Deathloop 2021: 5 mechanik gry, które zmienią Twoje postrzeganie

Spis treści:

• Funkcje backtrackingu w grach wideo
• Eksploracja ścieżek drugorzędnych w grach wideo
• Powtarzanie jako klucz do mistrzostwa w symulatorach immersyjnych
• Jak pokonać rutynę w grach wideo

Funkcje backtrackingu w grach wideo

W grze BioShock Infinite jednym z ekscytujących momentów jest sytuacja, gdy główny Bohaterowie, Elizabeth i Booker, są zmuszeni opuścić Columbię na pokładzie sterowca Lady Comstock. Aby to zrobić, muszą uruchomić kolejkę linową, co jest możliwe tylko dzięki rzadkiemu eliksirowi Shock Jockey, który znajduje się w innym miejscu. Konieczność cofania się dodaje element napięcia i komplikuje dalszy przebieg fabuły, zmuszając graczy do uważnej eksploracji otaczającego świata.

Cofanie się, jako technika rozgrywki, stało się integralną częścią gier wideo, zachęcając graczy do powrotu do wcześniej zbadanych lokacji w celu wykonania dodatkowych zadań lub uzyskania nowych możliwości. Ta metoda nie jest nowa w branży gier, ponieważ termin „backtracking” pierwotnie wywodzi się z matematyki i programowania, oznaczając podejście do rozwiązywania problemów poprzez wyliczenie wszystkich możliwych opcji. Korzystanie z backtrackingu w grach zwiększa zaangażowanie gracza i dodaje element eksploracji, co z kolei wzbogaca wrażenia z gry i czyni je bardziej intensywnymi.

Według Jarosława Krawcowa, szefa studia Masterskaya 15, niektóre mechanizmy gry mogą negatywnie wpływać na dynamikę rozgrywki. Gdy graczowi uda się pokonać wrogów i rozwiązać trudne zagadki, konieczność cofnięcia się może zakłócić płynność gry i uniemożliwić immersję. Podkreśla to znaczenie przemyślanego projektowania poziomów i mechaniki, aby zapewnić ciągłość wrażeń, dzięki czemu gracze mogą w pełni cieszyć się grą i pozostać zainteresowani jej fabułą i wyzwaniami.

Powtarzanie zawartości, którą już poznaliśmy, może wywołać u graczy poczucie rutyny. Projektanci gier starają się urozmaicić ten proces, wprowadzając nowych wrogów do wcześniej ukończonych poziomów. Jednak takie techniki są często postrzegane przez użytkowników jako nienaturalne i wywołują negatywne emocje. Aby poprawić wrażenia z gry, ważne jest znalezienie równowagi między nowością a zachowaniem oryginalnej zawartości, aby uniknąć nudy i utrzymać zainteresowanie gracza.

Badania pokazują, że elementy backtrackingu mogą znacznie zmniejszyć zaangażowanie w rozgrywkę. Gdy gracz zdaje sobie sprawę z mechanizmu backtrackingu, jego immersja w rozgrywce zostaje przerwana, a gra traci swój potencjał rozrywkowy. Podkreśla to znaczenie przemyślanego projektowania mechaniki gry, która powinna angażować gracza, ale nie odciągać go od głównego celu, jakim jest czerpanie przyjemności z rozgrywki.

Pomimo swoich wad, backtracking nadal odgrywa ważną rolę we współczesnych grach. Twórcy aktywnie pracują nad tym, aby ten element był bardziej organiczny i mniej nachalny, co pomaga utrzymać zainteresowanie gracza przez całą rozgrywkę. Ulepszanie mechaniki backtrackingu jest kluczowym aspektem rozwoju, ponieważ może znacząco zwiększyć zaangażowanie i przyjemność z gry.

