Dua Lipa wydała swój nowy album „Radical Optimism”

Spis treści:

• Kto pracował nad albumem
• Jak brzmi album (spoiler: wszystkie epoki są pomieszane)
• Jak Dua Lipa śpiewa o swoim życiu osobistym

Kto pracował nad albumem

Muzykę do Radical Optimism stworzył utalentowany zespół twórców hitów i producentów znany jako The Band. Kevin Parker, jeden z członków zespołu, podzielił się swoimi wrażeniami: „Każdego ranka, wchodząc do studia, czułem się, jakbym był w The Beatles”. To zdanie podkreśla wpływ i inspirację, jakie czerpali z muzyki klasycznej, tworząc unikalne brzmienie, zdolne przyciągnąć uwagę słuchaczy i krytyków.

W skład The Band wchodzili następujący producenci:

• Caroline Eiling to norweska piosenkarka, która od dawna współpracuje z Duą Lipą. Pomogła napisać singiel „New Rules”, dzięki któremu brytyjska Lipa po raz pierwszy wystartowała w Stanach Zjednoczonych. Caroline współpracowała z nią także przy utworach Don’t Start Now, Pretty Please, Fever i Dance the Night.

• Tobias Jesso Jr. to kanadyjski niezależny rocker, który porzucił karierę solową, by zająć się pisaniem piosenek dla gwiazd popu. Współpracował z Adele, Sią, Florence Welch, Shawnem Mendesem, Harrym Stylesem i Miley Cyrus.
• Danny L Harle jest produktem eksperymentalnej wytwórni elektronicznej PC Music, która przybliżyła masom hyperpop. Współpracuje z nietypowymi artystami elektronicznymi, takimi jak Flume, ale zgłaszają się do niego również piosenkarze popu new wave. Tworzą muzykę opartą na undergroundowym rave'ie (Charli XCX, Shygirl, PinkPantheress) i innych gatunkach (Caroline Polachek, yeule).
• Kevin Parker to australijski multitasker. Z jednej strony tworzy całą muzykę dla Tame Impala, czołowego zespołu współczesnego rocka psychodelicznego, a z drugiej pisze piosenki dla gwiazd popu (Rihanna, Lady Gaga), raperów (Kanye West, Travis Scott) i artystów elektronicznych (Gorillaz, Justice).

Dua Lipa przyznała, że ​​pierwsze sesje studyjne do jej nowego albumu rozpoczęły się w 2021 roku, ale nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Sytuacja zmieniła się w czerwcu 2022 roku, kiedy piosenkarka po raz pierwszy spotkała się z producentami Parkerem i Harlem. Grając razem na syntezatorach i perkusji na żywo, Dua Lipa zrozumiała, jaki nastrój powinien mieć jej album. Rezultatem były nowe utwory, takie jak „Illusion” i „Happy For You”, a proces tworzenia muzyki naprawdę nabrał tempa. Album stał się odzwierciedleniem jej twórczej podróży i nowych muzycznych eksperymentów.

Po wydaniu singla „Houdini” w listopadzie 2023 roku wydaje się, że Kevin Parker ma pełną kontrolę nad pracami nad nowym albumem. Brzmienie utworu jest tak rozpoznawalne, że trudno wyobrazić sobie udział innych producentów. Parker nie jest obcy takim kompozycjom – psychodeliczny pop z funkowym basem i tanecznymi rytmami disco stał się jego znakiem rozpoznawczym. Dla porównania, utwory takie jak „Daffodils” Marka Ronsona i „Borderline” zespołu Tame Impala również odzwierciedlają tę muzyczną estetykę.

Parker dzieli się swoimi wrażeniami z procesu tworzenia singla. Zaznacza, że ​​praca nad tym utworem była intensywna i inspirująca. Podczas nagrywania muzyk starał się przekazać swoje emocje i pomysły, co uczyniło kompozycję wyjątkową. Parker podkreśla również ważne aspekty współpracy z innymi uczestnikami projektu, która urozmaiciła brzmienie i pomogła stworzyć holistyczny produkt muzyczny.

„Dua skupiła się na znalezieniu ulotnego brzmienia. Kilka tygodni przed sesją opracowałem linię basu, która pasowałaby do melodii post-disco. Kiedy zaczęła śpiewać, wszystko natychmiast się ułożyło. Przypominało to atmosferę wczesnych lat osiemdziesiątych w dziwnym, ciemnym i dusznym klubie. To uczucie hipnozy i oddychania świeżym powietrzem”.

