Najlepsze gry 2023 roku: 10. miejsce – Final Fantasy 16

Zawartość:

W recenzjach gier dziennikarze często posługują się sformułowaniem, że zalety gry są jednocześnie jej wadami. Final Fantasy 16 jest doskonałym przykładem tej sytuacji. Ta gra nie miała szans na zostanie megahitem. Jest zbyt eksperymentalna jak na swoją serię, a jednocześnie zbyt konserwatywna jak na współczesny przemysł gier AAA. Wiele aspektów gry odbiega od obecnych trendów i brakuje jej proporcji, co może w przyszłości doprowadzić do jej statusu niezrozumianego arcydzieła. Final Fantasy 16 może budzić kontrowersje, ale jego unikalne podejście i odważne decyzje zasługują na uwagę.

Subskrybuj nasz kanał na Telegramie „Checkpoint” – przestrzeń poświęconą grom i ich rozwojowi. Dzielimy się przydatnymi wskazówkami od profesjonalistów, omawiamy ważne aktualizacje popularnych programów i opowiadamy o procesie tworzenia gier. Komentarze są otwarte na Wasze pomysły i dyskusje na tematy związane z tworzeniem gier. Dołącz do naszej społeczności i bądź na bieżąco z najnowszymi wiadomościami i trendami w branży gier.

Final Fantasy to eksperymentalna seria gier, która na przestrzeni lat ewoluowała od klasycznych jRPG-ów do dynamicznych i spektakularnych gier akcji. Wraz ze wzrostem popularności i budżetów, seria aktywnie udoskonalała swoją prezentację i eksperymentowała z różnymi systemami walki. Uderzającym przykładem jest słynny system ATB, którego najlepsze wcielenie można zobaczyć w remake'u Final Fantasy 7. Ta ewolucja nie tylko przyciągnęła nowych fanów, ale także ugruntowała status serii jako jednej z wiodących gier w branży gier wideo.

Już po 15. odsłonie serii Final Fantasy gracze wyczekiwali pełnoprawnego slashera, ale gra nie spełniła oczekiwań. Final Fantasy 16 to jednak w gruncie rzeczy Devil May Cry, pozbawiony elementów turowych, charakterystycznych dla poprzednich gier. Ryota Suzuki, projektant odpowiedzialny za system walki w Devil May Cry 5, brał udział w tworzeniu Final Fantasy 16. Uważa Final Fantasy 16 za swoje arcydzieło, które podkreśla wysoką jakość i dynamiczny charakter rozgrywki.

To poważny problem. Wielu graczy nie doceniło koncepcji slashera jako „finalnej gry”, oferującej podstawowe levelowanie i ograniczającej kontrolę tylko do jednej głównej postaci.

Gra oferuje unikalny system walki, który wymaga ostrożnego podejścia. Podczas pierwszej rozgrywki tylko najtrudniejsi i często zbędni bossowie zmuszają graczy do aktywnego stosowania strategii. Staranne dobieranie schematów ataków, odpowiednie poruszanie się po polu bitwy i przemyślane podejście do awansowania są kluczowe, ale to okazuje się trudne. W większości bitew samo naciśnięcie przycisku ataku i skok często wystarcza. Jednak nowe ataki odblokowują się powoli, ograniczając nawet najbardziej zmotywowanym graczom możliwość eksperymentowania. Tworzy to wyjątkową atmosferę, w której każda decyzja ma znaczenie i sprzyja głębszemu zrozumieniu mechaniki gry.

System walki w Final Fantasy 16 w pełni ukazuje się dopiero podczas drugiego przejścia gry, gdy wszystkie opcje są odblokowane od początku, a poziom trudności ustawiony jest na maksimum, choć nie można go ustawić od razu. Czy jednak większość graczy wytrzyma 50 godzin pierwszej rozgrywki w ramach tego doświadczenia?

Nowy projekt przyniósł znaczącą zmianę w świecie i fabule. Twórcy zaczerpnęli inspirację z Gry o Tron, co pozwoliło im po raz pierwszy zaprezentować Final Fantasy w mrocznym stylu fantasy. Na pierwszy rzut oka świat gry może przypominać znajome średniowieczne fantasy z lochami i smokami, ale za tym pozorem kryją się mroczne i przerażające wydarzenia.

Niewolnictwo, egzekucje, odcięte kończyny, beznadzieja i epidemie, polityczne intrygi z elementami życia intymnego, magia i kryształy, które stają się przekleństwem. Zdrady i inne horrory przedstawione są bez zbędnych upiększeń: mrocznie i brutalnie. Takiego poziomu okrucieństwa nie zaprezentowano nawet w słynnym zwiastunie Final Fantasy Versus 13, który ostatecznie stał się częścią 15. Ta mroczna i napięta atmosfera przyciąga uwagę i skłania do refleksji nad prawdziwym ludzkim cierpieniem i dylematami moralnymi.

