Przeszłość: „Sumiennym marynarzom-proletariuszom nie są potrzebne żadne egzaminy”

Treść:

• Kontekst

Pojawiła się kwestia egzaminów przejściowych na kolejny kurs, ponieważ wiosną 1919 r. najwyższe kierownictwo zrezygnowało już z pomysłu szkolenia dowódców marynarzy w ciągu sześciu miesięcy. Kurs był kontynuowany, choć jego czas trwania nie był precyzyjnie określony. Latem tego roku podjęto decyzję o jego przedłużeniu do czterech lat.

Kwestia egzaminów pojawiła się nie wśród kadry dydaktycznej, ale wśród najwyższego kierownictwa radzieckiej marynarki wojennej. Stało się to oczywiste, gdy okazało się, że istnieje znacząca różnica między kadetami, którzy faktycznie studiowali na kursach dowódczych marynarki wojennej, a tymi, którzy nie robili nic poza pensją. Potrzeba wprowadzenia egzaminów stała się pilna, aby poprawić jakość kształcenia i wyłonić najbardziej wykwalifikowanych specjalistów, co bezpośrednio wpłynęło na efektywność marynarki wojennej.

Oczywiste jest, że niektórzy studenci uważani za „studentów” nie są w stanie kontynuować nauki w zakresie nauk o marynarce wojennej. Wynika to zarówno z niedostatecznego opanowania poprzednich kursów, jak i z niedostatecznego przygotowania z przedmiotów ogólnych, co praktycznie uniemożliwia przejście do bardziej złożonych dyscyplin naukowych.

W kręgach kierowniczych zrodził się pomysł przyciągnięcia na kursy dowódcze lojalnej i wykształconej młodzieży z wykształceniem średnim. Aby skutecznie zintegrować nowych członków z istniejącym zespołem, należy dokładnie przeanalizować jego obecny skład, przydzielić pracowników na podstawie ich wiedzy i umiejętności oraz zapewnić miejsce nowym kandydatom. To nie tylko odświeży zespół, ale także poprawi jego ogólną efektywność.

Wszystko to doprowadziło do pytania o nieuchronność egzaminów wiosennych, które mogłyby posłużyć jako miejsce przydzielania zadań i selekcji. Ogłoszono również, że kadeci uznani przez egzaminatorów za niekompetentnych i niezdających egzaminów zostaną usunięci z kursów i odesłani na swoje statki.

Sytuacja ta wywołała ożywioną debatę wśród uczestników kursu. Zebranie ogólne poświęcone tej ważnej kwestii zgromadziło dużą publiczność i charakteryzowało się wysokim napięciem. Nawet ci, którzy zazwyczaj ignorują takie wydarzenia, licznie stawili się w sali kreślarskiej, gdzie zebrało się około 400 osób. Na spotkanie zaproszono komisarza i kierowników katedr – czyli kadrę dydaktyczną – co dodało wagi omawianemu tematowi.

Nudna sala kreślarska stała się miejscem ożywionych debat z komisarzem, co było wówczas rzadkością. Kadra dydaktyczna pozostała z boku, ponieważ nikt nie był zainteresowany ich opinią. Leniwi i leniwi studenci naturalnie jednogłośnie sprzeciwiali się egzaminom, co tłumaczyli oczywistymi motywami.

Niektórzy studenci, którzy wykazali się pilnością, ale brakowało im wyjątkowych zdolności, również sprzeciwiali się egzaminom. Uważali za bezpodstawne obawy nauczycieli, że z powodu niedostatecznej wiedzy nie poradzą sobie z materiałem na kolejnym kursie. Co więcej, nie chcieli pozostawać w tyle za rówieśnikami, którzy, choć równie ciężko pracowali, mieli większe naturalne predyspozycje i nie ryzykowali powtarzania roku.

Studenci, którzy odnieśli sukces i byli pracowici, nie wyrażali niezadowolenia z egzaminów, ale też nie popierali ich, kierując się mglistym poczuciem braterskiej solidarności.

Istniała również inna grupa o wyraźnych poglądach politycznych, składająca się głównie z członków kolektywu komunistycznego. Grupa ta ewidentnie obawiała się ewentualnej krytyki, co było wyraźnie widoczne w ich zachowaniu. Zimą spędzali więcej czasu w sali grupowej, relaksując się na wygodnej kanapie i popijając herbatę, niż na zajęciach. Jednak ich samoocena i wysoko ceniona uprzywilejowana pozycja uniemożliwiły im przyznanie się do tego i dołączenie do mniej aktywnych uczestników.

Ta grupa prezentowała stanowisko czysto polityczne: „Zdajemy sobie sprawę z natury tych egzaminów. Są one po prostu metodą stosowaną przez kontrrewolucyjnych instruktorów, aby wykluczyć niepożądanych kadetów. Sumienni proletariaccy marynarze nie potrzebują egzaminów; sami ustalimy, kto naprawdę się uczy, a kto tylko marnuje czas, kto jest zdolny do nauki, a kto nie, i sami usuniemy z kursów tych, którzy się nie uczą”.