Eksploracja ścieżek drugorzędnych w grach wideo

W świecie gier wideo backtracking jest powszechnym elementem rozgrywki, aktywnie wykorzystywanym w różnych gatunkach. Na przykład w Resident Evil 2 gracze, kontrolując Leona Kennedy'ego i Claire Redfield, wielokrotnie wracają na komisariat policji pełen zombie. Ten element tworzy atmosferę napięcia i wzmacnia interakcję ze światem gry. Podobną koncepcję widać w Deus Ex: Human Revolution, gdzie protagonista Adam Jensen dwukrotnie powraca do miast takich jak Pekin i Detroit, budując poczucie zamknięcia i głębokiej więzi z otoczeniem. Nawet w platformówce Super Meat Boy gracze muszą cofać się, aby uratować swoją przyjaciółkę Bandage Girl, co dodaje element strategiczny i angażującą rozgrywkę. Cofanie się nie tylko pogłębia fabułę, ale także wzbogaca interakcje w grze, czyniąc ją ważnym aspektem współczesnych gier wideo.

Twórcy gier często korzystają z cofania się, a jednym z kluczowych powodów jest oszczędzanie zasobów. Jarosław Krawcow, szef studia „Masterskaja 15”, podkreśla, że ​​ze względu na ograniczone budżety niektóre studia wolą ponownie wykorzystywać istniejące lokacje, aby wydłużyć czas rozgrywki. Doskonałym przykładem jest Dragon Age 2, gdzie mając zaledwie szesnaście miesięcy na rozwój, zespół skupił się na jednym mieście – Kirkwall – w przeciwieństwie do zróżnicowanych lokacji w pierwszej części. Takie podejście pozwala nam zoptymalizować proces rozwoju i skupić się na tworzeniu wysokiej jakości treści w krótkim czasie.

Tworzenie nieliniowej rozgrywki jest ważnym aspektem współczesnych gier wideo. Wykorzystanie mechaniki backtrackingu pozwala graczom swobodnie wybierać i eksplorować świat gry na własnych zasadach. Gry Rockstar, takie jak seria GTA, są tego przykładem, pozwalając graczom wracać do swoich domów, pogłębiając więź z postacią i otoczeniem. W gatunku Metroidvania, nazwanym tak od serii Metroid i Castlevania, backtracking również odgrywa kluczową rolę. Gracze muszą powracać do wcześniej ukończonych lokacji, aby zastosować nowe umiejętności i odkryć wcześniej niedostępne obszary, co tworzy dynamiczną i wciągającą rozgrywkę.

Ten mechanizm tworzy unikalne poczucie progresji: wracając do lokacji początkowych, gracze odblokowują nowe możliwości. Sébastien Benard, twórca roguelike'owej Metroidvanii Dead Cells, wyjaśnia: „Na początku gry napotykasz przedmioty, do których nie możesz dotrzeć, ale z czasem, gdy stajesz się silniejszy, wracasz, aby je odzyskać”. Takie podejście skutecznie podtrzymuje zainteresowanie gracza i wydłuża czas interakcji z grą, co przyczynia się do jej popularności i zaangażowania odbiorców.

Cofanie się jest kluczowym elementem nieliniowych fabuł, zwłaszcza w grach RPG, gdzie działania gracza bezpośrednio wpływają na rozwój historii. W S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl, aby poznać prawdziwe zakończenie, gracz musi powrócić do określonych lokacji i zebrać brakujące wskazówki. W NieR: Automata, aby w pełni zrozumieć fabułę, gracz musi przejść grę cztery razy, a każda kampania odsłania nowe aspekty i szczegóły fabuły. Te mechanizmy nie tylko wzmacniają interakcję ze światem gry, ale także dodają fabule kolejnych warstw, angażując graczy i zachęcając ich do eksploracji każdego szczegółu.

