Półka z książkami: „Dane: wizualizacja, narracja, zastosowanie” autorstwa Cole’a Nussbaumera Naflica

Zawartość:

Pełny tytuł: „Dane: wizualizacja, narracja i zastosowanie. Opowiadanie historii za pomocą danych”.

Tytuł książki: Opowiadanie historii za pomocą danych Data: Przewodnik po wizualizacji danych dla profesjonalistów biznesowych.

Wydawca: „MYTH”.

Rok wydania: 2020.

Cole Nussbaumer Naflic, specjalista ds. wizualizacji danych i były analityk w Google, twierdzi, że każde dane opowiadają historię. Naflic i jej zespół w Storytelling with Data oferują obecnie kursy, szkolenia i warsztaty, których celem jest nauczenie ludzi, jak skutecznie i angażująco prezentować informacje za pomocą wykresów i diagramów. Naflik prowadzi również bloga o tej samej nazwie, gdzie podaje przykłady nieudanych metod wizualizacji i oferuje rekomendacje dotyczące usprawnień. „Data: Visualize, Tell, Use” to praktyczny przewodnik, który przydaje się przy tworzeniu prezentacji szkoleniowych i kursów slajdowych, a także do przygotowywania raportów analitycznych w środowisku biznesowym. Książka została wydana w języku angielskim w 2015 roku i szybko stała się międzynarodowym bestsellerem. W 2020 roku książka została przetłumaczona na język rosyjski przez wydawnictwo MIF, a jej zaktualizowane wydanie ukazało się w 2025 roku. Naflik dzieli się wiedzą zdobytą dzięki kontaktom z klientami z różnych branż, w tym z sektora edukacji, medycyny, informatyki i administracji publicznej. Książka zawiera liczne przykłady obejmujące różnorodne tematy, a metodologia Naflika jest uniwersalna i może być wykorzystana do wizualizacji szerokiego spektrum danych. Swoje podejście Naflik przedstawia w formie sześciu lekcji:

• Konieczne jest zrozumienie całej sytuacji. Przede wszystkim ważne jest przeanalizowanie następujących punktów: „Kim jest mój segment docelowy?”, „Jakie informacje lub działania chcę im przekazać?”, „Jak zamierzam wchodzić w interakcję z tą publicznością?” (na przykład prowadząc prezentacje na żywo lub wysyłając materiały w formie dokumentów elektronicznych).
• Określ najodpowiedniejszą metodę wizualizacji danych. Według Naflica istnieje wiele sposobów prezentacji informacji, ale tylko dziesięć podstawowych formatów może skutecznie rozwiązać większość problemów. W niektórych przypadkach najodpowiedniejszą opcją może być użycie zwykłego tekstu lub tabel. Innymi słowy, nie należy uciekać się do wykresów tylko po to, by je wykorzystać.
• Oczyść przestrzeń ze zbędnych informacji. Naflica zdecydowanie zaleca uwzględnienie obciążenia poznawczego i wyeliminowanie wszystkich elementów, które nie mają znaczenia semantycznego i nie przyczyniają się do uproszczenia percepcji. Ponadto autor sugeruje zastosowanie zasad Gestalt – systemu praw wyjaśniających, jak ludzie postrzegają obrazy wizualne i tworzą z nich jednolitą całość. Pomoże Ci to stworzyć projekt, który będzie łatwy w odbiorze.
• Przyciągnij uwagę odbiorców. Autor dzieli się rekomendacjami dotyczącymi komponentów i technik, które mogą podkreślić kluczowe punkty na slajdzie.
• Skup się na sposobie myślenia projektanta. W tej sekcji Naflik zagłębia się w podstawowe zasady, które pomogą Ci tworzyć wykresy i diagramy, które są nie tylko bardzo pouczające, ale także atrakcyjne wizualnie.
• Wyobraź sobie historię. Autor omawia kilka podejść do opowiadania historii, w tym logikę poziomą i pionową, metodę „odwróconego storyboardu” oraz koncepcję „świeżego spojrzenia”. Naflik argumentuje, że te techniki mogą przekształcić zestaw slajdów, a nawet poszczególne elementy slajdu, w wciągającą narrację.

Autor dokładnie analizuje każdy etap lekcji, demonstrując proces wizualizacji danych na konkretnym przykładzie. Omawia wszystkie kroki, od zdefiniowania kontekstu po prezentację ostatecznej historii na przygotowanych slajdach.

