Recenzja Thaumaturga od twórców remake’u Wiedźmina – jak wykorzystać narrację, by dodać ciężaru prostym mechanikom

Spis treści:

• Sztuczki narracyjne
• Jak to działa

The Thaumaturge, stworzony przez twórców remake'u Wiedźmina, to niewielka i skromna gra. Główne mechaniki obejmują ruch punkt-punkt, ograniczone dialogi nieliniowe i system walki oparty na kartach. Twórcy mistrzowsko ukryli jednak jej prostotę za atrakcyjną oprawą graficzną i wciągającą fabułą. Te elementy nadają grze The Thaumaturge unikalność i głębię wykraczającą poza jej początkowe wrażenie.

Sztuczki narracyjne

Jakub Rokosz, były główny projektant zadań w CD Projekt RED, gdzie pracował nad drugą i trzecią częścią Wiedźmina, obecnie kieruje studiem Fool's Theory. Jego zespół pracuje obecnie nad remakiem pierwszego Wiedźmina. Fool's Theory tworzy również oryginalne gry oparte na swojej własności intelektualnej, wśród których wyróżnia się The Thaumaturge. Ten projekt obiecuje zainteresować fanów gatunku dzięki unikalnej koncepcji i głębokiemu zanurzeniu w rozgrywce.

Warszawa, 1905. Alternatywna historia odzwierciedlająca realia tamtych czasów. Polska jest podzielona, ​​a Warszawa znajduje się pod kontrolą Imperium Rosyjskiego, gdzie władza jest skutecznie skoncentrowana w rękach Mikołaja II. Mieszkańcy miasta są niezadowoleni z tego stanu rzeczy, co prowadzi do wzrostu nastrojów socjalistycznych. Okres ten charakteryzuje się pragnieniem wolności i sprawiedliwości, co znajduje odzwierciedlenie w ruchach społecznych i protestach przeciwko caratowi. Warszawa staje się centrum walki o prawa i niepodległość, gdzie każdy głos liczy się w dążeniu do zmiany.

Protagonistą gry jest charyzmatyczny Wiktor Szulski, taumaturg i demonolog, który kontroluje salutory, czyli demony. Na początku gry Wiktor ma tylko jednego salutora – Ghula, futrzanego szkieletora z laską, który pojawił się w jego dzieciństwie. W miarę postępów w grze Wiktor będzie mógł łapać nowych salutorów i kontrolować je, niczym Pokémony. Pomaga mu w tym Grigorij Rasputin, który uciekł do Polski po skandalu w Petersburgu, dodając do gry elementy historycznego fantasy i magii. Różnorodność fajerwerków i interakcji z nimi tworzy unikalną mechanikę gry i wciągającą fabułę.

Fabuła gry koncentruje się wokół motywu powrotu do domu: Victor wraca do rodzinnego miasta, aby pożegnać się ze zmarłym ojcem. Pomimo tego, że ich relacja była daleka od ideału i nie było między nimi miłości, Victor czuje potrzebę zamknięcia tego rozdziału swojego życia. Miasto, do którego wraca, zmieniło się, a zmiany dotyczą nie tylko nowych twarzy w mundurach. Na zewnątrz wszystko pozostaje takie samo, ale atmosfera i emocje już nie są takie same. Motyw ten jest bliski wielu osobom, które z różnych powodów opuściły swoje rodzinne miasta i prowokuje do głębokiej refleksji nad zmianami zachodzącymi zarówno w miejscach, jak i w nas samych.

Powrót do domu niezmiennie wywołuje uczucie nostalgii i lekkiego smutku, które jest aktywnie wykorzystywane przez projektantów narracji. Podczas spotkań rodzinnych mistrzowsko ujawniają charakter każdej osoby, demonstrując to poprzez podział spadku i kondolencje. Wiktor natychmiast budzi współczucie; Jego wizerunek jest przepełniony konfliktami i traumami z przeszłości, co czyni go postacią głębszą i bardziej złożoną.