Cofanie się może być wykorzystane do stworzenia głębokiego efektu emocjonalnego poprzez ukazanie podróży gracza. Na przykład w Mad Maxie zakończenie przywraca gracza do punktu wyjścia, wywołując silne reakcje emocjonalne. Kravtsov podkreśla: „Ta podróż staje się podsumowaniem całej gry, przypominając o tym, jak pokonywałeś różne etapy, i jest bardzo poruszająca”. Podobnie w pierwszym Fallout, protagonista powraca do Krypty, przechodząc drogę od nikim do prawdziwego bohatera. Ta technika nie tylko kładzie nacisk na rozwój postaci, ale także tworzy poczucie zamknięcia, które rezonuje z graczem. Wykorzystanie cofania się w fabule gry pomaga graczom zrozumieć całą przebytą podróż, co wzmacnia ich emocjonalną więź z grą.

Jak to się ma do nowej gry Arkane? Po pierwsze, nie ma to z nią nic wspólnego, ale inne aspekty, takie jak nieliniowość i zaangażowanie emocjonalne, miały bezpośredni wpływ na projekt Deathloop. Deathloop wprowadza mechanikę, która pozwala graczom wybrać własną ścieżkę, tworząc wyjątkowe wrażenia z gry. Nieliniowość fabuły i możliwość podejmowania decyzji tworzą głęboką więź z postaciami i światem gry, dzięki czemu cały proces jest bardziej angażujący i zapada w pamięć.

Powtarzanie jako klucz do Mistrzostwo w grach immersyjnych

W 2017 roku szanowany portal gamingowy PC Gamer zebrał zespół pięciu deweloperów specjalizujących się w symulacjach immersyjnych, aby omówić kluczowe cechy gatunku. Jednym z głównych tematów był proces wdrażania nowych graczy, biorąc pod uwagę złożoność mechaniki gry. Mechaniki te z jednej strony otwierają bogate możliwości interakcji, ale z drugiej mogą być onieśmielające dla nowicjuszy. Deweloperzy podzielili się swoimi opiniami na temat tego, jak uczynić proces wdrażania bardziej przystępnym i angażującym, aby utrzymać zainteresowanie graczy i pomóc im poruszać się po złożonych światach gry.

Harvey Smith, znany projektant poziomów, który znacząco przyczynił się do rozwoju pierwszych części Deus Ex i Dishonored, zauważył: „Kiedy wracasz do gier takich jak System Shock czy Dishonored, strach przed nauką systemów gry znika i zaczynasz czerpać przyjemność z samego procesu, improwizując i eksperymentując”. Nasuwa się jednak pytanie: co zrobić z graczami, którzy ukończyli grę tylko raz? Należy pamiętać, że tryb wieloosobowy i możliwość ponownego grania mogą znacząco wzbogacić rozgrywkę. Gracze, którzy nie wracają do gry, mogą przegapić wiele jej funkcji i ukrytych elementów. Aby zwiększyć zainteresowanie i zaangażowanie takich graczy, twórcy mogą wprowadzić dodatkowe mechanizmy, takie jak unikalne wydarzenia, zmieniające się zadania czy nowe wątki fabularne, które odblokowują się wraz z kolejnymi rozgrywkami. Dzięki temu gra może stać się atrakcyjniejsza dla szerszej publiczności i zapewnić długotrwałe zainteresowanie.

Deathloop oferuje unikalne podejście do rozgrywki, zachęcając graczy do wielokrotnego powracania do wcześniej zbadanych lokacji w celu odkrycia ich sekretów i możliwości. To nie tylko pogłębia interakcję ze światem gry, ale także sprzyja pełniejszemu zrozumieniu fabuły i mechaniki. Każda wizyta w znanych lokacjach odsłania nowe aspekty, dzięki czemu rozgrywka staje się bardziej wciągająca i wielowarstwowa.

Arkane Studios, twórcy Deathloop, słyną z bogatych w szczegóły światów i poziomów pełnych sekretów. W Dishonored gracze mogą przegapić wiele ekscytujących szczegółów, dlatego twórcy postanowili przeprojektować swoje podejście, aby zachęcić do ponownych wizyt. Nowe projekty poziomów i mechanika rozgrywki pozwalają graczom na ponowną eksplorację znanych przestrzeni, odkrywanie nowych aspektów i historii, dzięki czemu każdy powrót jest wyjątkowy i wciągający.

