Piekło produkcyjne: czym jest, jak ludzie się tam trafiają i jak z niego wychodzą

Spis treści:

• Czym jest piekło produkcyjne
• Dlaczego gry kończą się piekłem produkcyjnym
• Jak kończy się piekło produkcyjne: złe zakończenie
• Jak kończy się piekło produkcyjne: dobre zakończenie
• Jak uniknąć piekła produkcyjnego

Blokada twórcza to poważny problem dla każdego artysty, a dla studia gier może prowadzić do piekła produkcyjnego. Brak pomysłów lub inspiracji w zespole nie tylko utrudnia proces tworzenia, ale może również negatywnie wpłynąć na harmonogram i jakość gry. Ważne jest, aby znaleźć sposoby na pokonanie takich sytuacji, aby utrzymać kreatywność i produktywność. Skuteczne metody, takie jak burze mózgów, współpraca z innymi specjalistami i zmiana środowiska pracy, mogą pomóc przywrócić motywację i odświeżyć podejście do projektu.

Branża gier wielokrotnie spotykała się z sytuacjami, w których długo oczekiwane projekty trafiały na rynek po trudnym etapie rozwoju. Niedawnymi przykładami są gra akcji o zombie Dead Island 2 i strzelanka o wampirach Redfall. Obie gry napotkały liczne trudności podczas produkcji, ale ich końcowe rezultaty okazały się bardzo różne. Dead Island 2 niespodziewanie zyskało popularność i pozytywne recenzje, podczas gdy Redfall nie spełnił oczekiwań, zmuszając prezesa Xboxa, Phila Spencera, do publicznych przeprosin za porażkę. Ten kontrast podkreśla wagę wysokiej jakości rozwoju i dbałości o szczegóły we współczesnym przemyśle gier.

Piekło rozwoju: gdzie się zaczyna i jak z niego uciec, zachowując jednocześnie oryginalne idee projektu? Aby zrozumieć te problemy, zespół Gamedev Skillbox Media rozmawiał z Maksymem Fomiczewem, producentem wykonawczym w Owlcat Games, znanym z projektów takich jak Pathfinder: Wrath of the Righteous i Warhammer 40,000 Rogue Trader.

Po pierwsze, ważne jest zrozumienie terminu „piekło rozwoju”. Czym się ono charakteryzuje i czym różni się od typowych trudności, które pojawiają się podczas rozwoju? Zrozumienie tej różnicy może być pomocne w nauce z procesu tworzenia gry, która przeszła co najmniej trzy zmiany – Resident Evil 4. Piekło deweloperskie charakteryzuje się wydłużonymi terminami, nieefektywnymi procesami i ciągłymi zmianami koncepcji projektu. Ten stan, w przeciwieństwie do typowych problemów, prowadzi do znacznych strat czasu i zasobów, a także do obniżenia jakości produktu końcowego. Dlatego ważne jest, aby studiować przykłady takie jak Resident Evil 4, aby zrozumieć, jak uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości.

Czym jest piekło deweloperskie

Dziś Resident Evil 4, wydany w 2005 roku, to klasyka gatunku survival horror i trzecioosobowej gry akcji. Gra została przeniesiona na wszystkie popularne platformy i zainspirowała powstanie udanego remake'u. Jednak na początku XXI wieku, gdy prace nad czwartą częścią dopiero się rozpoczynały, zespół nie miał jasnego pomysłu na to, jak gra powinna wyglądać. Ten okres był czasem eksperymentów i eksploracji, które ostatecznie doprowadziły do ​​powstania jednego z najbardziej wpływowych i uznanych projektów w branży gier. Resident Evil 4 nie tylko na nowo zdefiniował gatunek, ale także wyznaczył nowe standardy dla przyszłych gier, łącząc elementy horroru i akcji w unikalnym formacie.

Deweloperzy zdecydowali się na inne podejście do tworzenia nowej gry, dążąc do wyeliminowania przestarzałych elementów serii, takich jak nieruchoma kamera, walki z zombie w ograniczonych przestrzeniach i poszukiwanie kluczy do rozwiązywania zagadek w złożonych środowiskach. Aby wdrożyć te zmiany, musieli opracować innowacyjne mechaniki i elementy rozgrywki. W rezultacie zaczęli aktywnie eksperymentować, mając nadzieję na znalezienie nowych rozwiązań i zaoferowanie graczom unikalnego doświadczenia, które spełni współczesne wymagania i oczekiwania.

Pierwsza wersja gry, opracowana przez projektanta Hidekiego Kamiyę, przekształciła Resident Evil w stylową grę akcji, i zrobiła to tak skutecznie, że praktycznie wyeliminowała elementy charakterystyczne dla swoich poprzedników. Założyciel serii, Shinji Mikami, przekonał dyrektora ds. rozwoju do zmiany nazwy projektu i zerwania wszelkich powiązań z Resident Evil, co ostatecznie doprowadziło do powstania kultowej serii slasherów Devil May Cry. Gra ta stała się kamieniem milowym w gatunku, wyznaczając nowe standardy dla gier akcji i pozostawiając zauważalny ślad w branży gier.

Po tej pierwszej próbie ukazała się tzw. wersja Fog, której zwiastun gracze zobaczyli pod koniec 2002 roku. Filmik ten pokazywał dwie nowe lokacje: wewnętrzne komnaty zamku i sterowiec. Zwiastun sugerował również, że Leon Kennedy, jeden z głównych bohaterów serii, został zarażony wirusem opracowanym przez złowrogą korporację Umbrella. Ta informacja wzbudziła wśród fanów niecierpliwość i zwiększyła zainteresowanie uniwersum gry, które łączy elementy horroru i akcji.

Trzecia wersja gry wprowadziła nową koncepcję, bardziej przypominającą klimat Silent Hill niż Resident Evil. W tej aktualizacji protagonista, Leon, doświadcza halucynacji, w tym spotkania z tajemniczym duchem z hakiem, co potęguje uczucie niepokoju i niepewności. Ta zmiana w rozgrywce wprowadza elementy horroru psychologicznego, czyniąc grę bardziej napiętą i zapadającą w pamięć.

Na targach E3 w 2003 roku zaprezentowano demo i zwiastun nowej wersji gry. Przed pokazem Shinji Mikami zapewnił publiczność, że prace nad grą przebiegają pomyślnie i że Resident Evil będzie najstraszniejszą grą w serii. W rzeczywistości jednak zespół pracujący nad czwartą częścią wciąż nie zdecydował, w jakim kierunku rozwijać projekt.