Shulsky ma poważną wadę – dumę, dlatego Ghul wybrał go na ofiarę. Zwykli ludzie nie widzą salutatorów, ale czują ich wpływ, który objawia się w tym, że istoty te celują w słabości charakteru swoich ofiar. Spryt lub tchórzostwo to przykłady wad, na których żerują salutatorzy. W przeciwieństwie do zwykłych ludzi, taumaturgowie potrafią nie tylko widzieć salutatorów, ale także wykorzystywać ich na swoją korzyść. Potrafią przejąć wadę od osoby, skutecznie pozbawiając ją negatywnej cechy, i kontrolować potwora, który żywi się tą cechą. Dlatego Shulsky zajmuje się kolekcjonowaniem salutatorów przez całą grę, co staje się centralnym elementem jego interakcji ze światem.

Duma przejawia się w dialogach, kumulując się z każdym wyborem. Im częściej wybierasz ścieżkę dumy, tym więcej punktów słabości zdobywasz, co może prowadzić do konfliktów. Jeśli twój poziom dumy jest niski, niektóre opcje reakcji staną się niedostępne. Jeśli twój poziom dumy jest wysoki, inne opcje również zostaną zablokowane. Wybory dialogowe wpływają zatem na dostępne opcje i przebieg wydarzeń, co podkreśla znaczenie zrównoważenia dumy w procesie komunikacji.

Punkty dumy to jeden z wielu zabiegów narracyjnych, które zaciemniają liniową strukturę opowieści. Rozwidlenia prowadzące do różnych zakończeń pojawiają się dopiero w końcowej części opowieści i są niezależne od dumy postaci. Warto zauważyć, że duma nie jest cechą złoczyńców. Najczęściej objawia się ona w drwinach lub lekceważących uwagach pod adresem rozmówcy. Chociaż duma nie wpływa na główny wątek fabularny, dzięki swojej unikalnej koncepcji wprowadza interesującą różnorodność do systemu dialogowego. Nadaje to interakcjom postaci dodatkową głębię i zaangażowanie, czyniąc rozgrywkę bardziej intensywną.

Cztery ścieżki rozwoju bohatera oferują unikalne możliwości: serce, umysł, czyn i słowo. Każda z tych ścieżek ma specjalne umiejętności, które okażą się przydatne w walce. Każda ścieżka ma swoich salutatorów, którzy wzmacniają zdolności bohatera. Na przykład ghul kojarzy się z sercem, podczas gdy Weles, otrzymany od przebiegłego intryganta z bohemy, reprezentuje słowo. Te elementy sprawiają, że proces zdobywania poziomów jest bardziej angażujący i strategicznie istotny.

Statystyki postaci wpływają na taktykę walki, wybory dialogowe i zdolność do odkrywania wskazówek, co staje się szczególnie widoczne w krótkotrwałych śledztwach Szulskiego. Pomimo braku innowacji w samym systemie poziomowania, wszystkie mechanizmy są harmonijnie połączone jedną koncepcją narracyjną, co pozwala graczom postrzegać je jako holistyczną interakcję.

Koncept gry jest naprawdę wciągający, dając graczowi wrażenie interakcji z rozgałęzionym systemem RPG, podobnym do The Council. Sceneria również budzi skojarzenia z tą grą. Chociaż mechanika wyborów dialogowych obejmuje opcje otwierania i zamykania, które nie zawsze mają znaczący wpływ na fabułę, projekt i oryginalność prezentacji tych elementów sprawiają, że rozgrywka jest wciągająca. Pozwala to graczowi głęboko zanurzyć się w atmosferze i doświadczać wyjątkowych momentów w każdej interakcji.

