Deep Purple wydaje nowy album: Creation Story, najlepsze utwory

Spis treści:

• Co Deep Purple robili w ostatnich latach
• Kim jest Bob Ezrin i dlaczego jest ważny dla zespołu
• Dlaczego album „=1” został napisany dla przyjemności

Czym Deep Purple zajmował się w ostatnich latach

W dorosłym życiu muzycy nagrywają nowy materiał rzadziej niż w młodości, często tylko raz na dekadę. Na przykład członkowie Metalliki, którzy mają około 60 lat, wydali swoje ostatnie albumy w 2008, 2016 i 2023 roku. Te okresowe wydawnictwa podkreślają ich umiejętności i oddanie muzyce, pomimo wieku.

Główny skład Deep Purple, który ma obecnie około 76–78 lat, nadal wykazuje niesamowitą aktywność, jakby odnalazł drugi oddech. Od 2013 roku zespół wydał pięć albumów, w tym najnowszy „=1”. Najnowszy album „Now What?!” i „Infinite” uzyskały status złotej płyty, co jest znaczącym osiągnięciem dla legendarnych muzyków. Po raz pierwszy od dawna Deep Purple osiągnął taki sukces, począwszy od albumu „Slaves and Masters”, który ukazał się w 1990 roku. Te wyniki potwierdzają, że nawet po dekadach zespół nadal pozostaje na szczycie muzycznego Olimpu.

W historii Deep Purple rozpoczyna się nowa era. Gitarzysta Steve Morse, który był częścią zespołu od połowy lat 90., opuścił grupę, aby poświęcić więcej czasu swojej chorej żonie. Zastąpił go młody talent Simon McBride, który ma zaledwie 45 lat. Wcześniej wydał kilka solowych albumów i pracował jako muzyk sesyjny, między innymi akompaniując wokaliście Ianowi Gillanowi i klawiszowcowi Donowi Aireyowi na koncertach z orkiestrą. Ten nowy skład obiecuje nowe muzyczne horyzonty i świeże pomysły, które mogą przyciągnąć zarówno wiernych fanów, jak i nową publiczność.

Deep Purple kontynuuje działalność nawet w wieku dojrzałym dzięki spotkaniu z producentem Bobem Ezrinem, który okazał się człowiekiem, którego zespół szukał od lat. Według Iana Gillana, Ezrin tchnął nowe życie w ich twórczość, co pozwoliło muzykom powrócić do aktywnego koncertowania i nagrywania nowych albumów. Ta współpraca była ważnym kamieniem milowym w historii zespołu, potwierdzając jego zdolność do innowacji i tworzenia świeżych brzmień.

Czytanie jest ważną częścią naszego życia, pozwalającą nam zdobywać nową wiedzę i poszerzać horyzonty. Ważne jest, aby znaleźć czas na czytanie, aby pogłębić swoją wiedzę i rozwinąć krytyczne myślenie. Czytanie książek, artykułów i badań naukowych nie tylko pomaga rozwijać intelekt, ale także poprawia umiejętności komunikacyjne. Nie zapominaj o znaczeniu czytania dla rozwoju osobistego i emocjonalnego. Dlatego znajdź czas na czytanie i wzbogacaj swoje życie o nowe idee i koncepcje.

Metal to gatunek muzyczny, który przeszedł znaczną ewolucję od momentu swojego powstania. Jego korzenie tkwią w bluesie i rock'n'rollu, ale z czasem rozwinął się w odrębny gatunek z różnorodnymi podgatunkami. Na wczesnym etapie metal opierał się na mocnych riffach gitarowych i agresywnym wokalu, co odróżniało go od innych stylów muzycznych tamtych czasów.

Od lat 70. metal dynamicznie ewoluował, włączając elementy rocka progresywnego, punka, a nawet muzyki klasycznej. Zespoły takie jak Black Sabbath, Led Zeppelin i Deep Purple stały się pionierami gatunku, kładąc podwaliny pod przyszłe ruchy muzyczne. W latach 80. metal rozwinął nowe oblicza, takie jak hard rock, thrash metal i black metal, co doprowadziło do powstania kultowych zespołów, takich jak Metallica i Slayer.