Mikami był przekonany, że wprowadzenie mistycznej fabuły nie pasuje do koncepcji serii, która wcześniej koncentrowała się na zombie i eksperymentach biologicznych złowrogich korporacji. W rezultacie twórca Resident Evil sam przejął kierownictwo nad rozwojem gry i odsunął od tej roli Yasuhisę Kawamurę, autora poprzedniej odsłony, który do dziś żałuje tego incydentu. Ta decyzja stała się kluczowa dla ukształtowania unikalnego stylu i atmosfery gry, dzięki którym Resident Evil utrzymał popularność i przyciągnął nowych fanów.

Do 2003 roku rozwój Resident Evil 4 znajdował się w stanie piekła produkcyjnego. Twórcy gry napotkali dwa kluczowe problemy, które odróżniały ten proces od typowych trudności produkcyjnych. Problemy te komplikowały wdrożenie projektu i wymagały znacznego wysiłku, aby je rozwiązać, przez co proces tworzenia gry był szczególnie złożony i zawiły.

• Brak jasnej wizji. Twórcy nie mają jasnej koncepcji gry, którą chcą zobaczyć w momencie premiery, a ich pomysły ciągle się zmieniają.
• Kręcenie się w kółko. Twórcy wielokrotnie wracają do poprzednich etapów, ale ich wysiłki nie przynoszą rezultatów lub wręcz przeciwnie, stwarzają nowe trudności.

Według Maksyma Fomiczewa piekło produkcyjne w biznesie wynika przede wszystkim z błędów w planowaniu. Takie błędy prowadzą do konieczności korygowania wizji projektu w trakcie prac i powodują marnotrawstwo wysiłku zespołu. Przyczyny tych błędów mogą być różnorodne i wymagają starannej analizy, aby je wyeliminować.

Dlaczego gry trafiają w piekło produkcyjne

Pierwsze oznaki kryzysu twórczego często pojawiają się na początku tworzenia, gdy gra jest w fazie preprodukcji. W tym okresie kładziony jest fundament i określany jest kierunek przyszłego projektu, co czyni go szczególnie podatnym na trudności twórcze. Ważne jest, aby rozpoznać te sygnały na czas, aby skutecznie przezwyciężyć kryzys i zapewnić dalszy rozwój gry.

Na etapie preprodukcji konieczne jest jasne zdefiniowanie dwóch kluczowych pytań: „Jaki projekt tworzymy?” i „Jak będziemy go rozwijać?”. Obejmuje to analizę technologii, opracowanie przepływu pracy, kreację artystyczną i inne ważne aspekty wpływające na sukces projektu. Właściwe zrozumienie tych kwestii pozwala zbudować solidny fundament dla kolejnych etapów tworzenia gry.

Podczas tworzenia modeli 3D należy wziąć pod uwagę kilka kluczowych aspektów. Ważne jest zdefiniowanie procesu tworzenia modelu, a także ustalenie wymaganej liczby wielokątów i rozdzielczości tekstur. Jednocześnie dyrektor kreatywny pracuje nad kształtowaniem ogólnej wizji projektu, a producent odpowiada za jego atrakcyjność rynkową i budżet. Elementy te muszą być starannie wyważone, aby gra odniosła sukces.

Maxim Fomichev jest producentem wykonawczym w Owlcat Games. Pod jego kierownictwem studio stworzyło wiele udanych projektów gier, które spotkały się z uznaniem zarówno krytyków, jak i graczy. Dzięki jego doświadczeniu w branży gier i umiejętnościom kierowniczym, Owlcat Games nadal tworzy wysokiej jakości gry RPG, które przyciągają szeroką publiczność. Maxim aktywnie uczestniczy w procesie rozwoju, zapewniając wysokie standardy jakości i innowacyjności w każdym projekcie.

Prawidłowo zorganizowane procesy rozwoju pozwalają studiu odpowiedzieć na kluczowe pytania już na etapie preprodukcji, zanim zacznie ono poświęcać zasoby na tworzenie treści. Zaniedbanie tego etapu może doprowadzić do kryzysu, na który wpływ mają różne czynniki. Efektywne zarządzanie przedprodukcją pomaga minimalizować ryzyko i optymalizować koszty, zapewniając pomyślne ukończenie projektu.

Tworzenie Resident Evil 4 rozpoczęło się od ambitnego celu przeprojektowania całej serii, choć brakowało wówczas konkretnych planów. Zazwyczaj takie projekty zaczynają się od jasnego pomysłu, ale w tym przypadku koncepcja okazała się zbyt abstrakcyjna lub podatna na częste zmiany, co utrudniło jej wdrożenie.

Dokładnie tak stało się z Mass Effect: Andromeda. Twórcy gry, BioWare, postanowili w 2013 roku, na długo przed zapowiedzią Starfield, połączyć elementy kinowej gry RPG z rozległym, otwartym światem. Rezultatem jest rozległy świat składający się z setek proceduralnie generowanych planet, pozwalający graczom eksplorować wyjątkowe lokacje i zanurzyć się w ekscytujących przygodach.

Pomysł wydawał się obiecujący, otwierając przed graczami nowe horyzonty do eksploracji. Deweloperzy opanowali algorytmiczne generowanie planet i zbudowali prototyp łazika Nomad, aby je eksplorować. Zespołowi brakowało jednak jasnej wizji, jak uczynić ten proces angażującym i jak zintegrować złożoną narrację, która stała się znakiem rozpoznawczym serii Mass Effect.

Zespół Cyberpunk 2077 stanął przed wyjątkowymi wyzwaniami podczas tworzenia gry. Chociaż prace nad grą rozpoczęły się w 2012 roku, projekt został skutecznie wznowiony w 2016 roku, kiedy Adam Badowski, szef CD Projekt RED, przejął stery i zainicjował znaczące zmiany. Jedną z kluczowych decyzji było przejście z widoku trzecioosobowego na widok pierwszoosobowy, co miało znaczący wpływ na rozgrywkę i odbiór świata.

W obu przypadkach, pomimo długiej fazy preprodukcyjnej, twórcy rozpoczęli produkcję mając jedynie ogólne pojęcie o pożądanym efekcie. Zespół pracujący nad Andromedą nie miał czasu na przygotowanie pionowego wycinka gry, co prowadziło do różnych trudności, pogłębionych przez dodatkowe czynniki.

