Doom: The Dark Ages – recenzja

Zawartość:

Strzelanki pierwszoosobowe to jeden z najbardziej konserwatywnych gatunków w branży gier. Jednak seria Doom, która wyznaczyła standardy dla tego gatunku ponad 30 lat temu, zawsze była otwarta na zmiany i innowacje. Gry takie jak Doom 64, Doom 3 i mobilna gra RPG Doom potwierdzają tę dynamiczną ewolucję. Każdy z tych projektów wprowadził unikalne elementy i mechaniki, które poszerzyły granice gatunku, zachowując jednocześnie rozpoznawalny klimat i rozgrywkę charakterystyczną dla Dooma. Te zmiany nie tylko odświeżyły serię, ale także wpłynęły na rozwój strzelanek pierwszoosobowych jako całości.

W 2016 roku seria Doom powróciła do korzeni, wydając nową grę, która w dużej mierze czerpała z pomysłów i mechaniki rozgrywki oryginalnych odsłon. Jednak po tym wydarzeniu id Software ponownie zaczęło eksperymentować. W 2020 roku ukazał się Doom Eternal, w którym twórcy zasadniczo przeprojektowali mechanikę walk z demonami. Bohater zyskał zdolność latania po arenach za pomocą ramp i nowych, śmiercionośnych narzędzi, takich jak zamontowane na ramieniu działo zdolne do zamrażania wrogów na swojej drodze. Te innowacje sprawiły, że rozgrywka stała się bardziej dynamiczna i ekscytująca, umacniając pozycję serii Doom w świecie gier wideo.

Stworzyliśmy kanał „Checkpoint” na Telegramie, gdzie dzielimy się wrażeniami z nowych gier, omawiamy kultowych twórców i publikujemy tematyczne kolekcje. Jeśli szukasz listy 40 najlepszych gier grozy lub chcesz być na bieżąco z najnowszymi premierami, zasubskrybuj nasz kanał. Z przyjemnością podzielimy się przydatnymi informacjami i ciekawymi treściami ze świata gier.

Doom: The Dark Ages to unikatowe, odświeżone spojrzenie na klasyczną rozgrywkę, stworzone przez id Software. W tej grze Doom Slayer, znany również jako Doomguy z poprzednich odsłon, walczy z demonami w porywającym świecie, który łączy w sobie elementy średniowiecznego fantasy i high-tech. Gracze napotkają wrogie stworzenia, w tym kolosalne roboty, smoki z mechanicznymi skrzydłami, potwory rodem z twórczości Lovecrafta i zombie. Jedną z kluczowych zmian w rozgrywce w The Dark Ages jest wprowadzenie tarczy, która otwiera nowe możliwości taktyczne i zmienia postrzeganie gatunku strzelanek pierwszoosobowych. Ta gra obiecuje wciągające doświadczenie, łącząc dynamiczną strzelaninę z elementami strategii i eksploracji.

Doom: The Dark Ages to kontynuacja Dooma 64 i prequel gry wydanej w 2016 roku. W 2020 roku stare i nowe części serii zostały połączone poprzez dodatkowe poziomy w remasterze Dooma 64. W tej grze główny bohater, Doomguy, powraca do Piekła, aby ostatecznie pokonać demony. Szybko jednak zdaje sobie sprawę, że demony nie przestaną. W rezultacie postanawia pozostać w Piekle i kontynuować walkę ze złem na jego terytorium. Ten ekscytujący rozwój fabuły dodaje głębi i napięcia znanemu uniwersum Dooma, rozszerzając możliwości graczy i wprowadzając nowe elementy do mechaniki rozgrywki.

Po tym rozpoczyna się wieloletnia, a może nawet wiekowa, walka Doomguya z demonami. Następnie następuje nagła przemiana – postać budzi się w marsjańskiej bazie korporacji UAC na początku gry Doom z 2016 roku. Wyłania się z kamiennego sarkofagu, w którym był uwięziony przez nieznaną liczbę lat, i powraca do tego, co robi najlepiej – niszczenia demonów, które postanowiły przejąć władzę nad Marsem.