Z biegiem czasu metal ewoluował, łącząc elementy różnych stylów muzycznych i kultur. Pojawienie się podgatunków, takich jak death metal i nu metal, poszerzyło horyzonty gatunku i przyciągnęło nową publiczność. W latach 90. i 2000. metal stał się nie tylko gatunkiem muzycznym, ale także zjawiskiem kulturowym, jednoczącym fanów na całym świecie.

Do dziś metal pozostaje jednym z najbardziej wpływowych i różnorodnych formatów muzycznych, poruszając szeroki wachlarz tematów, od osobistych doświadczeń po kwestie społeczne i filozoficzne. Satyryczna i mroczna treść tekstów, nieodłącznie związana z niektórymi podgatunkami, staje się częścią dialogu kulturowego, potwierdzając znaczenie i wagę muzyki metalowej we współczesnym społeczeństwie.

Kim jest Bob Ezrin i dlaczego jest ważny dla zespołu?

Producent, który rozpoczął karierę w latach 70., współpracował z takimi legendami rocka, jak Alice Cooper, Kiss, Aerosmith, Pink Floyd i Lou Reed. Jego współpraca z Deep Purple rozpoczęła się od albumu „Now What?!”, wydanego w 2013 roku. Album „=1” był piątą współpracą tego utalentowanego producenta z Deep Purple, kontynuującą ich udaną współpracę w muzyce rockowej.

W wywiadzie Ian Gillan zauważył, że spotkanie z Ezrinem było punktem zwrotnym w realizacji jego muzycznych ambicji. Deep Purple przez większość swojej kariery sami produkowali swoje albumy i do tej pory nigdy nie współpracował z profesjonalistą z tak głębokim zrozumieniem niuansów brzmienia. Współpraca z Ezrinem pozwoliła zespołowi eksplorować nowe horyzonty i znacząco wzbogacić ich muzyczne brzmienie.

Zawsze czułem pewne rozczarowanie jakością dźwięku naszych płyt, ponieważ poziom produkcji pozostawiał wiele do życzenia. Dlatego spotkanie z Bobem było dla mnie prawdziwym objawieniem. Zwraca uwagę na każdy szczegół, który jest kluczowy dla tworzenia wysokiej jakości utworów, i nie pozwala, aby proces się przeciągał. Bob zawsze trzyma rękę na pulsie i pomaga dopracować kluczowe elementy brzmienia. Jego profesjonalizm idealnie pasuje do naszego zespołu. Teraz, gdy jest z nami, mamy możliwość kontynuowania tworzenia, pisania i nagrywania nowych piosenek. Dzięki temu podejściu moglibyśmy wydawać albumy z dużą częstotliwością, być może nawet jeden miesięcznie.

Ian Gillan: Wywiad z VWMusic

W tym wywiadzie Ian Gillan, frontman legendarnego zespołu rockowego Deep Purple, dzieli się swoimi przemyśleniami na temat muzyki, procesu twórczego i znaczenia sztuki we współczesnym świecie. Omawia, jak jego kreatywność ewoluowała na przestrzeni dekad i jaki wpływ na jego twórczość miały różne style muzyczne. Gillan omawia również współpracę z innymi muzykami i znaczenie występów na żywo dla artystów. Pytania o przyszłość Deep Purple i plany nowych projektów również zajmują ważne miejsce w rozmowie. Ten wywiad oferuje unikalny wgląd w życie i karierę jednego z najważniejszych muzyków rockowych naszych czasów.

Wcześniej zespół nie miał wyraźnego lidera: członkowie po prostu spotykali się w studiu, generowali pomysły i próbowali stworzyć z nich piosenkę. Takie podejście mogło doprowadzić do utraty świeżości pierwotnej koncepcji. Ezrin zrewolucjonizował i udoskonalił proces twórczy. Stał się głosem doświadczonych rockmanów, udzielając konstruktywnego feedbacku. Na przykład, mógłby powiedzieć gitarzyście lub perkusiście: „Możesz grać lepiej i bardziej technicznie. Spróbujmy jeszcze raz”. Takie podejście nie tylko poprawia umiejętności techniczne muzyków, ale także przyczynia się do tworzenia muzyki wyższej jakości.

