Recenzja Gloomwood: Gra łącząca elementy Thief, BioShock i Resident Evil

Spis treści:

• Co Gloomwood ma wspólnego z Thiefem
• Co Gloomwood ma wspólnego z Resident Evil
• Jak New Blood rozwiązało odwieczny problem symulatorów immersyjnych

Stworzenie czegoś nowego i nieoczekiwanego w znanym gatunku nie jest łatwym zadaniem, zwłaszcza w przypadku gatunków, które pozostały konserwatywne. Jednak właśnie taki cel postawili sobie twórcy Gloomwood, immersyjnego symulatora łączącego elementy skradanki i survival horroru. Gloomwood oferuje unikalne doświadczenie, zanurzając graczy w atmosferze napięcia i eksploracji, gdzie każdy ruch może mieć decydujące znaczenie. Gra wyróżnia się nie tylko stylem artystycznym, ale także mechaniką, która wnosi świeże spojrzenie na znane elementy gatunku.

Projektanci projektu, Dillon Rogers i David Szymanski, to deweloperzy z zespołu New Blood Interactive. Wcześniej pracowali nad strzelanką retro Dusk, inspirowaną zasadami projektowania klasycznych gier, takich jak Quake i Duke Nukem.

W swoim nowym projekcie twórcy ponownie sięgają po styl retro, ale tym razem czerpią inspirację z klasyków lat 90. – serii immersyjnych symulatorów Thief i wczesnych odsłon serii horrorów Resident Evil. Redakcja Gamedev studia Skillbox Media analizuje powody, dla których twórcy wracają do tak odległej przeszłości i wyjaśnia, dlaczego warto zwrócić uwagę na Gloomwood. Ten projekt obiecuje zanurzyć graczy w atmosferze pełnej nostalgii i zaoferować unikalną mechanikę rozgrywki, popularną w przeszłości. Gloomwood łączy elementy skradania i horroru, tworząc trzymające w napięciu doświadczenie, które przypadnie do gustu zarówno wieloletnim fanom gatunku, jak i nowym graczom.

Czym Gloomwood przypomina Thief

Dillon Rogers i David Szymański to oddani fani słynnej serii Thief. Wielokrotnie wyrażali swoje uwielbienie dla przygód głównego bohatera Garretta, a nawet włączyli nawiązania do tej kultowej gry do swoich własnych projektów. Ich pasja do Thief zainspirowała ich do stworzenia unikalnego doświadczenia, które oddaje atmosferę i elementy skradania, które stały się kultowe dla oryginalnej serii.

Pierwsze dwie części legendarnej serii Thief – Thief: The Dark Project (1998) i Thief 2: The Metal Age (2000) – wywarły znaczący wpływ na twórców gier. Stworzone przez Looking Glass Studio, gry te oferowały unikalną koncepcję gatunku akcji, pozwalając graczom wcielić się w przebiegłego złodzieja, a nie potężnego bohatera. W przeciwieństwie do tradycyjnych opowieści, w których bohaterowie walczą z kosmitami lub demonami, Thief kładzie nacisk na elementy skradankowe, a gracze włamują się do domów bogatych ludzi i kradną ich skarby. To podejście do rozgrywki nie tylko wysunęło na pierwszy plan elementy strategiczne i taktyczne, ale także stworzyło nową erę dla gatunku, inspirując wiele kolejnych gier i tworząc wyjątkową atmosferę rozgrywki.

Thief: The Dark Project, jedna z pierwszych gier skradankowych w historii, koncentruje się na skradankowym przechodzeniu przez kolejne poziomy. W tym gatunku ustąpiła jedynie takim projektom jak Metal Gear i Commandos: Behind Enemy Lines. Thief wyróżnia się jednak szeregiem innowacyjnych mechanik, które znacząco poprawiają implementację rozgrywki skradankowej. Gra oferowała unikalne podejście do interakcji z otoczeniem i postaciami niezależnymi (NPC), co uczyniło ją dziełem kultowym i wpłynęło na rozwój gier skradankowych w przyszłości.