W branży gier silnik to oprogramowanie zaprojektowane w celu integracji różnych elementów gry, takich jak systemy walki, ekwipunek i przerywniki filmowe. Głównym celem silnika jest ułatwienie życia deweloperom poprzez wyeliminowanie konieczności tworzenia wszystkiego od podstaw. Jednak wybór niewłaściwego silnika, jak pokazał Mass Effect: Andromeda, może prowadzić do poważnych problemów w trakcie rozwoju i negatywnie wpłynąć na produkt końcowy. Kluczowym aspektem udanego tworzenia gry jest staranny dobór silnika, który spełnia wymagania projektu i pozwala na realizację zamierzonych pomysłów bez większych trudności.

Gra została opracowana z wykorzystaniem silnika Frostbite, pierwotnie przeznaczonego dla serii Battlefield. Kiedy BioWare rozpoczęło tworzenie gry RPG na dużą skalę z wykorzystaniem tego silnika, okazało się, że brakuje mu kluczowych funkcji niezbędnych dla gatunku, takich jak system ekwipunku i system animacji, które spełniają wymagania Mass Effect. Stworzyło to poważne wyzwania podczas rozwoju i wpłynęło na finalny produkt gry.

Maxim Fomichev podkreśla, że ​​podczas przechodzenia na nową technologię zespoły potrzebują czasu na jej opanowanie i, w razie potrzeby, opracowanie narzędzi dostosowujących ją do swoich specyficznych potrzeb. Jednak w przypadku Andromedy proces ten nie został wdrożony, co doprowadziło do tego, że gra weszła do produkcji z licznymi nierozwiązanymi problemami. Podkreśla to wagę dokładnego przygotowania i przetestowania nowych technologii przed wdrożeniem ich w projektach.

Co ciekawe, inna gra BioWare, Anthem, napotkała podobne trudności mniej więcej w tym samym czasie. Gracze zapamiętali tę strzelankę z elementami looter shooter z możliwością latania w egzoszkieletach i najniższą oceną w historii firmy. W momencie premiery zbieranie łupów w Anthem odgrywało drugoplanową rolę, ponieważ gra była grą akcji o przetrwaniu na wrogiej planecie. Gracze musieli unikać burz elektrycznych i walczyć z ogromnymi potworami. Mimo innowacyjnych elementów, takich jak mechanika lotu, Anthem nie spełnił oczekiwań i pokazał trudności typowe dla wielu współczesnych gier próbujących połączyć elementy różnych gatunków.

Twórcy stworzyli liczne prototypy, aby udowodnić wykonalność swoich pomysłów, ale wkrótce stało się jasne, że silnik Frostbite nie był w stanie obsłużyć zamierzonych mechanizmów. Na przykład, nie potrafił symulować cyklu dnia i nocy, a wypalenie oświetlenia zajmowało cały dzień w czasie rzeczywistym. Ta sytuacja zmusiła BioWare do stopniowego porzucenia pierwotnych planów i zapożyczenia elementów z gier typu looter shooter, takich jak Destiny.

Tworzenie gry wideo to złożony proces, jak zauważył jeden z twórców Anthem w rozmowie z dziennikarzem Jasonem Schreierem. Konieczność pokonania trudności związanych z korzystaniem z narzędzi opracowanych wewnętrznie może komplikować zadanie. Skuteczne narzędzia są kluczowe dla usprawnienia procesu pracy, a ich niewystarczająca funkcjonalność może znacznie spowolnić rozwój. Należy pamiętać, że udane tworzenie gier wymaga nie tylko kreatywnego podejścia, ale także wysokiej jakości podstaw technicznych.

Problem z silnikami gier nie jest niczym nowym w branży. Na początku XXI wieku Troika Games wybrało silnik Source do swojej gry RPG o wampirach, który wówczas był dostępny wyłącznie dla deweloperów w Valve. Decyzja o wykorzystaniu nieznanej technologii była jednym z powodów, które doprowadziły do ​​zamknięcia studia. Podkreśla to wagę wyboru odpowiedniego silnika dla udanego tworzenia gier.

Chociaż możesz przeceniać swoje możliwości, trudno będzie ci osiągnąć poziom twórców Vampire: The Masquerade — Bloodlines, wydanej w 2004 roku. Koncepcję gry doskonale uchwycił jej autor, Brian Mitsoda, który określił ją mianem „projektowania gier w stylu „zlewu kuchennego”, sugerując, że wszystko powinno znaleźć się w grze, łącznie z samym zlewem. To odzwierciedla skalę i różnorodność zawartości gry, co czyni ją wyjątkową w swoim gatunku.

Bloodlines idealnie wpisuje się w to podejście, oferując złożoną i wielowarstwową narrację. Gra oferuje siedem klas o zróżnicowanych atrybutach i opcjach odgrywania ról. Oferuje bogaty system walki, obejmujący zarówno walkę wręcz, jak i na dystans, a także elementy skradania. Wszystkie te aspekty zostały wdrożone przez deweloperów na złożonym silniku gry stworzonym przez niewielki zespół składający się z 32 osób.

Brak personelu w zespole często prowadzi do wstrzymania rozwoju projektu. Doskonałym przykładem jest stworzenie kooperacyjnej strzelanki o wampirach Redfall. Po premierze, która okazała się wyjątkowo nieudana i spotkała się z negatywnymi recenzjami zarówno graczy, jak i krytyków, studio Arkane Austin straciło około 70 procent pracowników. To podkreśla wagę stabilnego zespołu dla pomyślnego ukończenia projektów gier.

W projekcie Bloodlines nie odnotowano rotacji personelu, ale niewielki zespół nie miał wystarczających zasobów, aby wdrożyć ambitny plan i pracować z silnikiem Source. W wyniku trzech lat rozwoju Troika Games nie było w stanie osiągnąć znaczących rezultatów. Wydawca, Activision, odmówił studiu dodatkowego czasu na ulepszenia, a kiedy gra została wydana, była niedokończona, z licznymi błędami i poważnymi problemami z rozgrywką.

Premiera gry zbiegła się z premierą Half-Life 2, co poważnie nadszarpnęło jej popularność. W rezultacie gra nie zdołała konkurować z konkurencją, sprzedając się w nakładzie mniejszym niż 100 000 egzemplarzy. Troika Games wkrótce potem zostało zamknięte.