Wyobraźmy sobie, że ta śmiała formuła została zatwierdzona na zebraniu, a rezolucja, pomimo sprzeciwu komisarza, została sporządzona właśnie w ten sposób.

Ostatecznie wszyscy pozostali na swoich stanowiskach; nikt nie został zwolniony. Do zespołu dołączyło około dwudziestu nowych przedstawicieli inteligencji, a decyzja ta okazała się uzasadniona. Nowi pracownicy z entuzjazmem przystąpili do pracy, choć być może kierowali się nie tyle wysokimi zasadami moralnymi, co strachem przed konsekwencjami.

Wadim Biełow w swojej pracy „Kolebka Czerwonej Floty: na radzieckich kursach dla kadry dowódczej marynarki wojennej” przedstawia unikalną perspektywę dotyczącą formowania się i rozwoju marynarki wojennej w Rosji Sowieckiej w latach 1917–1921. Relacje naocznych świadków, zebrane i opracowane przez M. A. Jerochową, rzucają światło na kluczowe momenty związane ze szkoleniem i przygotowaniem kadry dowódczej marynarki wojennej. Niniejsza publikacja stanowi ważne źródło do badań nad historią Czerwonej Floty, jej rolą w państwie radzieckim i jej wpływem na strategię morską. W tekście podkreślono również znaczenie kursów dowódczych jako fundamentu rozwoju profesjonalnej kadry, co przyczyniło się do wzmocnienia zdolności obronnych kraju w trudnych czasach.

Kontekst

Kursy dowódcze marynarki wojennej w Akademii Marynarki Wojennej zostały założone w 1918 roku w Piotrogrodzie. Młody rząd radziecki, pozbawiony oficerów carskich, zmagał się z dotkliwym niedoborem wykwalifikowanych specjalistów, takich jak nawigatorzy, mechanicy, elektrycy, radiooperatorzy i artylerzyści. Kursy te stały się ważnym krokiem w szkoleniu kadr marynarki wojennej, co przyczyniło się do wzmocnienia zdolności obronnych kraju w kontekście kryzysu porewolucyjnego. Kursy obejmowały wszystkie niezbędne aspekty służby i techniki morskiej, zapewniając formowanie profesjonalnego zespołu do wykonywania zadań bojowych. Utworzenie kursów dowódczych odegrało zatem kluczową rolę w rozwoju radzieckiej floty i wychowaniu nowego pokolenia specjalistów marynarki wojennej.

Przyjęcie na kursy było ograniczone do czwartej klasy, ale wielu kandydatów, w tym marynarzy, nie osiągnęło nawet tego minimum. Mimo to zostali przyjęci z powodu braku chętnych. Niektórzy kadeci uczyli się pilnie, podczas gdy dla innych głównym bodźcem do zapisania się były pensje i racje żywnościowe. Ta grupa albo opuszczała zajęcia, albo uczęszczała na nie jedynie pobieżnie.

Aby utrzymać swoje miejsca na kursach, studenci z grupy leniwych najpierw doprowadzili do zniesienia ocen, a następnie egzaminów. Decyzja ta zapadła na ogólnym zebraniu. Grupa ta składała się z komunistycznych marynarzy, którzy stali się „królami” nowego porządku, i nawet kierownik kursów – komisarz – nie odważył się im otwarcie sprzeciwić. Nikt nie słuchał nauczycieli.

Kilka miesięcy po rozpoczęciu zajęć, w Nowy Rok, stało się jasne, kto jest w stanie ukończyć kurs, a kto nie. Niektórzy studenci odeszli, inni pozostali. W pewnym momencie administracja zdecydowała się na surowe podejście i wydalić najbardziej niedbałych studentów. Ci studenci byli znani wszystkim, nawet bez ocen i egzaminów. Pewnego dnia ogłoszono ich wydalenie bez wyjaśnienia i, co zaskakujące, tym razem nie zakwestionowali tej decyzji. Autor wspomnień zauważa, że ​​prawdopodobnie intuicyjnie odczuli słuszność tej decyzji.

Przerobienie tekstu pod kątem SEO wymaga użycia słów kluczowych i fraz, które pomogą poprawić widoczność strony w wyszukiwarkach. Ważne jest, aby zachować podstawową treść.

Aby ulepszyć treść, używaj bardziej opisowych tytułów i meta tagów, które przyciągną uwagę użytkowników. Warto również uwzględnić linki wewnętrzne do innych stron w witrynie, co zwiększy jej autorytet i usprawni nawigację.

Przeczytaj również:

• Minione: Jak rewolucyjne ego było szczególną motywacją do nauki
• „Co za drań, nie nauka!” lub Jak marynarze uczyli się, by zostać oficerami
• Historia zniesienia stopni jako przeklętego dziedzictwa burżuazji
• Pamiętniki nauczyciela w przedrewolucyjnej szkole dla dorosłych analfabetów