Pytanie: Gdzie był Doomguy między wydarzeniami z Dooma 64 a Dooma 2016? Odpowiedź brzmi: po zakończeniu Dooma 64 odkrył portal do innego wymiaru i znalazł się na planecie Argent D'Nur. To zapoczątkowało jego nową podróż. Miejscowi wojownicy, widząc bezgraniczną wściekłość Doomguya i pragnienie zniszczenia demonów, swoich wrogów, postanowili wykorzystać jego moc. Zanim wysłali go do walki, wojownicy Argent D'Nur zwrócili się o wsparcie do potężnej rasy Stwórców, którzy zgodzili się obdarzyć Doomguya nadprzyrodzonymi mocami i nieśmiertelnością. Z tej interakcji wyłonił się wielki bohater znany jako Zabójca Zagłady, którego siła i determinacja stały się legendarne w świecie Argent D'Nur.

Po tym wydarzeniu rozpoczynają się wydarzenia z Doom: The Dark Ages. Planeta Argent D'Nur zostaje zaatakowana przez armie demonów dowodzone przez piekielnego księcia Azraka, który pragnie odnaleźć źródło niewiarygodnej mocy. Miejscowi mogą jednak liczyć na pomoc Zabójcy Zagłady, którego moc i umiejętności bojowe od dawna owiane są legendą demonów. Bohater początkowo trafia pod kontrolę rasy Macerów, którzy, zdając sobie sprawę z jego ogromnej mocy, postanawiają użyć specjalnego artefaktu, aby go powstrzymać. Kiedy sytuacja staje się krytyczna, a wojownicy Argent D'Nur nie są w stanie stawić czoła nadciągającym armiom demonów, Macerowie wysyłają bohatera na pomoc. Jednak Zabójca wkrótce zdoła uwolnić się z magicznych okowów i spod jego kontroli. W tym momencie wszyscy, którzy staną mu na drodze, znajdą się w tarapatach: nie Macerowie, nie demony, nie Azrak, a nawet starożytni bogowie stworzeni na wzór potworów z powieści Lovecrafta. Uwolnienie bohatera zwiastuje chaos i zniszczenie wszystkim jego wrogom.

Fabuła Doom: The Dark Ages obejmuje takie postacie jak król Novik, który przewodzi ludowi Argent D'Nur, jego córka Tira oraz tajemnicza wiedźma, która pomaga Azrakowi. Jednak zapamiętywanie ich nie jest konieczne, ponieważ w tej grze, podobnie jak w innych tytułach z serii Doom, fabuła szybko schodzi na dalszy plan. Rozgrywka pozostaje głównym punktem, wciągając graczy od samego początku aż do napisów końcowych. Gra oferuje intensywną akcję i emocjonującą walkę, co czyni ją atrakcyjną dla fanów gatunku.

Różnica między grami Doom: The Dark Ages i Doom Eternal jest natychmiast zauważalna. Nowa gra ma możliwość skakania, ale główny bohater nadal sprawia wrażenie masywnego i ociężałego, co sprawia wrażenie, jakby nie mógł oderwać się od ziemi. Ta funkcja wpływa na ogólną rozgrywkę i postrzeganie dynamiki walki.

Gra nie oferuje podwójnego skoku, a rampy energetyczne, które wyrzucają Zabójcę w powietrze, są niezwykle rzadkie. Rampy te służą zazwyczaj do docierania do ukrytych sekretów, a nie do walki. W tej odsłonie brakuje również doskoku, znanego z poprzedniej części, który umożliwiał szybką ucieczkę z otoczenia. Ta zmiana w mechanice rozgrywki wpływa na strategię walki i eksplorację, kładąc nacisk na inne aspekty rozgrywki.

W Doom Eternal głównym elementem rozgrywki jest dynamiczne poruszanie się po arenie i możliwość szybkiego obracania kamery o 360 stopni, aby strzelać do wrogów z różnych kątów. Natomiast w The Dark Ages uwaga gracza skupia się na horyzoncie, co przypomina oryginalne odsłony serii, w których kamera mogła obracać się tylko w poziomie, bez możliwości zmiany kąta w pionie. To tworzy wyjątkowe wrażenia z gry, kładące nacisk na strategię i planowanie, co odróżnia The Dark Ages od bardziej współczesnych strzelanek.

W nowej grze sterowanie kamerą daje graczom szeroki wachlarz możliwości, ale bitwy toczą się głównie na jednej płaszczyźnie. Nawet latający wrogowie często unoszą się nisko nad ziemią, co eliminuje konieczność patrzenia w górę, aby ich dostrzec. Takie podejście tworzy bardziej komfortowe środowisko walki i pozwala skupić się na strategii i taktyce, nie rozpraszając się zmieniającymi się perspektywami.