Przyjrzyjmy się systemowi propagacji dźwięku w Thief. Gracz musi brać pod uwagę rodzaj powierzchni, po której porusza się protagonista. Kroki na różnych materiałach, takich jak kamień, płytki czy dywan, generują różne efekty dźwiękowe. Zamknięte drzwi znacznie zmniejszają słyszalność ruchów postaci. Co więcej, wrogowie najczęściej komunikują się werbalnie, co oznacza, że ​​jeśli strażnik zauważy gracza, nie będzie mógł wezwać pomocy sojuszników, jeśli będzie zbyt daleko. Ta mechanika dodaje rozgrywce element strategiczny, zachęcając graczy do starannego planowania działań i wykorzystywania dźwięku na swoją korzyść.

Od premiery pierwszej części Thief w 1998 roku, gry akcji typu stealth znacznie się rozwinęły, ale żadna z nich nie osiągnęła poziomu projektowania dźwięku, jaki widzieliśmy w Thief. Deweloperzy z Gloomwood chcą wypełnić tę lukę, nadając dźwiękowi priorytet w całym projekcie. Rozumieją, że wysokiej jakości dźwięk nie tylko wzbogaca atmosferę gry, ale także wpływa na rozgrywkę, pozwalając graczom głębiej zanurzyć się w świecie gry i w doświadczeniach postaci. Gloomwood oferuje wyjątkowe wrażenia, zwracając uwagę na każdy szczegół oprawy dźwiękowej, co czyni grę atrakcyjną dla fanów gatunku.

W Gloomwood dźwięk odgrywa kluczową rolę, przewyższając nawet znaczenie dźwięku w grach Looking Glass. Na przykład, oparcie się o zamknięte drzwi pozwala graczowi usłyszeć dźwięki dochodzące zza nich. Głośne elementy otoczenia, takie jak wodospad czy działający generator, tworzą maskowanie dźwiękowe, które ukrywa kroki postaci. Ta dbałość o dźwięk wzmacnia atmosferę gry i sprawia, że ​​każda chwila jest bardziej napięta i angażująca.

Inne koncepcje z Thief zostały z powodzeniem zaadaptowane do Gloomwood. W oryginalnej grze Looking Glass gracze mogli gasić pochodnie na poziomie za pomocą strzały wodnej. W Gloomwood mechanika ta jest realizowana za pomocą pistoletu strzelającego kulami wodnymi. Dodatkowo, latarnie elektryczne można zniszczyć, strzelając do nich ze strzelby lub rewolweru. Elementy te dodają rozgrywce głębi taktycznej i pozwalają graczom wykorzystać otoczenie na swoją korzyść.

Twórcy Gloomwood nie tylko zapożyczyli mechanikę rozgrywki z serii Thief, ale także starannie przestudiowali dokumenty i prezentacje z Looking Glass, aby odtworzyć wizualną estetykę oryginału. Rogers i Szymański byli tak pochłonięci procesem, że zaczęli korzystać z narzędzi deweloperów z lat 90. Pozwoliło im to stworzyć unikalną atmosferę, nawiązującą do klasyki gatunku, przy jednoczesnym zachowaniu współczesnych standardów jakości.

Stary system oświetlenia raycasting wykorzystuje metodę równomiernego rozprowadzania światła od źródła do najbliższej przeszkody, takiej jak ściana czy zamknięte drzwi. Współczesne gry wykorzystują dynamiczne oświetlenie, które pozwala na bardziej realistyczną i precyzyjną kontrolę interakcji światła z przestrzenią gry. Twórcy Rogers i Szymański uznali jednak, że oświetlenie w Gloomwood powinno działać podobnie do klasycznej gry Thief. To rozwiązanie pozwoliło graczom zachować możliwość wyłączania źródeł światła, co jest ważnym elementem rozgrywki i przyczynia się do budowania atmosfery skradania się i strategicznego planowania.

Omówiliśmy kwestię oświetlenia w naszej grze z kilkoma inżynierami Unity. Zasugerowali zastosowanie dynamicznego systemu oświetlenia, ale odpowiedzieliśmy, że chcemy stworzyć grę, która wyglądałaby i działała tak, jakby została wydana w 2000 roku. Skupiamy się na zachowaniu atmosfery i stylu tamtej epoki, co jest ważnym elementem naszego projektu.