Single „Training Season” i „Illusion” zademonstrowała nowe brzmienie i współpracę producentów. Album okazał się jeszcze bardziej różnorodny pod względem stylów i brzmień. Dua Lipa nieco zaskoczyła swoich fanów: chociaż wszystkie wydane single były taneczne, album zawiera również kompozycje niezwiązane z tematyką taneczną.

Jak brzmi album (spoiler: wszystkie epoki są miksowane)

Spośród 11 utworów na singlu „Houdini” tylko otwierająca kompozycja „End of an Era” wyróżnia się brzmieniem. Ten funkowo-popowy utwór w 90% składa się z mocnego basu, co nadaje mu wyjątkowej energii. Linia basowa, niezmienna nawet w refrenie, zapada w pamięć dzięki melodii i świeżości. Atmosfera „End of an Era” Przywołuje słoneczne dni i żeglarstwo, przywodząc na myśl „Random Access Memories” Daft Punk, zwłaszcza w krótkiej linijce syntezatora na samym początku. End of an Era to nie jedyny powód, by pamiętać Daft Punk. Ich singiel „Illusion”, poprzedzający album, przywołuje nostalgię za francuskim house'em z początku XXI wieku. Utwór charakteryzuje się delikatną partią klawiszową i charakterystycznym przejściem między refrenem a zwrotką, gdzie wokal płynnie łączy się z akompaniamentem instrumentalnym. Daft Punk pozostaje ważną częścią historii muzyki, a jego wpływ na gatunek jest nadal odczuwalny we współczesnych utworach. Ten utwór wyraźnie pokazuje zalety zróżnicowanego zespołu produkcyjnego. Psychodeliczne solo syntezatora niespodziewanie wpisuje się w kompozycję house'ową, brzmiąc organicznie i harmonijnie. Podobne klasyczne solówki można usłyszeć w utworach Houdiniego, a także w elementach tła w „End of an Era” i „Happy for You”. To połączenie stylów tworzy niepowtarzalną atmosferę i podkreśla kreatywne podejście do produkcji muzycznej.

Głównym elementem albumu jest musujący bas, który wspiera główną melodię. Ten charakterystyczny dźwięk jest obecny w niemal każdym utworze, nadając im niepowtarzalny klimat i rytm.

Dua Lipa and the Band nie dążyli do dokładnej stylizacji lat siedemdziesiątych, zamiast tego wykorzystali nowoczesne techniki, których brakowało funkowi tamtej epoki. Album zawiera znaczną liczbę gitar akustycznych, które pełnią funkcję instrumentu rytmicznego, utrzymując taneczny nastrój, a nie tworząc intymnej, balladowej atmosfery. Takie podejście można usłyszeć w utworach takich jak „Training Season”, „These Walls”, „French Exit”, „Maria” i „Anything for Love”. Wykorzystanie gitar akustycznych w kontekście współczesnego brzmienia nadaje albumowi niepowtarzalny i świeży charakter, czyniąc go atrakcyjnym dla słuchaczy ceniących zarówno klasyczne, jak i współczesne elementy muzyczne.

W wywiadzie Dua Lipa podzieliła się swoimi źródłami inspiracji do albumu „Radical Optimism”. Jednym z głównych wpływów, jakie do niego czerpie, jest psychodelia lat 70. Chociaż w tamtym czasie rock psychodeliczny jeszcze nie istniał, istniał psychodeliczny funk, który wpłynął na jej twórczość. Piosenkarka wspomniała również o zespołach gitarowych, takich jak Oasis i Blur. Chociaż aranżacje Dua Lipy różnią się od bogatego brzmienia braci Gallagher, pomysł wykorzystania gitar prawdopodobnie zrodził się właśnie stamtąd. Album nie czerpie jednak wyraźnie z rocka lat 90.

Lipa zauważyła wpływ wielu zespołów muzycznych, których brzmienia nie są obecne na jej albumie. Wśród nich znalazły się zespoły grające elektroniczny rock alternatywny Primal Scream oraz trip-hopowcy Massive Attack i Portishead. Artyści ci reprezentują zupełnie inną estetykę muzyczną i paletę emocjonalną. Krytycy doszukują się jednak innych paraleli: na przykład utwór Training Season porównuje się do twórczości zespołu ABBA, a utwór Whatcha Doing – do przebojów Cher. Takie porównania podkreślają różnorodność muzycznych wpływów i stylistyczną wszechstronność albumu.