Fani Final Fantasy, oczekujący żywych kolorów i nastrojowych przygód z elementami dramatu, byli rozczarowani nowym kierunkiem gry. Krytycy zauważyli, że styl wizualny był „nijaki” i „odpychający”, co nie pasuje do charakterystycznego stylu serii. W rzeczywistości jednak nowe podejście można określić jako „uziemione”, odzwierciedlające bardziej realistyczne postrzeganie świata i jego postaci.

Osoby niezaznajomione z serią Final Fantasy, ale przyciągnięte opisem „mrocznej gry RPG akcji z atmosferą Gry o Tron”, natrafiły na hiperemocjonalną historię o zmaganiach ludzkości z bogami, pośród wewnętrznych konfliktów. Fabuła idealnie wpisuje się w gatunki jRPG i anime. Tylko ci, którzy zagłębili się w świat gry i docenili unikalne połączenie elementów, naprawdę polubili grę. Warto również zauważyć, że gracze gotowi poświęcić czas na zgłębienie historii i szczegółów byli w stanie przełamać klasyczne konwencje gier i naprawdę zakochać się w Final Fantasy 16.

Główny wątek fabularny Final Fantasy 16 jest imponujący, choć zawiera elementy kliszy. Intrygi polityczne przenikają fabułę, ale z czasem stają się jedynie tłem dla głębszych wątków. Główny nacisk położony jest na protagonistę, Clive'a Rosfielda, syna króla jednego z królestw. Przeżył on straszliwe próby i został cudownie ocalony z niewoli, która nadal istnieje w tym świecie. Clive sprzeciwia się utartym normom i systemowi, gromadząc wokół siebie ludzi o podobnych poglądach, którzy również doświadczyli okrutnych okoliczności. Zamiast prostolinijnego podejścia, stara się pomagać każdemu, kogo spotka, co nadaje jego działaniom szczególnego znaczenia, biorąc pod uwagę jego własne tragiczne doświadczenia. Ta wielowarstwowa historia wciąga i zanurza gracza w świecie pełnym sprzeczności i walki o sprawiedliwość.

Pomimo potężnych kataklizmów rozgrywających się w głównej historii – czy to bitew tytanów na niebie, czy niszczenia pałaców – protagonista i gracz pozostają skupieni na losach zwykłych ludzi. Clive dąży nie tylko do zniszczenia, ale także do zbudowania fundamentów „nowego świata”. Jest to kluczowy motyw fabuły, szczególnie widoczny w zadaniach pobocznych. Choć wielu krytykowało je za prymitywną strukturę „idź i przynieś”, te same konwencje należy traktować ze zrozumieniem. Final Fantasy 16 cenione jest przede wszystkim za narrację. Nawet pozornie proste zadania, takie jak wysłanie gracza po rzepę, zawsze mają głębię i znaczenie, czyniąc grę wyjątkową i niezapomnianą.

Wszystkie zadania w grze są ze sobą powiązane, tworząc głęboką fabułę i rozwijając postacie wokół Clive'a. Świat, w którym rozgrywa się akcja, nieustannie się zmienia w zależności od podejmowanych przez gracza decyzji. Jeśli zagłębisz się w grę, pod koniec będziesz znać po imieniu każdą postać w swojej bazie. Każda z nich, od kowala po karczmarza, stanie się bliskim przyjacielem, czasem nawet bliższym niż główni bohaterowie z innych gier. To wyjątkowe doświadczenie, które łatwo przegapić, jeśli nie zwróci się uwagi na szczegóły.

Final Fantasy 16 prezentuje wysoki poziom wykonania, ale aby w pełni docenić grę, konieczne jest spełnienie szeregu warunków. W moim przypadku wszystkie elementy harmonijnie ze sobą współgrały i z łatwością wciągnąłem się w rozgrywkę bez żadnych trudności. Wydaje się jednak, że wielu graczy nie było w stanie uchwycić wszystkich niuansów, co może wpłynąć na ich ogólne wrażenia.

Final Fantasy 16, nawet pomijając walory narracyjne i inne funkcje, pozostaje imponującą grą akcji. Jej skala przewyższa dwie ostatnie części God of War, oferując graczom oszałamiające bitwy, w których bohaterowie przemieniają się w tytanów zwanych Eikonami, walczących w oku cyklonu i niszczących góry swoimi ciosami. W tym kontekście Final Fantasy 16 może stanąć obok takich gier jak Asura’s Wrath i Bayonetta 3, demonstrując nieograniczoną wyobraźnię i ambitne podejście twórców. To sprawia, że ​​gra jest grą obowiązkową, a być może za tym wspaniałym widowiskiem kryją się inne interesujące elementy.