozwinąć umiejętności badawcze, ale także pogłębić wiedzę na temat tworzenia gier.

Przyszli historycy, nie mając doświadczenia w tworzeniu gier, postanowili uprościć zadanie i stworzyć powieść przygodową. Tak narodziła się Ako: A Tale of Loyalty – unikalna powieść graficzna, w której gracze podejmują decyzje w imieniu młodego samuraja Kanpei Hashimoto. Rezultatem ich wysiłków jest gra dostępna dla wszystkich, w tym uczniów w całym kraju, pozwalająca im lepiej zrozumieć historię Japonii. Według Clulowa projekt ten był dla studentów cennym doświadczeniem, ponieważ żaden z nich wcześniej nie zgłębiał tego tematu na tak dogłębnym poziomie.

Po pomyślnym zakończeniu projektu, Nauczycielka rozpoczęła staż w Epoch: History Games Initiative, której celem jest tworzenie i publikowanie darmowych gier edukacyjnych we współpracy ze studentami. Strona internetowa projektu oferuje obecnie trzy gry, w tym jedną poświęconą historii Rosji, „Reakcja na idee rewolucyjne”. Akcja gry, której akcja rozgrywa się w 1877 roku, stawia graczy w roli dziennikarza, który pragnie opublikować swoje prace. Głównym celem gracza jest nawiązywanie kontaktów z wybitnymi dziennikarzami i redaktorami z różnych grup, w tym słowianofilami, zwolennikami okcydentalizmu, populistami i osobami niezdecydowanymi, w celu nawiązania współpracy i promowania swoich pomysłów. Ta gra nie tylko rozwija umiejętności krytycznego myślenia, ale także zapewnia wyjątkową okazję do zanurzenia się w kontekście historycznym i zrozumienia złożonej dynamiki politycznej tamtych czasów.

Jak kampus uniwersytecki przekształcił się w grę literacko-historyczną

Uniwersytet Wisconsin-Madison (USA) stanowi unikatowe studium przypadku w szkolnictwie wyższym. Od 2012 roku uniwersytet aktywnie rozwija gry edukacyjne, dzięki wysiłkom wykładowców i studentów z odpowiednich kierunków. Podczas pracy nad tymi projektami, twórcy doszli do wniosku, że tworzenie gier nie tylko usprawnia proces uczenia się, ale także go poprawia. Dlatego też uniwersytet aktywnie wykorzystuje technologie gier, aby podnosić jakość kształcenia, stając się przykładem udanej integracji innowacyjnych metod z procesem dydaktycznym.

Uniwersytet opracował unikalny kurs kreatywnego pisania zatytułowany „Historie, mapy i media: Tworzenie doświadczenia Wisconsin”. Uczestnicy mieli za zadanie stworzyć interaktywne gry na pięć różnych tematów, w tym wojnę Black Hawk, Pomnik Narodowy Effigy Mounds oraz ruch Bucket and Shovel. W ciągu sześciu tygodni studenci mieli za zadanie stworzyć stronę internetową, nagrać film demonstracyjny i stworzyć samą grę, wykorzystując bezpłatną platformę rzeczywistości rozszerzonej ARIS, opracowaną na uniwersytecie. Platforma ta umożliwia dodawanie punktów specjalnych do mapy za pomocą zdjęć, filmów i opisów tekstowych, co umożliwia tworzenie zarówno angażujących tras, jak i zadań. Gdy gracz zbliży się na odległość około dziewięciu metrów do oznaczonego obiektu, informacje o nim są automatycznie wyświetlane na ekranie, co czyni rozgrywkę bardziej interaktywną i edukacyjną.

W jednej z gier opracowanych przez studentów, przewodnik pochodzenia indiańskiego zlecał graczom konkretne zadania, takie jak znalezienie konkretnych miejsc czy zebranie wirtualnych przedmiotów i dokumentów. Przedmioty te można było wymienić na punkty. Podczas poruszania się po kampusie użytkownik korzystał z aplikacji, która pozwalała mu „widzieć” ukryte obiekty, takie jak „indiańskie cmentarze”. Ta koncepcja gry łączy elementy rzeczywistości rozszerzonej i aktywności fizycznej, tworząc wyjątkowe doświadczenie interakcji z historią i kulturą.

Studenci specjalizujący się w tworzeniu gier stanęli przed wyzwaniem przeszukiwania archiwów w poszukiwaniu informacji i inspiracji. Musieli wybrać główny pomysł lub problem, który chcieli poruszyć w swoich projektach, i opracować strukturę gry. Kluczowe były pisanie tekstów i tworzenie oryginalnych filmów. Podczas kursu instruktorzy stosowali podejście praktyczne, ucząc studentów, jak pracować z oprogramowaniem bezpośrednio podczas tworzenia gry. Ta metoda okazała się skuteczniejsza, ponieważ pozwoliła studentom przećwiczyć niezbędne umiejętności i lepiej zrozumieć proces tworzenia gry.