Doom Slayer w nowej grze stał się naprawdę masywniejszy i bardziej stabilny, przypominając czołg niż znany wojownik z Doom Eternal. Mimo to, The Dark Ages nie straciło dynamiki. Chociaż bohater nie unosi się już nad areną, jego prędkość poruszania się na ziemi pozostaje wysoka. Gracze nadal mogą spodziewać się szybkiej i ekscytującej rozgrywki, co sprawia, że ​​gra jest wciągająca i pełna napięcia.

Ustawienia Dark Ages zawierają suwak, który dostosowuje ogólną prędkość gry. Zwiększenie go do maksimum sprawi, że wszystkie obiekty w grze, w tym bohater, będą się poruszać szybciej. Zwykłe demony będą poruszać się szybko, podczas gdy silniejsi wrogowie będą atakować bohatera bardziej aktywnie, używając pocisków. Same pociski również będą poruszać się szybciej, dodając rozgrywce dynamicznego elementu.

Doom: The Dark Ages to dynamiczna gra, w której kluczowe są szybkość reakcji i zdolność adaptacji. Gracze muszą podejmować błyskawiczne decyzje na ciągle zmieniającym się polu bitwy. Każda chwila wymaga skupienia i szybkich reakcji, co sprawia, że ​​rozgrywka jest napięta i ekscytująca. W tej grze, podobnie jak w innych częściach serii Doom, liczy się nie tylko strategia, ale także umiejętność natychmiastowego reagowania na zagrożenia, co tworzy niepowtarzalne wrażenia z gry.

Uaktualniona rozgrywka koncentruje się na wykorzystaniu tarczy, która staje się kluczowym elementem nowoczesnych strzelanek. Wcześniej trudno było sobie wyobrazić, że parowanie pocisków stanie się ważną mechaniką gry, ale obserwujemy ten trend w praktyce. Pociski wystrzeliwane przez wrogów są teraz większe i bardziej widoczne, co pozwala graczom łatwo je zidentyfikować i skutecznie sparować. Ta nowa mechanika nie tylko dodaje głębi rozgrywce, ale także wymaga większej koncentracji i refleksu, czyniąc grę bardziej angażującą.

Czerwone pociski to powszechne, ale niebezpieczne ataki, których najlepiej unikać lub chronić tarczą. Zielone pociski można skutecznie sparować tą samą tarczą, odrzucając je z powrotem w kierunku przeciwników. Powoduje to dezorientację wrogów i może skutkować utratą pancerza lub zdrowia. Z czasem i dzięki ulepszeniom umiejętności gracz może odblokować dodatkowe efekty udanych parowań, takie jak burza z piorunami lub lokalne trzęsienie ziemi, które ranią demony. Umiejętne wykorzystanie tych mechanizmów znacznie zwiększy szanse na zwycięstwo w bitwach.

Krótko po rozpoczęciu gry Zabójca Zagłady modyfikuje swoją tarczę, mocując do niej piłę łańcuchową. Wystrzeliwując piłę i rzucając tarczą we wroga, nawet słabszego, możesz na chwilę go zdezorientować. Podczas gdy piła rozrywa jego ciało, możesz go łatwo wykończyć strzałem. Tarcza służy również jako doskonałe narzędzie do szybkiego skracania dystansu do wroga: po namierzeniu celu jednym naciśnięciem przycisku, gracz unosi tarczę i szybko leci w kierunku wroga, niszcząc wszystko na swojej drodze. Ten ruch ma krótki czas odnowienia, co czyni go szczególnie skutecznym w walce.

Ostatni ruch w grze zastępuje Hak Mięsny, który wcześniej można było wyposażyć w Superstrzelbę w Doom Eternal. Podobnie jak tarcza, ten hak pozwalał graczowi rzucić się w wir walki i kontynuować walkę, strzelając. Warto jednak zauważyć, że hak był dostępny tylko w Superstrzelbie, podczas gdy tarcza w The Dark Ages jest zawsze na wyposażeniu, co otwiera nowe możliwości rozgrywki i taktyki walki. Mechanika związana z tymi elementami wzbogaca rozgrywkę, czyniąc ją bardziej dynamiczną i interesującą.

Trzymanie się na dystans z Zabójcą Zagłady jest kluczowe ze względu na dostępność trzech broni białej, z których każda ma unikalne właściwości. Broń ta jest nie tylko skuteczna w wykańczaniu wrogów, ale także pomaga w zdobywaniu apteczek i amunicji od chochlików, znacznie zwiększając szanse na przetrwanie. Prawidłowe użycie broni białej pozwala zmaksymalizować obrażenia i zwiększyć skuteczność w starciach z przeciwnikami.