Na jednej ze ścian w Deathloop widnieje napis „Czas to Twój plac zabaw”. Eksploracja świata gry stała się kluczowym elementem rozgrywki, obok dynamicznej walki i unikalnego systemu hakowania. Gracze mogą nie tylko zanurzyć się w atmosferze gry, ale także odkryć liczne sekrety, dzięki czemu każda sesja jest wciągająca i nieprzewidywalna. Pętle czasowe dają możliwość eksperymentowania z różnymi strategiami i podejściami, zwiększając interaktywność i zaangażowanie w rozgrywkę.

Dinga Bakaba, dyrektor kreatywny gry Deathloop, podkreśla, że ​​gromadzenie informacji i analiza sytuacji na Blackreef stanowią sedno rozgrywki. Fraza „osiem celów, jeden dzień” może wydawać się prosta, ale w rzeczywistości oznacza znacznie bardziej złożone mechanizmy i strategie. Gracze muszą nie tylko poruszać się po unikalnym świecie gry, ale także starannie planować swoje działania, aby osiągnąć sukces.

W Deathloop gracze wcielają się w detektywów zbierających dowody, aby przeprowadzić idealne zabójstwo. Eksplorują różne okresy czasu, aby określić optymalne momenty do działania i zminimalizować ryzyko porażki. Gracze muszą analizować otoczenie i stosować strategiczne podejście, aby odnieść sukces w swoich misjach.

Koncepcja pętli czasu stała się rozwiązaniem jednego z kluczowych problemów symulatorów immersyjnych: systemu zapisywania gry. Warren Spector, twórca kultowej gry Deus Ex, podkreślał, że gracze często wracają do poprzednich momentów po popełnieniu błędów. Jednak w Deathloop twórcy zdecydowali się usunąć opcję przeładowania, co zwiększa ryzyko i pogłębia zaangażowanie gracza. Ta innowacja nie tylko zmienia podejście do rozgrywki, ale także pozwala graczom głębiej wniknąć w świat gry, akceptując konsekwencje swoich działań.

Dinga Bakaba twierdzi: „Gry stają się lepsze, gdy akceptujesz swoje błędy i szukasz rozwiązań w trudnych sytuacjach”. To stwierdzenie podkreśla wagę uczciwości w rozgrywce. Jednak w praktyce nawet doświadczeni gracze często ulegają pokusie wczytania ostatniego zapisu. Takie zachowanie może utrudniać pełne postrzeganie rozgrywki i rozwój umiejętności. Akceptacja porażki i chęć uczenia się na własnych błędach to kluczowe aspekty, które czynią rozgrywkę bardziej angażującą i głęboką.

W Deathloop, gdzie świat resetuje się co 24 godziny, funkcja szybkiego zapisu nie jest już istotna. W przeciwieństwie do Dishonored, gdzie każda twoja akcja może wpłynąć na losy całego narodu, w Deathloop na Blackreef twoje decyzje mają znaczenie tylko do północy. Ta mechanika rozgrywki pozwala graczom eksperymentować i podejmować ryzyko, wiedząc, że konsekwencje zostaną zatarte wraz z rozpoczęciem nowego cyklu. To unikalne podejście tworzy wciągające doświadczenie, w którym możesz skupić się na eksploracji i interakcji z otoczeniem bez obawy o konsekwencje swoich wyborów.

Jeśli przypadkowo wyeliminujesz ważną postać, nie martw się – wróci ona następnego dnia. Zgubiłeś potężną broń? Będzie na ciebie czekać w tym samym miejscu. Jeśli przerwiesz próbę skoku z klifu przez wyspiarza, nie martw się – spróbuje ponownie w kolejnym cyklu. Ta mechanika uwalnia graczy od konsekwencji ich działań i daje im możliwość eksploracji świata bez obawy o utratę postępów.