Bob aktywnie zarządza procesem nagrywania i jeśli zespół zaczyna mieć problemy z pomysłami, gorąco zachęca ich do porzucenia nieudanych koncepcji i powrotu do oryginału. Takie podejście znacznie przyspiesza pracę. Ezrin z kolei wnosi świeżą perspektywę do procesu twórczego, a Gillan uważa go za wybitnego muzyka z doskonałym zrozumieniem wszystkich stylów muzycznych, w tym muzyki klasycznej, jazzu i metalu.

W naszym studiu, gdy proces pisania piosenek osiąga ślepy zaułek, a pomysły zaczynają wysychać, Bob zawsze znajduje sposób, aby zainspirować zespół. Otwiera szafkę i sugeruje: „A może spróbujemy tego?” Ta spontaniczna sugestia często staje się początkiem nowego, twórczego przepływu, który prowadzi do unikalnych rozwiązań muzycznych i tętniących życiem kompozycji.

Ian Gillan: Wywiad z VWMusic

Ian Gillan, legendarny wokalista Deep Purple, dzieli się swoimi przemyśleniami na temat muzyki, inspiracji i przyszłości sceny rockowej w wywiadzie dla VWMusic. Omawia ewolucję swojej twórczości, wpływ różnych stylów muzycznych i znaczenie szczerości w sztuce. Gillan porusza również tematy współpracy z innymi muzykami i swoich planów na przyszłość. Ten wywiad pozwala zajrzeć do świata jednego z najwspanialszych głosów muzyki rockowej i odkryć, co inspirowało go przez całą karierę.

Według klawiszowca Dona Aireya, Bob jest wymagającym, ale responsywnym profesjonalistą, z którym łatwo się komunikuje i współpracuje. Jego wysokie standardy mają na celu uwolnienie potencjału muzyków, a nie dążenie do nieosiągalnych ideałów. W studiu nagraniowym Bob dąży do brzmienia na żywo, unikając nadmiernej obróbki. Uważa, że ​​piosenka powinna powstawać w danej chwili i pozostać autentyczna.

Zbadaj także:

Rosyjski rock: historia, gatunki, zespoły, legendy, wydarzenia

Rosyjski rock to unikalny gatunek muzyczny, który powstał w ZSRR i nadal rozwija się w Rosji. Jego historia sięga lat 60. XX wieku, kiedy zachodni muzycy rockowi zaczęli wpływać na sowieckich wykonawców. Kluczowym momentem było pojawienie się zespołów takich jak Maszina Wriemieni i Kino, które stały się symbolami całej epoki.

Różnorodność gatunkowa rosyjskiego rocka obejmuje wiele stylów: od rocka klasycznego, przez punk rock, muzykę alternatywną, po post-punk. Każdy styl ma swoje własne, charakterystyczne cechy i przyciąga inną publiczność. W latach 80. rosyjski rock stał się nie tylko ruchem muzycznym, ale także ważnym zjawiskiem społecznym, odzwierciedlającym protest przeciwko istniejącemu systemowi.

Ważne zespoły, takie jak DDT, Agata Kristi i Splin, pozostawiły niezatarty ślad w historii rosyjskiego rocka. Ich utwory stały się klasyką, a teksty poruszają ważne tematy, takie jak miłość, wolność i problemy społeczne. Ci legendarni wykonawcy wciąż inspirują nowe pokolenie muzyków, kształtując współczesne oblicze gatunku.

Kluczowe wydarzenia, takie jak festiwale i koncerty, przyczyniły się do popularyzacji rosyjskiego rocka i jego integracji z kulturą popularną. W ostatnich latach obserwuje się odrodzenie zainteresowania tym gatunkiem, co potwierdzają nowe albumy i koncerty zarówno uznanych, jak i młodych artystów.