Pomimo różnorodności nowych mechanik, które wzbogaciły podstawową rozgrywkę, ciągłe walki z demonami mogą stać się monotonne. Zdając sobie z tego sprawę, id Software rozszerzyło znaną rozgrywkę, dodając epizody, w których Doom Slayer kontroluje potężnego robota bojowego lub smoka. Te elementy nie tylko urozmaicają rozgrywkę, ale także dodają jej strategicznej głębi, pozwalając graczom doświadczać nowych wrażeń i taktyk w walce.

W pierwszym przypadku powoli eksplorujesz rozległe pole bitwy, od czasu do czasu walcząc wręcz z potężnymi tytanami i ostrzeliwując ich potężną artylerią. W drugim przypadku latasz nad polem bitwy, okresowo zestrzeliwując demoniczne statki. Obie opcje oferują satysfakcjonujące doświadczenie, oferując oderwanie się od typowej walki, bez nadmiernej natarczywości czy irytacji. Te elementy rozgrywki dodają różnorodności i podtrzymują zainteresowanie grą, pozwalając graczom cieszyć się dynamiką walki.

id Software szczyci się skalą bitew nie tylko w epizodach z robotami i smokami. W The Dark Ages znane bitwy rozgrywają się w rozległych lokacjach, które znacznie przekraczają standardowe rozmiary dla tej serii. To nie tylko długie korytarze, ale przemyślane przestrzenie, które pozwalają graczom zanurzyć się w zakrojonych na szeroką skalę bitwach i strategiach.

Przestronne lokacje oferują bohaterowi możliwość wykonywania różnorodnych zadań w dowolnej kolejności. Zadania te koncentrują się głównie na pokonywaniu demonów lub niszczeniu ich fortyfikacji. Jednak swoboda ruchu i możliwość podejmowania niezależnych decyzji znacząco urozmaicają znaną rozgrywkę, dodając jej nowej dynamiki i atrakcyjności. W takich miejscach gracze mogą eksplorować otaczający świat, odkrywać ukryte elementy i wykazać się kreatywnością w wykonywaniu zadań.

Rozległe lokacje są głównym źródłem sekretów i ukrytych pomieszczeń. Ukryte sekcje poziomów nadal zawierają figurki potworów do zebrania i strony z kodeksu gry, ale to nie jedyne odkrycia. Eksploracja tych lokacji otwiera przed graczami mnóstwo możliwości, w tym unikalne przedmioty i zadania poboczne, które wzbogacą rozgrywkę i pogłębią ich zrozumienie świata gry.

Podczas eksploracji lokacji ważne jest znalezienie złota, rubinów i kryształów – kluczowych zasobów do ulepszania broni i umiejętności Doom Slayera. Chociaż system poziomów nie jest szczególnie skomplikowany, oferuje kilka interesujących ulepszeń. Na przykład, po ulepszeniu, strzelba wystrzeli trzystrzałową serię, a rakieta, która wcześniej zadała obrażenia bohaterowi, zacznie go leczyć. Te ulepszenia znacząco wpływają na rozgrywkę i pozwalają dostosować styl gry do własnych preferencji.

Sekrety w Doomie są dość proste i nie wymagają skomplikowanego myślenia. Najczęściej ich odnalezienie sprowadza się do starannego eksplorowania lokacji i odkrywania ukrytych ścieżek prowadzących do ukrytych pomieszczeń. Nasuwa się jednak pytanie: czy Doom potrzebuje takich zagadek, które odciągają gracza od intensywnych walk z demonami? Być może większe skupienie się na akcji i dynamice walki sprawia, że ​​gra jest bardziej wciągająca niż szukanie ukrytych elementów.

Podczas eksploracji lokacji i studiowania otoczenia staje się oczywiste, że wizualnie Doom: The Dark Ages ustępuje poziomowi wrażeń wywołanych przez Doom Eternal.

Nowa gra może pochwalić się imponującą jakością techniczną, dzięki solidnemu silnikowi id Software. Jednak ogólna oprawa wizualna jest nieco rozczarowująca. Szare średniowieczne fortece ustępują miejsca równie szarym zamkom, a ponure lasy jeszcze bardziej ponurym gajom. Ta monotonia palety barw tworzy wrażenie braku różnorodności i może zniechęcić graczy do eksploracji otoczenia.