Ponowne odwiedzanie znanych miejsc z nowymi umiejętnościami i wiedzą daje poczucie prawdziwego postępu. Przeszkody, które wcześniej wydawały się nie do pokonania, teraz wydają się drobnymi trudnościami. Odzwierciedla to Twój osobisty rozwój i doskonalenie, a także wagę ciągłego uczenia się i rozwoju.

Jak pokonać rutynę w grach wideo

Arkane Studios stanęło przed powszechnym problemem wielu gier wideo: monotonią rozgrywki. Powtarzające się wydarzenia mogą prowadzić do utraty zainteresowania wśród graczy. W odpowiedzi na ten problem twórcy Deathloop postanowili radykalnie zmienić podejście do rozgrywki i narracji. Wprowadzili innowacyjne mechanizmy, które sprawiają, że każda gra jest wyjątkowa i wciągająca, pozwalając graczom doświadczać nowych wrażeń nawet podczas wielokrotnego przechodzenia gry.

Jarosław Krawcow, szef studia Workshop 15, zauważa, że ​​w grach powrót do punktu wyjścia następuje na poziomie świata gry. Podobnie jak w Outer Wilds, gracz staje w obliczu nieuchronnej śmierci, po której wraca do punktu wyjścia. Jednak ta mechanika to coś więcej niż tylko chwyt fabularny – stanowi ona istotną część zagadki fabularnej, którą gracz odkrywa, zdobywając doświadczenie w każdej kolejnej próbie.

Cztery kluczowe lokacje na wyspie Blackreef – Downtown, Fristad, The Complex i Charles Bay – to doskonały przykład kunsztu Arkane Studios. Te wielopoziomowe labirynty roją się od sekretów i tajemnic, zachęcając graczy do eksploracji i odkrywania nowych możliwości. Każda lokacja wyróżnia się unikalną architekturą i atmosferą, oferując różnorodne mechanizmy rozgrywki i zwroty akcji. Odkryj ukryte zakątki i zanurz się w wciągającym świecie Blackreef, gdzie każda decyzja może zmienić bieg wydarzeń.

W przeciwieństwie do poprzednich tytułów, takich jak Dishonored i Prey, Deathloop ukrywa przed graczami znaczną część swojej zawartości w momencie premiery. Świat gry jest pełen zamkniętych drzwi i lokacji dostępnych tylko o określonych porach dnia. Niektórych obszarów nie da się eksplorować bez specjalnej umiejętności „Przesunięcie”, która nawiązuje do mechaniki „Przesunięcia” z Dishonored. To tworzy wyjątkowe wrażenia z rozgrywki, zachęcając graczy do strategicznego podejścia do eksploracji i planowania działań.

To podejście do projektowania poziomów jest podobne do mechaniki gier Metroidvania i Soulsborne, w których gracze wracają do wcześniej zbadanych lokacji, aby znaleźć nowe elementy i sekrety. Ta metoda tworzy głęboką więź między graczem a światem gry, zachęcając go do ponownego eksplorowania znanych obszarów i odkrywania nowych możliwości.

W Dishonored 2 eksploracja domu Jindosha zanurza graczy w atmosferze, w której każda akcja ma swoje konsekwencje. Blackreef można postrzegać jako rozległą rezydencję, w której każdy element jest ze sobą połączony. Ten świat jest pełen intrygujących mechanik, które czynią go wyjątkowym i tętniącym życiem. Każda podjęta decyzja wpływa na ogólny rozwój wydarzeń, tworząc bogatą i wielowarstwową historię. Eksploracja Blackreef otwiera nowe możliwości i zmusza do głębszego zastanowienia się nad konsekwencjami swoich działań.