Vampire: The Masquerade — Bloodlines 2, zapowiedziane w 2019 roku, powtórzyło, a nawet zaostrzyło błędy poprzedniczki. Wydawca Paradox Interactive przekazał rozwój tej ambitnej gry RPG studiu Hardsuit Labs, które wcześniej koncentrowało się na wsparciu inżynieryjnym i portowaniu strzelanek. Decyzja ta wywołała wątpliwości wśród fanów, ponieważ doświadczenie Hardsuit Labs w tworzeniu złożonych gier RPG było ograniczone. W rezultacie projekt napotkał liczne trudności, co doprowadziło do opóźnień i zmian planowanej daty premiery. Należy zauważyć, że oryginalna gra zyskała kultowy status dzięki głębokiej fabule i atmosferze, a wielu oczekiwało, że kontynuacja nie tylko zachowa, ale także rozwinie te elementy. Jednak problemy z rozwojem gry wzbudziły obawy, czy Bloodlines 2 spełni wysokie oczekiwania fanów.

Brian Mitsoda, autor pierwszej gry, został mianowany dyrektorem narracji Bloodlines 2. Jednak w 2020 roku stracił to stanowisko. W 2021 roku okazało się, że wydawca Paradox Interactive przejął projekt od Hardsuit Labs i przekazał go innym deweloperom, których nazwy wciąż pozostają nieznane. Data premiery Bloodlines 2 pozostaje nieznana. Na razie mamy jedynie nowe zrzuty ekranu i obietnicę twórców, że podzielą się dodatkowymi informacjami o grze we wrześniu 2023 roku. Zainteresowanie projektem jest nadal duże, a fani liczą na rychłą aktualizację.

W tym przypadku kryzys nie jest spowodowany obojętnością czy niekompetencją deweloperów, lecz wręcz przeciwnie, ich chęcią osiągnięcia najwyższej jakości finalnego produktu. W praktyce prowadzi to jednak do błędnego koła, w którym ciągłe udoskonalenia i ulepszenia uniemożliwiają ukończenie projektu na czas. Twórcy gier wpadają w pułapkę konieczności spełniania wysokich standardów, co wydłuża proces i może negatywnie wpłynąć na produkt końcowy.

Strzelanka Duke Nukem Forever z 2011 roku jest przykładem długiego i żmudnego procesu rozwoju, trwającego ponad 15 lat, począwszy od 1997 roku. Dyrektor projektu, George Broussard, nie chciał pozwolić, aby konkurenci z tego gatunku wyprzedzili jego zespół, co doprowadziło do ciągłych zmian w grze. Podczas prac nad Duke Nukem Forever projekt przeniósł się z silnika Quake 2 na Unreal Engine, dodając elementy interaktywne, takie jak sekwencja jazdy pociągiem inspirowana Half-Life. Zmiany te znacznie opóźniły produkcję, w wyniku czego gra została wydana z opóźnieniem i nie odniosła oczekiwanego sukcesu.

Ken Levine, dyrektor kreatywny BioShock Infinite, nieustannie namawiał swój zespół do przerabiania tych samych fragmentów gry przez cały okres jej powstawania. Wynikało to z chęci osiągnięcia wysokiego poziomu jakości i wierności wizji projektu. Takie podejście do rozwoju podkreśla wagę ciągłego doskonalenia i skrupulatnego projektowania elementów gry, aby stworzyć wyjątkowe i wciągające wrażenia z rozgrywki.

Infinite to nie jedyny projekt Kena Levine'a, który napotkał trudności w rozwoju. Jego nowy projekt, Judas, również znalazł się w piekle produkcyjnym. Jeszcze wcześniej, w pierwszej połowie lat 2000, pierwsza gra BioShock borykała się z podobnymi problemami. Ken Levine jest doskonałym przykładem projektanta gier, którego perfekcjonizm znacznie spowalnia proces tworzenia gry. Podkreśla to złożoność rozwoju w branży gier wideo, gdzie wysokie oczekiwania i dążenie do perfekcji czasami prowadzą do opóźnień i niepewności.

Wszyscy uczestnicy historii przedstawionych w tym tekście jednogłośnie zauważyli brak w ich zespole osoby, która byłaby w stanie terminowo rejestrować kluczowe mechanizmy i inne elementy projektu. To właśnie ten specjalista musiał podjąć ostateczną decyzję i przenieść projekt do produkcji.

Brian Mitsoda wyraził niezadowolenie z faktu, że zespół pracujący nad Vampire: The Masquerade - Bloodlines nie usunął zbędnych mechanik i nie ograniczył ilości zawartości w grze. Ken Levine, zainspirowany nowymi, niezależnymi hitami, takimi jak Dead Cells, regularnie sugerował dodanie nowych funkcji do projektu Judas. Tymczasem gra Skull & Gra Bones przeszła wiele zmian, stopniowo przekształcając się z kooperacyjnej gry akcji w opartą na sesjach rozgrywkę PvP, a następnie w grę o przetrwaniu.

Kierownictwo Anthem nieustannie wprowadzało zmiany w projekcie przez cały okres jego rozwoju. Jeden z pracowników BioWare opisał ten proces w następujący sposób: „Nigdy nie mówili: »To nie działa, naprawmy to«. Zamiast tego mówili: »To nie działa, zacznijmy od nowa«”. Takie podejście do rozwoju gry podkreśla zaangażowanie zespołu w tworzenie produktu wysokiej jakości, ale ciągłe zmiany doprowadziły również do znacznych opóźnień i problemów w finalnej wersji gry.

Zamieszanie, które pojawiło się podczas rozwoju gry, doprowadziło do kilkukrotnego usuwania mechaniki lotu w egzoszkielecie, kluczowej funkcji Anthem, z gry, ponieważ twórcy nie potrafili znaleźć sposobu na uczynienie jej angażującą. Nazwę gry wybrano zaledwie tydzień przed pokazem rozgrywki na targach E3 2017, kiedy wydawca Electronic Arts nie był w stanie zabezpieczyć praw do innej marki, Beyond.

Blokada twórcza może mieć znaczący wpływ na projekt i niestety, trudno się z niej otrząsnąć. Gdy zespół doświadcza takiego zastoju, ryzykuje, że nie ukończy projektu przed jego wydaniem. Taka stagnacja często prowadzi do niedotrzymania terminów i spadku jakości produktu końcowego. Aby tego uniknąć, ważne jest, aby z wyprzedzeniem przewidywać potencjalne wyzwania i opracowywać strategie ich pokonywania. Skuteczne zarządzanie procesem twórczym pomoże utrzymać wysoką produktywność i zapewni udane rozpoczęcie projektu.