Dillon Rogers jest głównym projektantem w Gloomwood, firmie znanej z innowacyjnego podejścia do tworzenia gier wideo. Jego kreatywny wkład i unikalna wizja pozwalają mu tworzyć wciągające i nastrojowe światy gier. Doświadczenie Dillona obejmuje nie tylko projektowanie poziomów, ale także efekty wizualne, co czyni go kluczowym członkiem zespołu Gloomwood. Aktywnie uczestniczy w rozwoju mechaniki rozgrywki, co pomaga w tworzeniu angażującej i pełnej niuansów rozgrywki. Dillon Rogers niezmiennie inspiruje graczy i twórców gier swoim profesjonalizmem i pasją do gier.

Dzięki staraniom twórców, Gloomwood sprawia wrażenie dopracowanej wersji Thief. Każdy element świata gry, w tym jaskrawopomarańczowe dywany, tworzy niepowtarzalny klimat. Gra łączy w sobie elementy skradankowe i klimatyczną oprawę graficzną, co czyni ją atrakcyjną dla fanów gatunku.

Projekt Gloomwood nie ogranicza się do prostego kopiowania znanych serii, obejmuje również inne, nie mniej istotny element.

Co Gloomwood ma wspólnego z Resident Evil?

Gloomwood zaczyna się od Łowców, lokalnych strażników w maskach lekarzy zarazy, którzy wrzucają protagonistę do piwnicy przetwórni ryb. Bohater musi wyrwać się spod ich mocy i wyruszyć w podróż, najpierw do opuszczonej latarni morskiej, a następnie do wiktoriańskiego miasta ogarniętego epidemią tajemniczej choroby. Gracze będą eksplorować nastrojowy świat, rozwiązywać zagadki i unikać niebezpieczeństw, aby odkryć sekrety ukryte w tym ponurym otoczeniu. Gloomwood łączy elementy skradania się i horroru, tworząc unikalne doświadczenie, które zanurza gracza w upiornej atmosferze epoki wiktoriańskiej.

Podczas swojej podróży bohater napotka wielu strażników, którzy świecą swoimi szperaczami. Wśród wrogów znajdą się również ogromne, ludożercze psy i nietoperze, gotowe rozerwać postać na strzępy swoimi ostrymi pazurami. Już w ciągu pierwszych kilku godzin gry w Gloomwood staje się jasne, że gracz może spodziewać się nie tylko klasycznych elementów skradankowych, takich jak chowanie się w cieniu i ciche zabijanie wrogów, ale także prawdziwego horroru, który dodaje rozgrywce napięcia i strachu.

Elementy horroru od dawna są powszechne w symulatorach immersyjnych. Jednym z najsłynniejszych przykładów jest poziom Shalebridge Cradle z gry Thief: Deadly Shadows, wydanej w 2004 roku. Poziom ten jest uważany za jeden z najstraszniejszych w historii gier wideo ze względu na napiętą rozgrywkę i niepowtarzalny klimat. Projektant Jordan Thomas, który pracował nad Thief III, stworzył później poziom Fort Frolic do pierwszej części BioShocka, znanej również z mrocznej i niepokojącej atmosfery. Te przykłady pokazują, jak skutecznie wykorzystać elementy horroru, aby stworzyć niezapomniane wrażenia z gry.

Gloomwood wyróżnia się na tle innych gier dzięki unikalnemu połączeniu estetyki i mechaniki charakterystycznej dla gatunku survival horror. W przeciwieństwie do wielu podobnych projektów, Gloomwood aktywnie czerpie z elementów klasyków gatunku, takich jak Resident Evil i Silent Hill. Mechanika ta wzmacnia atmosferę napięcia i strachu, czyniąc rozgrywkę bardziej wciągającą i ekscytującą dla fanów horroru.