Rosyjski rock nadal stanowi ważną część muzycznego dziedzictwa kraju, odzwierciedlając jego kulturę i ducha czasów.

Dlaczego album „=1” został napisany dla przyjemności

Album „=1” to jasna odpowiedź na pytanie, co powinni robić muzycy, którzy wydali już swoje najlepsze albumy. Szczyt ich kreatywności jest już dawno za nimi: najtrudniejsze sola zostały już napisane, a wysokie tony zaśpiewane. Powtarzanie poprzednich osiągnięć nie ma sensu, może prowadzić do autoparodii, gdy artyści nie akceptują faktu starzenia się. Na „=1” muzycy odnajdują nową drogę, demonstrując dojrzałość i ewolucję swojego brzmienia, co pozwala im pozostać istotnymi w świecie muzyki. Album oferuje słuchaczom świeże spojrzenie na znane tematy, eksplorując nowe muzyczne horyzonty.

Deep Purple stworzyli album, który oferuje słuchaczom relaksujące doznania muzyczne. Nie dąży do przekazania głębokiego znaczenia ani ważnego przesłania, a utwory charakteryzują się prostotą i lekkością. Słucha się go z przyjemnością i odnosi się wrażenie, że zespół naprawdę czerpał przyjemność z procesu nagrywania. Muzyka jest wypełniona atmosferą, która pozwala się zrelaksować i cieszyć każdym utworem, co czyni go doskonałym wyborem na każdą okazję.

Album „Whoosh!”, wydany w 2020 roku, powstał w oparciu o podobne podejście. Zaskakuje słuchaczy energicznymi riffami w utworach takich jak „Throw My Bones” i „Dancing in My Sleep”, a także inspirowanym wczesnym rock'n'rollem brzmieniem fortepianu w „What the What”. Zespół przyjął bardziej minimalistyczny styl: prawie wszystkie utwory trwają krócej niż cztery minuty, a tylko dwa przekraczają pięć. Ten album pokazuje ewolucję brzmienia zespołu i ich dążenie do prostoty i ekspresji w muzyce.

Nastrój Deep Purple został przeniesiony na album „=1”. Kluczową różnicą między tym albumem a poprzednim jest zmiana składu zespołu. Nowy członek, McBride, wniósł do brzmienia więcej ciężaru i szybkości. W „=1” słyszymy prostsze, ale jednocześnie bardziej agresywne riffy, dzięki którym kompozycje są bardziej dynamiczne i energetyczne.

Płyta przywodzi na myśl rockowy film akcji – kompozycje nieustannie idą naprzód, tworząc dynamiczne brzmienie. Nie liczy się tu tak wysokie tempo, jak w klasycznych utworach takich jak „Highway Star” czy „Speed ​​King”, ale brak wolnych interludiów. Aby to zrozumieć, wystarczy posłuchać utworów takich jak „A Bit on the Side”, „Sharp Shooter” czy „Old-Fangled Thing”.

Późniejsze nagrania Deep Purple wyróżniają się suchszym brzmieniem w porównaniu do wczesnych nagrań zespołu. W okresie, gdy zespół współpracował z klawiszowcem Jonem Lordem, jego rola była porównywalna z rolą gitarzysty Ritchiego Blackmore'a. Organy Hammonda Lorda zawsze zajmowały ważne miejsce w sekcji rytmicznej, a jego długie solówki wyróżniały się majestatem i potęgą. Z kolei partie klawiszowe Dona Aireya są bardziej lekkie i stanowią raczej dodatek niż główny element brzmienia zespołu.

Airey konstruuje swoje solówki z oszczędnością, aby zmieścić się w czterominutowym utworze. Choć ich zwięzłość i techniczna złożoność nie dorównują klasycznym utworom takim jak „Lazy”, wciąż dodają one majestatu charakterystycznego dla muzyki klasycznej. Ta cecha zawsze wyróżniała Deep Purple na tle innych zespołów hardrockowych.