Jak kończy się piekło produkcyjne: Złe zakończenie

Głównym zagrożeniem piekła produkcyjnego jest to, że po jego rozpoczęciu zmienia się ono w złowrogą maszynę perpetuum mobile, generującą ciągłe problemy. Te trudności wciągają projekt w bezdenne bagno, z którego niezwykle trudno się wydostać. Dlatego ważne jest, aby szybko rozpoznawać i usuwać przyczyny trudności produkcyjnych, aby zapobiec ich dalszemu rozwojowi i zminimalizować negatywny wpływ na projekt.

Zespół deweloperski Mass Effect: Andromeda ostatecznie zdecydował się porzucić pomysł proceduralnego generowania wielu planet, decydując się na stworzenie zaledwie siedmiu starannie zaprojektowanych lokacji. Decyzja ta została jednak podjęta w trakcie produkcji gry, co zmusiło różne działy studia, w tym dział narracji i animacji, do wprowadzenia zmian w ukończonej zawartości i dostosowania planów. Ta okoliczność wpłynęła na jakość i ogólne postrzeganie gry, ponieważ zespół musiał szybko reagować na pojawiające się trudności.

W takich sytuacjach mówimy w zasadzie o stworzeniu nowej gry, co oznacza porzucenie wszelkich wcześniejszych prac i rozpoczęcie procesu od zera. Tymczasem data premiery pozostaje niezmieniona, podobnie jak budżet. Stwarza to poważne trudności dla zespołu, prowadząc do demoralizacji i powodując problemy z przeróbkami, projektowaniem treści i innymi aspektami rozwoju.

Maxim Fomichev jest producentem wykonawczym w Owlcat Games. Pod jego kierownictwem firma stworzyła wiele udanych gier, które zdobyły uznanie zarówno graczy, jak i krytyków. Owlcat Games znane jest z dbałości o szczegóły i jakość, co pozwala im tworzyć unikalne światy gier i wciągające historie. Maxim aktywnie uczestniczy w procesie rozwoju, zapewniając wysokie standardy i innowacyjne rozwiązania. Jego doświadczenie i profesjonalizm przyczyniają się do rozwoju studia, czyniąc Owlcat Games czołowym graczem na rynku gier wideo.

Wiele gier przeszło przez złożony proces rozwoju, porównywalny do piekła produkcyjnego. Jeden z twórców Cyberpunka 2077 opisał to doświadczenie jako próbę układania torów przed jadącym pociągiem. To podejście ilustruje trudności, z jakimi borykają się zespoły, próbując realizować ambitne projekty przy ograniczonym czasie i zasobach.

Ciągłe próby przyspieszenia prac często prowadzą do crunchu – długich nadgodzin, które mają pomóc nadrobić niedotrzymane terminy. Na przykład, były programista dźwięku w CD Projekt RED podzielił się z dziennikarzem Schreierem informacją, że musiał pracować po 13 godzin dziennie, pracując nad Cyberpunkiem 2077. Twórcy Mass Effect: Andromeda również napotkali podobną sytuację, spędzając noce w biurze i pracując w weekendy. Takie warunki negatywnie wpływają na zdrowie pracowników i ogólną atmosferę w zespole, co może ostatecznie wpłynąć na jakość finalnego produktu.

Crunch w branży gier często prowadzi do wypalenia zawodowego, co z kolei powoduje, że wartościowi pracownicy masowo odchodzą ze studiów. Ci, którzy zostają, muszą mierzyć się ze zwiększonym obciążeniem pracą, co negatywnie wpływa na proces rozwoju. W rezultacie ostatnie miesiące, zazwyczaj zarezerwowane na finalizację i dopracowanie gry, spędzamy na pośpiechu, aby ukończyć projekt w akceptowalnym stanie do wydania. To nie tylko obniża jakość finalnego produktu, ale także negatywnie wpływa na reputację studia.

W Cyberpunk 2077 wiele ambitnych pomysłów, takich jak szczegółowe postacie niezależne (NPC) z harmonogramami i linia kolejowa jednoszynowa prezentowana w materiałach promocyjnych, zostało ograniczonych lub całkowicie wyeliminowanych z finalnej wersji gry. Drobne błędy, które nie zostały naprawione, stają się potencjalnymi problemami, które mogą zaszkodzić reputacji projektu po jego premierze. Przykładem takiej sytuacji jest gra Andromeda, w której animacje przerywników filmowych stały się głównym celem krytyki i kpin. Należy pamiętać, że wady implementacji mogą poważnie wpłynąć na odbiór gry przez graczy i krytyków, dlatego niezwykle ważne jest zwracanie uwagi na szczegóły na każdym etapie rozwoju.

W tej sytuacji niedobory kadrowe, które zmusiły BioWare do outsourcingu, zbiegły się z brakiem storyboardów z powodu opóźnionego scenariusza. W rezultacie postacie w grze wyglądają jak połączenie silikonowych lalek z animatronikami z Five Nights at Freddy's. Te niedociągnięcia doprowadziły do ​​chłodnych recenzji Andromedy, która otrzymała ogólną ocenę 72 w agregatorze Open Critic.

Inne projekty wspomniane w tym materiale również spotkały się z niekorzystnym losem.

Aktualizacje do Anthem zostały anulowane dwa lata po premierze, co było poważnym ciosem dla gry jako usługi. Decyzja ta stała się w rzeczywistości wyrokiem śmierci dla projektu. Duke Nukem Forever, opracowany przez nowy zespół bez udziału pierwotnego twórcy Broussarda, został wydany z przestarzałą grafiką i mechaniką rozgrywki. Skull & Bones, po licznych opóźnieniach, wciąż nie ma konkretnej daty premiery, co rodzi kolejne wątpliwości co do jego przyszłości. Cyberpunk 2077, pomimo początkowych problemów, zdołał odbudować swoją reputację i przygotowuje się do premiery dodatku Phantom Liberty we wrześniu. Jednakże przywrócenie gry wymagało znacznego wysiłku ze strony zespołu i nastąpiło dopiero po jej premierze.