Protagonista Gloomwood jest bardzo podatny na ataki: nawet na normalnym poziomie trudności może zginąć od kilku ciosów zadanych przez zwykłego strażnika. Brak amunicji i kapsułek z wodą do pistoletu utrudnia mu gaszenie wszystkich latarni i pochodni w okolicy. Nawet gdyby było wystarczająco dużo zasobów, ograniczona przestrzeń w walizce bohatera nie pozwala na zgromadzenie całej niezbędnej amunicji.

Aby otworzyć walizkę, należy najpierw znaleźć odpowiednią powierzchnię, na której można ją położyć. Należy pamiętać, że podczas eksploracji stylizowanego ekwipunku świat gry nadal funkcjonuje, a wrogowie mogą nagle zaatakować bohatera. Dlatego należy zachować ostrożność i wybrać odpowiedni moment na dostęp do ekwipunku, aby uniknąć nieprzyjemnych sytuacji.

Ten kontekst łączy elementy dwóch gatunków: survival horroru i immersyjnego symulatora. Niedobór zasobów, typowy dla gier takich jak Resident Evil, zmusza graczy do aktywnego eksperymentowania i korzystania z interaktywnego środowiska. Świat gry jest usiany różnorodnymi przedmiotami, w tym szklanymi butelkami, żelaznymi pułapkami, wybuchowymi beczkami, a nawet częściami ciała. Wszystkie te elementy służą zwiększeniu szans na przetrwanie i zachowaniu niezbędnych zasobów do następnego punktu kontrolnego, reprezentowanego przez gramofon. Zastosowanie takiej mechaniki nie tylko dodaje głębi rozgrywce, ale także tworzy napiętą atmosferę typową dla gatunku survival horror. Odtwarzacze muzyczne są kluczowym elementem, który Gloomwood odziedziczyło po klasycznych grach survival horror. Co ciekawe, to właśnie ten aspekt pozwolił projektantom z New Blood przezwyciężyć problemy typowe dla innych immersyjnych symulatorów. Dzięki odtwarzaczom muzycznym gracze mogą bardziej zanurzyć się w atmosferze gry, znacznie poprawiając ogólne wrażenia z interakcji ze światem gry. Ta innowacja nie tylko wzbogaca atmosferę, ale także pomaga stworzyć unikalne doświadczenie rozgrywki, które wyróżnia Gloomwood na tle innych projektów z tego gatunku.

Jak New Blood rozwiązało odwieczny problem symulatorów immersyjnych

Gloomwood, w przeciwieństwie do innych symulatorów immersyjnych, nie oferuje graczom możliwości zapisywania postępów w dowolnym momencie. Jedynym wyjątkiem jest łatwy poziom trudności, stworzony dla początkujących, gdzie twórcy umożliwili zapisywanie gry w dowolnym momencie. Jednak główna koncepcja gry nie obejmuje tej funkcji, co wywołało mieszane reakcje wśród fanów gatunku. Niektórzy doceniają wyzwanie, jakie stanowi brak częstego zapisywania, podczas gdy inni uważają to ograniczenie za uciążliwe.

Oczywiście pomogę Ci w edycji tekstu. Proszę, podaj mi tekst, który chcesz zmienić.

Fani gatunku survival horror doskonale zdają sobie sprawę z roli gramofonów w grach. To nie tylko element projektu, ale kluczowa mechanika rozgrywki, podobna do maszyn do pisania z serii Resident Evil, które zna wielu graczy. Fani symulatorów immersyjnych są natomiast przyzwyczajeni do funkcji szybkiego zapisu i wczytywania. Wykorzystują je do korygowania błędów lub eksperymentowania z systemami gry. W ten sposób gramofony stają się nie tylko źródłem nostalgii, ale także ważnym elementem rozgrywki, podkreślającym wyjątkowość każdego gatunku.

Dillon Rogers jest głównym projektantem w Gloomwood. Odpowiada za stworzenie unikalnego stylu wizualnego i atmosfery projektu, łączącej elementy horroru i przygody. Rogers aktywnie pracuje nad rozwojem świata gry, dopracowując detale, które zanurzają graczy w mrocznym klimacie. Jego doświadczenie i kreatywne podejście pomagają ukształtować oryginalną rozgrywkę i wciągającą fabułę. Wkład Dillona w Gloomwood sprawia, że ​​gra staje się bardziej atrakcyjna dla fanów gatunku i generuje duże zainteresowanie wśród odbiorców.