Twórcy kursu podkreślili kluczowe korzyści płynące z nauki poprzez tworzenie gier. Po pierwsze, takie podejście promuje aktywne zaangażowanie uczniów, ponieważ rozgrywka motywuje i sprawia, że ​​nauka staje się bardziej angażująca. Po drugie, tworzenie gier rozwija krytyczne myślenie i kreatywność, pozwalając uczniom stosować wiedzę teoretyczną w praktyce. Co więcej, ten format promuje umiejętność pracy zespołowej, ponieważ wiele projektów wymaga współpracy i wymiany pomysłów. Nauka poprzez tworzenie gier pomaga również rozwijać umiejętności techniczne, takie jak programowanie i projektowanie graficzne, które są niezbędne w dzisiejszym świecie. Wreszcie, ta metoda pozwala studentom otrzymywać informacje zwrotne na temat swoich postępów, co przyczynia się do głębszego zrozumienia materiału i zwiększenia pewności siebie.

• Studenci doskonalą umiejętności komunikacji i pracy zespołowej, próbują swoich sił w nowych rolach – programistów, projektantów, producentów itd.;
• Na koniec kursu otrzymują gotowy produkt, który jest przydatny nie tylko dla nich samych, ale także dla innych;
• Dzięki formatowi gry studenci zaczęli zwracać większą uwagę na strukturę tworzonej przez siebie historii, zaangażowanie i inne aspekty doskonałości zawodowej.

Jak biolodzy ratowali się grami podczas kwarantanny

Nie każdy ma dostęp do własnej platformy ani zaawansowanych możliwości technicznych. W takich przypadkach gry komputerowe lub mobilne można zastąpić grami planszowymi dostępnymi do grania online. To świetny sposób na cieszenie się rozgrywką bez konieczności posiadania specjalistycznego sprzętu. Gry planszowe online pozwalają graczom na interakcję i rywalizację, zachowując jednocześnie atmosferę tradycyjnych gier.

Wiosną 2020 roku, gdy świat przechodził na nauczanie zdalne, nauczycielki Ashley Heim i Emily Holt z Uniwersytetu Cornella (USA) postanowiły przeprowadzić eksperyment dla studentów ekologii. Ich celem było osiągnięcie kilku celów: po pierwsze, zmotywowanie studentów do głębszego zgłębienia wybranego tematu, a po drugie, pomoc w radzeniu sobie z nudą spowodowaną lockdownem i izolacją. Eksperyment miał na celu uczynienie nauki bardziej interaktywną i angażującą w kontekście, w którym tradycyjne metody nauczania były ograniczone.

Autorzy kursu zachęcili studentów do stworzenia własnych gier w oparciu o tematy, które będą zgłębiać podczas kursu. W trakcie tego procesu ustalono pewne zasady. Zasady te pomogą studentom zorganizować proces tworzenia gier i uczynić je ciekawszymi i bardziej angażującymi. Każda gra powinna odzwierciedlać kluczowe koncepcje omawiane na kursie i wykazywać kreatywność studentów.

• Gra może mieć dowolny format, inny niż typowy format pytań i odpowiedzi (byłoby to zbyt proste);
• Studenci najpierw ustalali temat i format ze swoim opiekunem lub instruktorem;
• Początkujący projektanci gier musieli wybrać rekwizyty, które można znaleźć w każdym domu, zasady gry powinny być dostępne online, a w idealnym przypadku gra mogłaby się odbywać w przestrzeni wirtualnej;
• Wybrany temat gry musiał zostać dokładnie zbadany, a opis powinien zawierać co najmniej pięć wiarygodnych źródeł;
• Sama gra musiała być zgodna z celami kursu i stanowić podstawę do dyskusji lub rozumowania na dany temat.

Stworzenie gry okazało się jedną z opcji zadania, ale to właśnie to podejście przyciągnęło najwięcej uwagi. W rezultacie 94% uczniów wybrało ten pomysł.

Uczniowie utworzyli grupy trzy- lub czteroosobowe, wybrali tematy i pracowali nad swoimi projektami przez sześć tygodni. Powstałe projekty obejmowały grę podobną do Monopoly, w której gracze kupują gatunki i populacje żywych stworzeń, starając się uniknąć klęsk żywiołowych, po grę podobną do Krokodyla, w której gracze odgadują słowo z małego obrazka.

Następnie do pracy zabrała się kolejna grupa uczniów — recenzenci. Musieli oni ocenić gry, nie wiedząc, kto je stworzył. Recenzenci pobrali niezbędne materiały i zagrali w kilka gier zarówno online, jak i offline, w zależności od specyfiki każdej gry. Zrobili zdjęcia procesu i wystawili swoje opinie. Nauczyciele również uczestniczyli w ocenie gier i zauważyli, że uczniowie wykonali zadanie znakomicie. Uczniowie stwierdzili, że kurs online nie tylko poszerzył ich wiedzę, ale także zapewnił doskonałą okazję do rozrywki i interakcji społecznych. To doświadczenie pozwoliło im rozwinąć krytyczne myślenie i umiejętności analityczne, co jest ważnym elementem nauki.

Przeczytaj także:

• Dlaczego nauczyciel prosi nas o wymyślanie memów jako pracę domową?
• Dlaczego w szkołach i na uniwersytetach organizowane są apokalipsy zombie?
• Jak nauczyciele historii rozwijają empatię u uczniów?