Pomimo licznych historii nieudanych projektów, nie wszystkie kończą się fiaskiem. Niektórym deweloperom udało się wyrwać swoje gry z twórczego dołka, wykazując się gotowością do odłożenia na bok ambicji i krytycznej oceny swojego dzieła. Takie podejście nie tylko pozwala uratować projekt, ale także znacząco poprawia jego jakość, co może ostatecznie doprowadzić do pomyślnego ukończenia i pozytywnego odbioru od graczy.

Jak kończy się piekło produkcyjne: szczęśliwe zakończenie

Kilka lat przed tym, jak zespół projektowy BioWare stworzył wieloplanetarną grę Mass Effect, fińskie studio Remedy stanęło już przed podobnym wyzwaniem. Musieli połączyć znaną, filmową fabułę ze znacznie większymi światami gry. Wymagało to kreatywnego podejścia do narracji i dogłębnego rozwoju mechaniki rozgrywki, aby zachować unikalny styl gier bez utraty możliwości eksploracji rozległych lokacji.

W tym okresie studio aktywnie pracowało nad mistycznym thrillerem Alan Wake, który pierwotnie planowano jako grę z otwartym światem. Rozgrywka koncentrowała się na elementach survivalowych, a protagonista eksplorował miasteczko Bright Falls i jego okolice w ciągu dnia, zbierał niezbędne zasoby i stawiał czoła stworzeniom ciemności w nocy.

Koncepcja ta stanowiła całkowite przeciwieństwo do wcześniejszych projektów studia, takich jak liniowe strzelanki Max Payne, które kładły nacisk na dramatyczną fabułę i nieprzerwaną akcję. Twórcy starali się zachować te ważne aspekty w nowej grze, a ich głównym celem było połączenie innowacyjnego podejścia z kluczowymi elementami charakterystycznymi dla gry Max Payne.

Poszukując kompromisu, twórcy gry stworzyli liczne prototypy, z których jeden zaprezentowano na targach E3 2005. Wypróbowywali również różne kreatywne pomysły, w tym portale dla wrogów, które mogły przenosić protagonistę do mrocznego wymiaru, a także wersję, w której postać mogła przywoływać tornado. Te eksperymenty odzwierciedlają dążenie twórców do innowacji i tworzenia unikalnych wrażeń z gry.

Wszystkie próby nie przyniosły rezultatów, a Remedy, podobnie jak inne studia zmagające się z kryzysem twórczym, zaczęło nie dotrzymywać terminów rozwoju wyznaczonych przez wydawcę Microsoft. Po trzech latach nieudanej fazy przedprodukcyjnej deweloperzy zdali sobie sprawę z poważnych problemów. W tym momencie kierownictwo studia podjęło decyzję o podjęciu niezbędnych działań w celu uratowania projektu Alana Wake'a.

Kierownictwo Remedy utworzyło grupę „Sauna”, składającą się z głównych deweloperów Alana Wake'a, aby dokładnie przeanalizować każdy element gry i rozwiązać nagromadzone problemy. Przez dwa miesiące zespół intensywnie pracował w sali konferencyjnej, która przypominała laboratorium szalonego naukowca, wypełnione po brzegi notatkami. To intensywne podejście do prac okazało się skuteczne i przyczyniło się do znacznej poprawy jakości gry.

W Alanie Wake'u centralnym elementem fabuły jest główny bohater, scenarzysta Alan Wake. Przybywając do mistycznego miasteczka Bright Falls, napotyka mroczną siłę, która zmusza go do napisania powieści grozy, której wydarzenia zaczynają materializować się w prawdziwym życiu. Horrory opisane w dziełach Wake'a manifestują się poprzez ludzi i zwykłe przedmioty spowite ciemnością, która działa jak bariera ochronna. Aby pokonać tę obronę i stawić czoła złu, Wake używa promienia latarki, który staje się kluczowym elementem rozgrywki. Ta wyjątkowa mechanika nie tylko potęguje atmosferę grozy, ale także podkreśla walkę światła z ciemnością, która przenika całą fabułę Alana Wake'a.

Remedy powróciło do swojego tradycyjnego gatunku liniowej, filmowej gry akcji z perspektywy trzeciej osoby, rezygnując z otwartego świata. Nowa koncepcja gry wykorzystuje strukturę epizodyczną, przypominającą serial telewizyjny. To rozwiązanie pozwala na głębsze poznanie fabuły i postaci, tworząc wciągające doświadczenie.

Sama ogólna wizja nie wystarczy do udanej realizacji projektu. Ważne jest, aby wizja ta obejmowała wszystkie elementy projektu i była wystarczająco szczegółowa, aby zapewnić ich harmonijną interakcję. Każdy pomysł powinien nie tylko przyciągać uwagę, ale także przyczyniać się do stworzenia spójnej całości. Wizja powinna pokazywać, jak te różnorodne aspekty łączą się i wzmacniają, tworząc wysokiej jakości, spójny efekt.

Sam Lake pełni funkcję dyrektora kreatywnego w Remedy Entertainment. Jest znany ze swojego wkładu w gry wideo, takie jak Max Payne i Alan Wake. Lake aktywnie uczestniczy w tworzeniu unikalnych historii i postaci, co sprawia, że ​​gry Remedy są atrakcyjne dla szerokiego grona odbiorców. Jego podejście do opowiadania historii i dbałość o szczegóły pomagają tworzyć wciągające doświadczenia dla graczy, co przyczynia się do wysokiego poziomu zaangażowania i zainteresowania projektami firmy. Sam Lake nadal wywiera wpływ na branżę gier, inspirując nowe pokolenia deweloperów do tworzenia oryginalnych i zapadających w pamięć gier.

Podejście zastosowane przez Dambuster Studios przy tworzeniu Dead Island 2 okazało się niezwykle skuteczne. Projekt został początkowo uruchomiony przez inny zespół, ale Dambuster był w stanie wnieść swoje pomysły i wizję do gry. Projektanci zidentyfikowali trzy kluczowe elementy, które stanowiły podstawę rozwoju projektu: tętniącą życiem scenerię słonecznego Los Angeles zniszczonego przez apokalipsę zombie, możliwość kreatywnego rozczłonkowywania zombie w walce wręcz oraz ironiczne podejście do fabuły. Te elementy stanowiły fundament koncepcji Dead Island 2 i określiły jej unikalny styl. Zespół skupił się na stworzeniu wciągającej rozgrywki, łączącej elementy akcji i czarnego humoru, dzięki czemu gra jest atrakcyjna dla szerokiego grona odbiorców.