W świecie gier termin „save scumming” opisuje proces, w którym gracz próbuje powtórzyć działania, które doprowadziły do ​​negatywnych rezultatów, wczytując wcześniej zapisany stan gry. Zjawisko to pozwala graczowi uniknąć niepożądanych konsekwencji i osiągnąć lepszy wynik, ale może również zmniejszyć zainteresowanie rozgrywką i ograniczyć elementy losowe. Zapisywanie wyników to powszechna praktyka wśród graczy, którzy chcą zoptymalizować wydajność gry i zminimalizować błędy.

Przerobiony tekst:

Przeczytaj także:

Save scumming to praktyka polegająca na tym, że gracze zapisują grę przed potencjalnie ryzykownymi akcjami, aby móc później wczytać zapis Jeśli im się nie uda, spróbuj ponownie. Często zdarza się to w grach RPG i grach z elementami losowości, gdzie wynik wydarzeń może znacząco wpłynąć na postęp. Dla wielu graczy taka strategia pozwala uniknąć niepożądanych konsekwencji, ale może również obniżyć poziom napięcia i zmniejszyć przyjemność z rozgrywki.

Aby zwalczać zjawisko „save scummingu”, twórcy gier mogą wdrożyć kilka rozwiązań. Po pierwsze, mogą ograniczyć liczbę dostępnych zapisów lub zautomatyzować je, co zmniejszy ryzyko manipulacji zapisami. Po drugie, może to obejmować system osiągnięć lub nagrody za pomyślne pokonanie trudnych momentów bez wczytywania poprzednich zapisów.

Gracze powinni rozważyć wyłączenie „save scummingu”, aby zwiększyć swoje zaangażowanie i doświadczyć prawdziwych emocji gry. Może to sprawić, że rozgrywka będzie bardziej wciągająca i bogata, pozwalając graczom cieszyć się każdą chwilą bez możliwości powrotu. Ostatecznie wybór należy do każdego gracza, ale zrozumienie konsekwencji „save scummingu” może pomóc w tworzeniu głębszych i bardziej znaczących wrażeń w grach.

Oszustwa związane z zapisywaniem stanu gry wciąż wywołują debatę wśród fanów symulatorów immersyjnych i gier RPG. Z jednej strony, praktyka ta pozwala graczom grać w preferowanym trybie. Z drugiej strony, zachęca do powtarzania tych samych momentów, co może zaburzyć immersję i zmniejszyć napięcie związane z podejmowaniem trudnych decyzji. Należy pamiętać, że oszustwa związane z zapisywaniem stanu gry mogą wpływać na ogólne wrażenia z rozgrywki, czyniąc ją mniej intensywną i satysfakcjonującą emocjonalnie.

Seria Dishonored oferuje liczne mechanizmy wspierające agresywny styl gry. Gracze mogą posługiwać się mieczem, strzelać z pistoletu, przywoływać chmary szczurów lub używać ciał wrogów jako tarcz. Te elementy rozgrywki dają możliwość konfrontacji ze strażnikami w otwartej walce, jeśli metody skradania się zawiodą. Gra nie zmusza jednak graczy do śledzenia sekwencji wydarzeń do końca: gracze mogą wczytać ostatni zapis stanu gry w dowolnym momencie i powtórzyć trudny moment. Dzięki temu rozgrywka jest bardziej elastyczna i pozwala każdemu graczowi dostosować się do własnego stylu gry.