Później Zabójca Zagłady trafia do Piekła, gdzie sceneria podąża za tradycyjnymi oczekiwaniami: rzeki lawy dodają nieco urozmaicenia. Jednak w drugiej połowie gry los dwukrotnie prowadzi bohatera do wizualnie interesujących lokacji, ale nawet to nie jest w stanie naprawić ogólnego, niemal nijakiego projektu świata gry. Pomimo kilku uderzających momentów, ogólna koncepcja artystyczna pozostaje słaba, co utrudnia zanurzenie się w atmosferze gry.

Najprawdopodobniej wynika to ze zwiększonej skali gry i znacznej liczby wrogów na poziomie. Można przypuszczać, że twórcy skupili zasoby systemowe na optymalizacji rozgrywki, poświęcając mniej uwagi projektowi tła i szczegółom otoczenia. Decyzja ta mogła mieć na celu poprawę wrażeń z rozgrywki i zapewnienie bardziej dynamicznych interakcji z przeciwnikami. Pomimo tych wszystkich argumentów, warto zauważyć, że The Dark Ages znacznie ustępuje pod względem atrakcyjności wizualnej Doom Eternal. W tym drugim gracze podążają śladem Doom Slayera przez różnorodne lokacje: od płonącej Ziemi, przez śnieżne krajobrazy, majestatyczne starożytne świątynie i futurystyczne laboratoria, aż po świat boskich stworzeń, Macerów, który można określić mianem cybernetycznego raju. Tętniące życiem i szczegółowe lokacje w Doom Eternal tworzą wyjątkową atmosferę, która wciąga gracza w ekscytującą przygodę.

Optymalizacja zasobów nie może wyjaśnić braku charakterystycznego brzmienia w muzyce. Kompozytor Mick Gordon, który stworzył współczesną ścieżkę dźwiękową do Dooma, nie brał udziału w tworzeniu Doom Eternal z powodu konfliktu z id Software. Zamiast tego ścieżkę dźwiękową do nowej gry skomponował zespół Finishing Move Inc., znany z Halo: The Master Chief Collection, Borderlands 3 i The Callisto Protocol. Nie udało im się jednak osiągnąć takiego sukcesu, jak muzyka Gordona. Muzyka w Doomie brzmi jak szum tła, jest mało inspirująca. Podczas intensywnych sekwencji walki można rozróżnić pojedyncze riffy gitarowe, ale trudno je rozróżnić. Brzmienie to schematyczny metal, pozbawiony oryginalności i kreatywności. Ostatecznie akompaniament muzyczny nie dodaje grze atmosfery i nie wzbogaca wrażeń z rozgrywki.

Nie jest to katastrofa ani powód, by pominąć grę, ale powoduje smutek i rozczarowanie.

Doom: The Dark Ages, pomimo niedociągnięć Pod względem oprawy wizualnej i oprawy muzycznej, gra pozostaje wierna duchowi serii Doom. Nadal jest to doskonała strzelanka z wyjątkową rozgrywką, oferująca różnorodną mechanikę i angażujące elementy. Choć brak ścieżki dźwiękowej Micka Gordona utrudnia pełne zanurzenie się w dynamicznej i intensywnej rozgrywce, gra nadal zachowuje swój urok dzięki różnorodności interesujących pomysłów i mechanik, które czynią ją wyjątkową.

Seria Doom stale się rozwija, a obecne osiągnięcia id Software wyraźnie pokazują, w jakim kierunku powinna zmierzać gra. Jest oczywiste, że kolejna odsłona ponownie wstrząśnie znaną formułą rozgrywki, choć szczegóły tej aktualizacji pozostają niejasne. To zwiększa zainteresowanie przyszłymi nowymi produktami, a fani z niecierpliwością czekają na nowe ogłoszenia.

Zwróć uwagę na następujące materiały:

Sprawdź swoją wiedzę na temat fabuły serii Doom. Przekonaj się, jak głęboko rozumiesz historię, postacie i kluczowe wydarzenia tej kultowej gry wideo. Doom to nie tylko strzelanka; to cały wszechświat pełen akcji i science fiction, w którym zabija się demony. Rozwiąż nasz quiz i sprawdź, jak dobrze znasz kluczowe momenty i elementy fabuły, które sprawiły, że Doom stał się klasyką.