Skupienie się na głównych pomysłach oznacza porzucenie niektórych obiecujących koncepcji. Na przykład Alan Wake zrezygnował z otwartego świata, co pozwoliło skupić się na głębi fabuły i atmosferze. Podobnie twórcy BioShock Infinite postanowili anulować tryb wieloosobowy, który pierwotnie planowano wprowadzić do projektu na rok przed premierą. Te decyzje pokazują, jak ważne jest skupienie się na celu osiągnięcia wysokiej jakości rozgrywki.

Kierownictwo Remedy znalazło sposób na zminimalizowanie strat wynikających ze zmian w projekcie. Deweloperzy wykorzystali fragmenty lokacji z otwartego świata do stworzenia liniowych poziomów. Dynamiczny cykl dnia i nocy został również wykorzystany do wprowadzenia sekwencji dziennych, w których główny bohater, Alan Wake, eksploruje Bright Falls i wchodzi w interakcje z jego niezwykłymi mieszkańcami. To rozwiązanie nie tylko wzbogaciło rozgrywkę, ale także sprawiło, że świat stał się bardziej żywy i nastrojowy.

Sam Lake podkreśla, że ​​kluczowym elementem udanego projektu jest posiadanie jasnej koncepcji. Ważne jest, aby wszyscy główni deweloperzy nie tylko rozumieli wizję, ale także byli zmotywowani do jej realizacji. Obejmuje to umiejętność przekazywania swoich pomysłów innym członkom zespołu w studiu. Skuteczna komunikacja i skoordynowane działania między deweloperami a innymi uczestnikami projektu przyczyniają się do stworzenia wysokiej jakości produktu.

Czasami wsparcie zewnętrzne jest niezbędne do osiągnięcia sukcesu. Na przykład, sześć miesięcy przed premierą BioShock Infinite, Irrational Games zatrudniło Jordana Thomasa, dyrektora kreatywnego BioShock 2, oraz producenta Roda Fergusona, który zyskał sławę dzięki serii Gears of War. Ci profesjonaliści pomogli zrealizować wizję Kena Levine'a, przekształcając jego pomysły w jasny plan działania z wyznaczonymi terminami. Byli w stanie wyjaśnić zadania dla całego zespołu, co przyczyniło się do bardziej efektywnego procesu rozwoju.

Praca zespołu deweloperskiego świadczy o wysokiej jakości gry: uzyskała ona średnią ocenę 94 w serwisie Metacritic i sprzedała się w nakładzie 11 milionów egzemplarzy w ciągu roku. Alan Wake nie odniósł takiego sukcesu, ale z czasem zyskał rzesze oddanych fanów. Wielu z nich jest teraz zaangażowanych w tworzenie kontynuacji, która ukaże się w październiku 2023 roku.

Trudno określić, czy Shinji Mikami ściśle trzymał się zamierzonego planu podczas tworzenia Resident Evil 4, ale finalna wersja gry pokazuje, że projektant gry podjął szereg kroków, aby przywrócić projekt na właściwe tory. W szczególności Mikami zdecydował się zachować mechanikę rozgrywki z perspektywy trzeciej osoby oraz wątek fabularny związany z infekcją Leona, obecne już we wcześniejszej wersji zatytułowanej „Hookman”. Nowa odsłona gry wprowadziła jednak nowe koncepcje, które jednocześnie kontynuowały idee poprzednich części serii i zmieniały jej podstawowe założenia. Resident Evil 4 stanowi zatem ważny kamień milowy w ewolucji serii, wprowadzając innowacyjne elementy przy jednoczesnym zachowaniu ducha oryginału.

W nowej odsłonie Leon nie jest już początkującym policjantem, lecz doświadczonym agentem, który wyrusza na hiszpańskie pustkowia, aby uratować córkę prezydenta USA z rąk tajemniczej sekty. Fabuła nowej odsłony ponownie koncentruje się na niebezpiecznym wirusie, ale zamiast zamieniać wrogów w bezmyślne zombie, tworzy bystre i szybkie Ganados, które z łatwością mogą otoczyć protagonistę. Ta dynamika dodaje napięcia i sprawia, że ​​rozgrywka jest bardziej ekscytująca.

Ta historia harmonijnie wpisuje się w zmienioną rozgrywkę, która zamiast koncentrować się na oszczędzaniu zasobów i rozwiązywaniu zagadek, kładzie nacisk na pełne akcji i emocji walki z licznymi wrogami i potworami, przypominającymi stwory z filmu „Coś”. Dynamika bitew przyciąga uwagę graczy i tworzy atmosferę nieustannego napięcia, co sprawia, że ​​rozgrywka jest bardziej ekscytująca i emocjonująca.

Większość zespołu poparła wizję Mikamiego, a rok później nowa wersja gry została zaprezentowana publiczności w zwiastunie na targach E3 2004. Resident Evil 4 ukazał się w styczniu 2005 roku, zdobywając uznanie krytyków i sprzedając się w ponad 3 milionach egzemplarzy w pierwszym roku sprzedaży. Gra ta wywarła znaczący wpływ na projektantów gier, którzy później wnieśli istotny wkład w gatunki gier akcji i horroru. Resident Evil 4 odniósł nie tylko sukces komercyjny, ale także wyznaczył nowe standardy w projektowaniu gier i opowiadaniu historii w grach wideo.

Ta gra pokazuje, że piekło produkcyjne to poważne wyzwanie, ale nie ostateczny werdykt. Wymaga jednak szczerej komunikacji i zaangażowania w doskonalenie procesów ze strony kierownictwa i całego zespołu. W przeciwnym razie mogą powstać projekty takie jak Anthem i Duke Nukem Forever. Jeśli deweloperzy będą gotowi pracować nad swoimi błędami, ostateczna wersja gry może przekroczyć początkowe oczekiwania, a nawet być lepsza od planowanej. Wynik.

Jak uniknąć piekła produkcyjnego

Maxim Fomiczew podzielił się przydatnymi wskazówkami, które pomogą uniknąć problemów produkcyjnych i chaosu w miejscu pracy. Zalecenia te mają na celu optymalizację procesów i zwiększenie efektywności zespołu. Prawidłowa organizacja pracy i uwzględnienie kluczowych aspektów zarządzania pomogą stworzyć komfortową i produktywną atmosferę sprzyjającą pomyślnemu wykonywaniu zadań.