Soren Johnson, dyrektor ds. rozwoju trzeciej i czwartej części Sid Meier's Civilization, wyraził swoją opinię na temat oszustw związanych z zapisywaniem stanu gry, stwierdzając: „Jeśli dacie graczom możliwość wyboru, zoptymalizują całą zabawę z gry”. Rogers podziela podobny punkt widzenia, dzieląc się swoimi przemyśleniami w wywiadzie dla kanału YouTube Noclip. Te stwierdzenia podkreślają wagę równowagi w rozgrywce i konieczność uwzględnienia przez twórców gry wpływu mechaniki na przyjemność z gry. Oszustwa związane z zapisywaniem stanu gry mogą zmniejszyć element zaskoczenia i napięcia, co ostatecznie wpływa na zainteresowanie graczy.

W grze Thief niektóre z najbardziej zapadających w pamięć momentów nie wynikają z prostego restartu po złapaniu. Prawdziwa przyjemność płynie z ucieczki przed strażnikami, którzy zauważyli gracza. Gdyby twórcy gry domyślnie wprowadzili funkcję szybkiego zapisu, wielu graczy przegapiłoby wiele ekscytujących wydarzeń – od nieoczekiwanych spotkań z Łowcami po wykorzystywanie mechanizmów gry, takich jak pułapki na niedźwiedzie. W rezultacie gracze mieliby ograniczone doświadczenie, tracąc niepowtarzalne momenty interakcji systemów gry ze sobą.

Dillon Rogers jest głównym projektantem w Gloomwood. Jego praca polega na tworzeniu unikalnych doświadczeń, które pozwalają graczom zanurzyć się w gotyckiej przygodzie. Dzięki jego kreatywnemu podejściu Gloomwood angażuje graczy innowacyjną rozgrywką i wciągającą fabułą. Dillon aktywnie uczestniczy w rozwoju elementów wizualnych, a także w kształtowaniu ogólnej koncepcji gry, co czyni go kluczową postacią w zespole.

Gramofony w Gloomwood wzmacniają techniki projektowania poziomów typowe dla symulacji immersyjnych. Gra ma ograniczoną liczbę punktów zapisu, zazwyczaj tylko jeden lub dwa na lokację. Dzięki temu każdy skrót lub alternatywna trasa stają się szczególnie cenne, a eksploracja świata gry staje się o wiele łatwiejsza.

Rozgrywka zanurza graczy w unikalnym rytmie, przypominającym Resident Evil. Napięcie rośnie, gdy gracz oddala się od znanych obszarów, a następnie pojawia się ulga, gdy znajdzie dźwignię otwierającą drzwi między lokacjami lub usłyszy melodię gramofonu ukrytego w pobliżu. Te elementy tworzą równowagę między strachem a ulgą, zwiększając zaangażowanie i zainteresowanie grą.

Rogers dążył do stworzenia unikalnej atmosfery gry, aby gracze poczuli przejście z zamkniętej przestrzeni do otwartego świata gatunku survival horror. „Moim celem było, aby po wyjściu z zamkniętej przestrzeni gracze czuli się, jak gdyby wkraczali do niebezpiecznego i przerażającego świata” – zdradza twórca. Ta dbałość o szczegóły pozwala graczom głęboko zanurzyć się w grze i w pełni doświadczyć jej napiętej atmosfery.

Gramofony w Gloomwood pełnią funkcję bezpiecznych przystani pośród upiornej jesiennej nocy. Ten kontrast, wraz z innymi technikami projektowania gier, wciąga gracza jeszcze głębiej w absurdalny świat gry. W przeciwieństwie do innych symulatorów immersyjnych, które oferują bardziej przyjazne wrażenia, Gloomwood tworzy unikalną atmosferę, w której napięcie i strach stają się integralną częścią rozgrywki.

Gloomwood został wydany w ramach wczesnego dostępu we wrześniu 2022 roku. Obecnie nie ma oficjalnej daty premiery finalnej wersji gry, ale obecna wersja jest już dostępna i zawiera około sześciu lokacji startowych. Wśród nich znajduje się niedawno dodany sklep z zaopatrzeniem oraz pierwsza walka z bossem. Rozgrywka w tej wersji szacowana jest na około 7-8 godzin. Gloomwood, które wciąż się rozwija, obiecuje graczom nowe lokacje i ekscytujące elementy rozgrywki, dzięki czemu jest to wyczekiwana premiera dla fanów gatunku.