Stworzenie angażującego doświadczenia z gry to zasługa twórców narracji. Zamiast po prostu wybierać ścieżkę bohatera lub złoczyńcy za pomocą skali, jak w Knights of the Old Republic, mogli skupić się wyłącznie na systemie walki. Alternatywą byłoby uproszczenie mechaniki, pozwalając graczom rozwijać postacie takie jak Pokémon. Jednak to przemyślane podejście do narracji sprawia, że ​​gra jest głębsza i bardziej angażująca dla odbiorców. Efektywne połączenie fabuły i mechaniki zdobywania poziomów tworzy wyjątkowe doświadczenie, które przykuwa uwagę graczy i pozwala im zanurzyć się w świecie gry.

Twórcy stworzyli spójną koncepcję, która wpływa na wszystkie aspekty gry – od mechaniki walki, przez dialogi, po elementy śledcze. Choć każda z tych mechanik może wydawać się prosta, ich interakcja i wzajemne uzupełnianie się nadają grze głębi i spójności. Dzięki przemyślanym decyzjom narracyjnym gra staje się nie tylko zbiorem mechanik, ale harmonijnym dziełem, w którym każdy element wspiera ogólną ideę.

Jak to działa

Ważnym aspektem gry jest poszukiwanie wskazówek, które Shulsky wykorzystuje do formułowania obserwacji i wniosków. Podstawowa mechanika tego procesu jest dość prosta: aby uzyskać pożądane kwestie dialogowe, należy zbadać różne przedmioty, zazwyczaj znajdujące się w pobliżu. Takie podejście tworzy atmosferę intrygi i wciąga gracza w głęboką eksplorację świata gry.

Victor, jako Thaumaturge, ma wyjątkową zdolność widzenia więcej niż większość ludzi. Dla niego zwykłe przedmioty niosą ukryte znaczenia i tworzą głębokie powiązania. Ten proces poszukiwania wskazówek mógłby wydawać się monotonny, gdyby nie kluczowe aspekty ludzkiego życia: serce, umysł, działanie i słowo. Każdy z tych elementów dodaje głębi i znaczenia, zmieniając zwyczajność w coś wyjątkowego.

Każda wskazówka jest przedstawiona z żywym opisem, odzwierciedlającym pewien wątek fabularny. Chociaż nie wpływa to bezpośrednio na główne wydarzenie, takie szczegóły znacząco pogłębiają kontekst historii i dodają nowych warstw znaczeniowych. Opisy są pisane z wielu perspektyw i cechują się literackim wyrafinowaniem, dzięki czemu angażują czytelnika i wzbogacają całościowe wrażenia z narracji.

W rzeczywistości to tylko kilka obiektów, które wymagają starannego poszukiwania. Jednak dzięki spójnej koncepcji różnorodnych fajerwerków i ich ewoluujących odmian w twórczości Wiktora Szulskiego, a także wysokiemu poziomowi narracji (w wersji rosyjskiej – wysokiej jakości lokalizacji), tekst jest atrakcyjny i łatwy w odbiorze.

Nawigacja to częsty problem typowy dla współczesnych gier z przyjaznym dla użytkownika sterowaniem. Postać Szulskiego ma „wiedźmiński zmysł”, który pozwala mu łatwo znaleźć odpowiednie miejsca do wykonania zadań. Oznacza to, że gracz nie będzie musiał wędrować po Warszawie, chyba że zdecyduje się na zadania miejskie, które z reguły nie oferują niczego nowego ani interesującego.

Korzystanie z nawigatora sprawia, że ​​podróżowanie jest szybkie i wygodne, ale jednocześnie ogranicza możliwość wyrażania przez gracza swojej pomysłowości i ciekawości. Podążając z góry ustaloną trasą, ryzykujesz utratę wyjątkowych okazji i nieoczekiwanych odkryć, które mogą wzbogacić Twoje wrażenia z gry. Zerwanie z utartymi szlakami otwiera nowe horyzonty, pozwalając Ci eksplorować świat i znajdować nieoczekiwane rozwiązania. Ważne jest znalezienie równowagi między łatwością nawigacji a chęcią eksploracji, aby w pełni cieszyć się grą i rozwijać swoje umiejętności.