Iteracja to proces powtarzania określonych czynności w celu osiągnięcia lepszego rezultatu. W kontekście rozwoju oprogramowania i zarządzania projektami iteracja obejmuje sekwencyjne wykonywanie zadań, analizę wyników i wprowadzanie niezbędnych zmian. Takie podejście pozwala na elastyczne dostosowywanie się do zmian i poprawia jakość produktu końcowego. Metody iteracyjne są szeroko stosowane w podejściach Agile, które kładą nacisk na ciągłe doskonalenie i reagowanie na potrzeby użytkowników. Korzystanie z iteracji sprzyja dokładniejszemu testowaniu i identyfikowaniu błędów, co ostatecznie prowadzi do bardziej wydajnych i niezawodnych rozwiązań.

Regularne punkty kontrolne projektu są niezbędne dla jego powodzenia Rozwój. Zaleca się przeprowadzanie takich punktów kontrolnych co najmniej co cztery miesiące, a nie co sześć. Pozwala to monitorować bieżące zmiany i status projektu. Chociaż praktyka ta może komplikować proces rozwoju, ponieważ wymaga stabilizacji kompilacji przed każdym oddaniem, otwiera również nowe możliwości otrzymywania informacji zwrotnych na temat jakości projektu. W ten sposób częste punkty kontrolne pomagają ulepszyć produkt końcowy i sprostać potrzebom użytkowników.

Etap przedprodukcyjny oferuje wyjątkową okazję do uzyskania opinii. Jeśli nie masz jeszcze gotowego produktu, ważne jest, aby wysłuchać opinii ekspertów i potencjalnych odbiorców. Na przykład możesz napotkać rekomendację: „Zamiast gry akcji z perspektywy trzeciej osoby, spróbuj stworzyć izometryczną grę RPG opartą na tej samej serii”. Takie podejście pomoże Ci dostosować koncepcję i sprawić, że projekt odniesie większy sukces, uwzględniając preferencje grupy docelowej.

Opracuj koncepcję gry na papierze. Pozwoli Ci to dokładnie opracować mechanikę, fabułę i zasady przed przejściem do wersji cyfrowej. Zacznij od stworzenia kluczowych elementów, takich jak postacie, otoczenie i cele do wykonania przez graczy. Pomyśl o interakcjach między graczami i o tym, jak wpłyną one na rozgrywkę. Rób notatki, rysuj diagramy i twórz wykresy, aby zwizualizować swoje pomysły. Takie podejście pomoże Ci stworzyć bardziej ustrukturyzowaną i angażującą grę, która spodoba się Twojej grupie docelowej.

Nasz proces rozwoju projektu przebiega według jasnego procesu, który uważam za skuteczny. Zaczynamy od stworzenia dokumentu koncepcyjnego, w którym szczegółowo opisujemy główną ideę gry. Na przykład w Gears of War 5 pracujemy nad trzecioosobową grą akcji, w której elementy strzelania i umiejętności postaci są rozłożone mniej więcej 80/20 w rozgrywce. Ważne jest, aby narracja poruszała również tematy przyjaźni i relacji rodzinnych, co dodaje grze głębi i emocjonalnego ciężaru. Takie podejście pozwala nam jasno określić cele i kierunki rozwoju, co przyczynia się do stworzenia produktu wysokiej jakości.

Kolejnym dokumentem do przygotowania jest lista funkcji. Jest to lista wszystkich elementów obecnych w projekcie. Na przykład, nasza gra będzie miała broń. Ile rodzajów broni potrzebujemy? Powiedzmy, czterdzieści. Gra będzie również miała Zbroja. Ile jej potrzebujemy? Powiedzmy piętnaście. Lista funkcji pomoże uporządkować pomysły i zidentyfikować kluczowe elementy niezbędne do pomyślnego ukończenia projektu.

Na początkowym etapie ważne jest, aby uzyskać ogólne zrozumienie projektu, które stworzy podstawę do dalszej pracy. Należy pamiętać, że żaden plan nie jest ostateczny i niezmienny. W miarę postępu prac pojawią się nowe pomysły, które powinny być spójne z zakresem i budżetem projektu. Ciągła adaptacja i elastyczność pomogą skutecznie dążyć do celu, nie tracąc z oczu głównych zadań i zasobów.

Kontrolowanie zakresu projektu jest ważnym aspektem zarządzania, który pomaga zapewnić pomyślne ukończenie zadań i osiągnięcie wyznaczonych celów. Skuteczne monitorowanie zakresu pomaga uniknąć przekroczenia zasobów i czasu oraz zminimalizować ryzyko związane ze zmieniającymi się wymaganiami. Aby osiągnąć optymalne rezultaty, konieczna jest regularna ocena bieżących parametrów projektu, analiza ich w kontekście pierwotnych planów i dostosowywanie działań zespołu w razie potrzeby. Korzystanie z nowoczesnych narzędzi do zarządzania projektami pomoże uprościć ten proces i usprawnić komunikację między wszystkimi uczestnikami. W ten sposób monitorowanie zakresu projektu pomaga zwiększyć jego efektywność i Sukces w osiąganiu zamierzonych rezultatów.

Po opracowaniu koncepcji i sporządzeniu listy funkcji wraz z szacunkowym budżetem rozpoczyna się praca producenta. Głównym obowiązkiem producenta jest nadzorowanie budżetu projektu. Ważne jest, aby żadna funkcja nie została dodana bez uprzedniej oceny i zatwierdzenia przez dyrektora kreatywnego. Pozwala to uniknąć marnotrawstwa i zapewnia, że ​​wszystkie elementy są zgodne z ogólną koncepcją projektu.

Po wprowadzeniu nowej funkcji ważne jest omówienie jej wdrożenia z dyrektorem kreatywnym. Konieczne jest zadanie sobie pytania: „Jeśli zdecydujemy się na wdrożenie tej nowej funkcji, co możemy pominąć, aby zapewnić wysoką jakość gry?”. Przy ograniczonym budżecie i ścisłych terminach niemożliwe jest dodanie wszystkich funkcji naraz. Wybór funkcji wymaga starannego rozważenia, aby zachować równowagę i zapewnić produkt wysokiej jakości.

Po sfinalizowaniu koncepcji i sporządzeniu listy funkcji tworzona jest lista kamieni milowych – plan rozwoju z ustalonymi terminami dla wersji przejściowych. Po każdym wydaniu konieczne jest przeprowadzenie ponownej analizy: ocena listy funkcji, ponownie rozważyć zakres projektu, przeanalizować budżet i niestety ograniczyć funkcjonalność.