Utwór „A Bit on the Side” zawiera klasyczne, krótkie organowe solo, które harmonijnie uzupełnia główne partie gitarowe. W utworach takich jak „Portable Door” i „Lazy Sod” instrumenty klawiszowe okazjonalnie odgrywają główną rolę, ale częściej stanowią bogate, wspierające tło. W utworze „I'm Saying Nothin'” partie klawiszowe są widoczne w kluczowych momentach, dodając dynamiki i podkreślając ważne elementy kompozycji.

Na albumie wyróżniają się dwa utwory: „No Money to Burn” i „Now You're Talkin'”. Pierwszy z nich charakteryzuje się porywającym, przestrzennym solo syntezatorowym, które wciąga słuchacza. W drugim Airey zaczyna od organów, dodając niesamowite, nieziemskie efekty. Następnie przechodzi do organowego solo w stylu lat 70. i kończy utwór kosmicznym brzmieniem syntezatora. Tymczasem debiutant McBride popisuje się swoimi gitarowymi umiejętnościami, łącząc szybki hard rock z bluesem. Te jaskrawe kontrasty sprawiają, że „Now You're Talkin'” jest najbardziej eksperymentalnym i progresywnym utworem na albumie.

Główną wadą albumu jest to, że zespół momentami odchodzi od swojego zwykłego brzmienia. Problemem nie jest jakość poszczególnych utworów, ale raczej to, że nie dorównują one obecnym możliwościom zespołu. Dotyczy to w szczególności wokalu Iana Gillana: nie jest już w stanie zademonstrować czterooktawowej skali, która w młodości pozwalała mu śpiewać tak wysokie dźwięki, jak w „Child in Time”.

Ian Gillan obecnie śpiewa w średnim rejestrze, co nadaje jego występom spokój i powściągliwość, kontrastujące z emocjonalnym cierpieniem młodszych gwiazd rocka. Deep Purple z powodzeniem dobrał akompaniament instrumentalny do tego stylu wokalnego. Jednak album „=1” otwiera niefortunny utwór „Show Me”, którego wysoka gitara przywodzi na myśl glam metal lat 80. W tym kontekście należałoby się spodziewać falsetu w stylu Axla Rose'a, a nie spokojnego występu Gillana.

Zobacz także:

Glam rock to gatunek muzyczny, który pojawił się na początku lat 70. i zasłynął z ekstrawaganckiego stylu wizualnego i ekstrawaganckiego wizerunku wykonawców. Łączy elementy muzyki rockowej z teatralnością i glamour, co czyni go popularnym wśród ówczesnej młodzieży. Glam rock charakteryzuje się ekstrawaganckimi kostiumami, makijażem i ekstrawaganckimi występami scenicznymi, tworząc zupełnie nowe podejście do muzyki rockowej.

Do kluczowych postaci glam rocka należeli tacy artyści jak David Bowie, T. Rex i Iggy Pop. Ich unikalny styl i muzyczne eksperymenty pomogły ukształtować wizualną tożsamość gatunku, która do dziś wpływa na muzykę i modę. Glam rock stał się nie tylko zjawiskiem muzycznym, ale także kulturowym, zmieniając postrzeganie muzyki rockowej jako formy sztuki.

Połączenie muzyki i sztuk wizualnych w glam rocku doprowadziło do powstania nowych form ekspresji i otworzyło drzwi do różnorodności w kulturze rockowej. W ten sposób glam rock nie tylko zdefiniował trendy muzyczne swoich czasów, ale stał się także katalizatorem zmian w sztuce wizualnej, modzie i popkulturze jako całości.

W „I'll Catch You”, jedynej prawdziwej balladzie na albumie, Gillan nie osiąga niezbędnego poziomu napięcia. W rezultacie utworowi brakuje dramatyzmu, a muzyce ekspresyjności i oryginalnych rozwiązań melodycznych charakterystycznych dla zespołów metalowych. Jednak spokojniejsza, ale nie balladowa kompozycja „If I Were You” również nie posiada tych elementów. Jednak Gillan pięknie wkomponowuje swój głos w stonowany riff, co nadaje utworowi dodatkowej głębi i atmosfery.