Dodatkowe przykłady „przed i po” można znaleźć na blogu Storytelling with Data, choć są one prezentowane w języku angielskim. Jeden z takich przykładów ilustruje powszechny problem: slajd jest pełen zbędnych informacji, ale nie jest jasne, które punkty wymagają szczególnej uwagi i jakie działania mają zostać podjęte przez odbiorców.

Oś pionowa przedstawia liczbę pracowników pełnoetatowych zaangażowanych w projekty firmy. Kolumny przedstawiają przewidywaną liczbę pracowników w poszczególnych miesiącach, a linie pokazują rzeczywistą liczbę pracowników zaangażowanych w projekty. Dane przedstawiono również w tabeli na dole.

Na slajdzie w W wersji „Po” usunięto wszystkie zbędne elementy i usunięto zakłócenia wizualne, w tym linie siatki. Informacje z różnych projektów połączono, aby lepiej przekazać główną ideę: proces planowania znacznie zaniżył liczbę pracowników potrzebnych do ukończenia projektów. Ta kluczowa idea została podkreślona w tytule slajdu, a na dole dodano wezwanie do działania: „Omówmy, jak pozyskać fundusze na pokrycie kosztów dodatkowego personelu”.

Aby podkreślić różnice między planowanymi a rzeczywistymi wynikami, zaznaczono je kolorem pomarańczowym. Na wykresie znalazła się również ważna liczba do rozważenia przez słuchaczy: w ostatnich miesiącach w projekty zaangażowało się o 1026 osób więcej, niż pierwotnie szacowano.

W razie potrzeby możesz dołączyć do tego wykresu dodatkowe informacje i utworzyć slajdy przedstawiające wskaźniki dla każdego z projektów osobno.

Dla kogo będzie to istotne: Dla każdego, kto chce opanować umiejętności wizualizacji danych, aby tworzyć efektywne prezentacje dla studentów, współpracowników, partnerów biznesowych i ogółu społeczeństwa.

Jeśli interesuje Cię edukacja i chcesz poznać więcej interesujących informacji, dołącz do naszego kanału na Telegramie!

Przeczytaj również:

• Książka: „Getting the Most Out of Data” Jordana Morrowa
• Dziesięć błędów projektowych, które mogą negatywnie wpłynąć na kurs online.
• Książka: „Word on a Slide” Aleksandra Grigoriewa.
• Podstawy nauczania multimedialnego odgrywają kluczową rolę w rozwoju cyfrowych treści edukacyjnych. Zasady te mają na celu usprawnienie procesu percepcji informacji i mogą znacznie zwiększyć efektywność uczenia się.

  Po pierwsze, ważne jest, aby wziąć pod uwagę różnorodność formatów prezentacji informacji, takich jak tekst, dźwięk, wideo i grafika. Połączenie tych elementów sprzyja pełniejszemu przyswojeniu materiału, ponieważ każdy uczeń może wybrać najbardziej odpowiednią metodę percepcji.

  Po drugie, zasada interaktywności pomaga zaangażować uczniów. Wprowadzenie elementów interaktywnych, takich jak testy czy ankiety, pomaga utrzymać zainteresowanie i zaangażowanie, a także sprzyja lepszemu zapamiętywaniu wiedzy.

  Trzecim ważnym aspektem jest organizacja treści. Logiczna struktura i przejrzysta nawigacja ułatwiają naukę. Wygodny dostęp do informacji pozwala uczniom nawigować po materiale i łatwo znaleźć potrzebne im sekcje.

  Należy również uwzględnić zasadę multimodalności, która zakłada stosowanie różnych metod prezentacji informacji. Pomaga to stymulować różne kanały percepcji, co z kolei przyczynia się do głębszego zrozumienia tematu.

  Równie ważna jest zasada adaptacyjności, która oznacza możliwość dostosowania treści edukacyjnych do indywidualnych potrzeb i poziomu przygotowania uczniów. Dzięki temu każdy użytkownik może uczyć się we własnym tempie i zgodnie z własnymi preferencjami.

  Podsumowując, stosowanie tych zasad podczas tworzenia cyfrowych treści edukacyjnych przyczynia się do skuteczniejszej i bardziej angażującej nauki, przy jednoczesnym uwzględnieniu różnorodności stylów uczenia się i indywidualnych cech każdego ucznia.