System walki w grze dąży do stworzenia unikalnej narracji, łącząc elementy gry karcianej i jRPG. Gracze stawiają czoła wielu przeciwnikom, w tym falom wrogów, z których każdy ma swoje unikalne cechy i umiejętności. Ta różnorodność sprawia, że ​​strategia walki jest ciekawsza i bardziej wymagająca, dzięki czemu każda bitwa jest wyjątkowa.

Do głównego bohatera często dołączają dodatkowe postacie, ale w większości przypadków walczy on ramię w ramię ze swoimi salutorami. Bitwy turowe mogą wydawać się nieco komiczne, ale gracze szybko przyzwyczajają się do tej rozgrywki. Tworzy to wyjątkową atmosferę, w której decyzje taktyczne i interakcja z sojusznikami stają się ważnymi aspektami zwycięstwa.

Bitwa składa się z rund, a każdy ruch wymaga innego czasu przygotowania. Możesz szybko zadać lekki cios w twarz lub zrobić pauzę na mocniejszy cios. W walce występują stany negatywne, a także konieczność utrzymania koncentracji. Jeśli koncentracja się wyczerpie, można aktywować ruch ostateczny. Przeciwnicy mają unikalne cechy, które można wyeliminować tylko za pomocą określonych ruchów lub kombinacji. Salutatorów można modyfikować w trakcie walki, co pozwala im dostosowywać się do różnych sytuacji. Każdy salutor ma unikalne cechy i zastosowania. Niektórzy skutecznie przerywają koncentrację i eliminują stany negatywne, podczas gdy inni wykorzystują je na swoją korzyść. Są też salutatorzy specjalizujący się w leczeniu, podczas gdy inni po prostu zadają potężne ciosy. To zróżnicowane podejście pozwala na najskuteczniejsze wykorzystanie zdolności salutatorów, w zależności od taktyki walki.

Różnorodność salutatorów nadaje systemowi walki niezbędną głębię, dzięki czemu bitwy są ekscytujące i zróżnicowane. Bitwy są harmonijnie zintegrowane z ogólną koncepcją gry. Ulepszając Serce, Umysł, Czyn i Słowo, odblokowujesz nowe sposoby ulepszania kart Taktyki Walki. Stwarza to szeroki wachlarz możliwości konfiguracji bohaterów, pozwalając graczom dostosowywać strategie i podejścia do każdej bitwy.

The Thaumaturge to doskonały przykład tego, jak silna narracja może znacząco wzbogacić wrażenia z gry i uczynić ją niezapomnianą. Dobra historia nie ogranicza się do samego tekstu; zawiera głęboki rozwój postaci i budowanie świata, tworząc spójne i unikalne dzieło. Zarówno w literaturze, jak i grach, główna idea odgrywa kluczową rolę, wzbogacając doświadczenie gracza i tworząc niezapomniane chwile.

The Thaumaturge z pewnością mierzy się z pewnymi wyzwaniami, w tym z kilkoma błędami i nieco pospiesznym zakończeniem. Jednak te niedociągnięcia nie przesłaniają głównej idei, która przenika całą grę i dotyka każdego jej elementu. To właśnie ta koncepcja nadaje The Thaumaturge spójny charakter, zachowując jej strukturę i głębię.

Zasubskrybuj nasz kanał „Checkpoint” na Telegramie. Tutaj znajdziesz informacje o grach wideo i ich rozwoju oraz przydatne wskazówki dla deweloperów. Publikujemy również ważne aktualizacje dotyczące popularnych produktów. Komentarze są otwarte dla wszystkich: możesz proponować pomysły na nowe materiały lub dyskutować na dowolne tematy związane z tworzeniem gier. Dołącz do naszej społeczności i bądź na bieżąco z najnowszymi wiadomościami ze świata tworzenia gier.