W Deathloop punkty wyjścia, lokalizacje wrogów i pułapki zmieniają się w zależności od pory dnia. Zmiany pogody wpływają również na rozgrywkę, otwierając nowe trasy. Na przykład śnieg może zablokować niektóre stare ścieżki i stworzyć nowe możliwości eksploracji. Te dynamiczne elementy sprawiają, że każda sesja gry jest wyjątkowa i dodają strategicznej głębi, pozwalając graczom dostosowywać się do zmieniających się warunków.

Informacje o wydarzeniach na wyspie pozwalają graczowi wpływać na swój rozwój, a tym samym na ogólny postęp w grze. Zrozumienie tego, co się dzieje, pomaga w podejmowaniu ważnych decyzji strategicznych, które mogą znacząco zmienić przebieg rozgrywki.

Chociaż Dinga Bakaba, jeden z deweloperów, nie miał doświadczenia w grach typu roguelike podczas pracy nad projektem, Deathloop mimo to zapożyczył kilka kluczowych elementów z tego gatunku, szczególnie w zakresie systemu poziomów. To połączenie mechaniki roguelike nadaje grze unikatowość i głębię, pozwalając graczom rozwijać swoje umiejętności i dostosowywać się do różnych sytuacji w grze.

Gracze stopniowo odkrywają tajemnice Blackreef, odkrywając kluczowe wskazówki. Elementy te dostarczają ważnych informacji o Wizjonerach i pozwalają na nowe zrozumienie rozgrywających się wydarzeń. Odkrywanie sekretów Blackreef nie tylko pogłębia zrozumienie fabuły, ale także wzbogaca rozgrywkę, otwierając nowe horyzonty eksploracji.

Po wyspie rozrzucone są przedmioty zawierające Residium. Ten zasób pozwala graczowi ulepszać swoje umiejętności, które są zachowywane pomiędzy pętlami i po śmierci postaci. To znacznie zmniejsza potrzebę powtarzania tych samych czynności, czyniąc rozgrywkę bardziej angażującą i dynamiczną. Residium odgrywa kluczową rolę w rozwoju postaci, pozwalając graczowi dostosowywać się do różnych sytuacji i doskonalić swoje umiejętności.

Deathloop czerpie wiele pomysłów z gier From Software. Projektantka poziomów Dana Nightingale określiła projekt jako „Arkane's Bloodborne”. Jedną z głównych cech gry jest możliwość inwazji innych graczy, co dodaje element rywalizacji i nieprzewidywalności do rozgrywki. Tworzy to wyjątkową atmosferę, w której każdy wybór może prowadzić do nieoczekiwanych konsekwencji.

W lokacji Visionary możesz spotkać Juliannę, kluczową antagonistkę. Jeśli steruje nią sztuczna inteligencja, będzie to przypominać walkę z innymi wrogami. Jeśli jednak Julianną steruje człowiek, interakcja przybiera charakter napiętej gry w kotka i myszkę, znacznie zwiększając napięcie i wymagając strategicznego podejścia. Ta dynamika sprawia, że ​​spotkanie z Julianną to wyjątkowe wyzwanie, w którym musisz rozważyć jej działania i przewidzieć jej ruchy, aby osiągnąć zwycięstwo.

Elementy inwazji tworzą nieprzewidywalność, dzięki czemu każda wyprawa jest wyjątkowa i niezapomniana. Ta dynamika sprawia, że ​​każda interakcja jest wyjątkowa i bogata w doświadczenia. Nieprzewidywalne elementy przyczyniają się do zabawnego i angażującego doświadczenia, dzięki czemu każda wyprawa staje się niezapomniana.

Deathloop łączy w sobie elementy roguelike i Klasyczna rozgrywka, co czyni ją wyjątkowym projektem Arkane. Mechanika zastosowana w grze może być przydatnym narzędziem dla innych deweloperów, którzy chcą zminimalizować problemy z cofaniem się. Należy zauważyć, że kluczowym aspektem gier wideo jest unikanie nudy i przewidywalności, co udało się osiągnąć dzięki innowacyjnym rozwiązaniom zaprezentowanym w Deathloop.