Lipa wyraziła swoją opinię na ten temat. Zwróciła uwagę na wagę dyskusji i konieczność uwzględnienia różnych punktów widzenia. Jej słowa podkreślają znaczenie otwartego dialogu w osiąganiu wzajemnego zrozumienia. Lipa podkreśliła również, że każde stanowisko zasługuje na szacunek i uwagę, co ostatecznie przyczynia się do bardziej konstruktywnego rozwiązywania problemów.

Wolność i energia zawarta w muzyce stały się dla mnie źródłem inspiracji. Zawsze uwielbiałam eksperymenty, choć tym razem pracowałam nad albumem popowym. Nie zamierzałam tworzyć britpopu i nie dążyłam do nagrania albumu o określonym brzmieniu. Jednak słuchając utworu „Teardrop” zespołu Massive Attack, nasuwa mi się pytanie: „Jak powstała ta piosenka?” To był moment absolutnej wolności, kreatywności i głębokich emocji. Starałem się przekazać dokładnie to uczucie w mojej muzyce.

Taniec niespodziewanie zamienia się w relaks. Początkowo muzyka zanurza w atmosferze starych dyskotek, których kompozycje trudno przypisać do konkretnego okresu – to nie lata siedemdziesiąte, osiemdziesiąte ani dziewięćdziesiąte, ale coś uogólnionego, przywodzącego na myśl przeszłość. Później słychać spokojne melodie, takie jak These Walls czy Maria – nie ballady, a po prostu zrelaksowany, vintage'owy pop, który tworzy przytulną atmosferę i pozwala oderwać się od zgiełku codzienności.

Niewygoda w muzyce Dua Lipy wynika z kontrastu między wyrafinowanymi aranżacjami a jej głosem, łączącym szorstką perkusję w utworach French Exit i Falling Forever. Te perkusyjne rytmy przywodzą na myśl elementy gangsta rapu. Tymczasem w utworze „Falling Forever” Dua Lipa niespodziewanie przyjmuje styl wokalny niczym Lady Gaga, podnosząc głos i wydobywając chrapliwe tony wysokie.

Jak Dua Lipa śpiewa o osobistych problemach

W tym roku czołowe światowe piosenkarki pop skupiły swoje utwory na temacie nieudanych związków. Ariana Grande czerpała inspirację ze swojego rozwodu w utworze „Eternal Sunshine”, a Taylor Swift w swoim utworze „The Tortured Poets Department” zaprezentowała aż 31 utworów poświęconych byłym partnerom. Obie piosenkarki podeszły do ​​pisania tekstów inaczej: Ariana dzieliła się swoimi emocjami, unikając szczegółów z życia osobistego z mężem, podczas gdy Taylor opisywała wiele wydarzeń ze swojego życia z najwyższą precyzją, w tym nawiązując do ulubionych piosenek i zespołów byłych kochanków. Pisaliśmy już o wkładzie Taylor Swift w poezję współczesną i jej najnowszym albumie, a także omawialiśmy premierę Ariany. Zalecamy zapoznanie się z tymi materiałami, aby lepiej zrozumieć ich twórczość. Dua Lipa stosuje podejście podobne do Ariany Grande, unikając szczegółów w tekstach, choć fani doskonale zdają sobie sprawę z inspiracji, jakie czerpie z jej muzyki. W wywiadzie dla magazynu Elle piosenkarka przyznała, że ​​singiel „Training Season” powstał w listopadzie 2022 roku i jest refleksją nad jej krótkotrwałymi i nieudanymi związkami z mężczyznami. Po serii rozczarowań Dua Lipa postanowiła, że ​​czas zakończyć współpracę i następnego ranka weszła do studia z hasłem: „Sezon treningowy dobiegł końca”. Teledysk ilustruje tę koncepcję: Dua Lipa jest otoczona wieloma mężczyznami, ale mimo to odczuwa samotność. Kontrast ten podkreśla główną myśl utworu i pozwala słuchaczom lepiej zrozumieć jej stan emocjonalny.

Wiele utworów na albumie odzwierciedla zamęt towarzyszący rozpoczynaniu i kończeniu związków. Tematy miłości, straty i emocjonalnego cierpienia przenikają każdą piosenkę, tworząc głębokie poczucie niepewności i wrażliwości. Pozwala to słuchaczom wczuć się w sytuację i rezonować z własnymi doświadczeniami. Album staje się lustrem, które odzwierciedla złożoność i radość miłości.

• W „Trening Season” Dua Lipa próbuje dowiedzieć się, czy mężczyzna jest dla niej wystarczająco dobry.
• W „Houdini” chce pozostać w związku przez krótki czas i wierzy, że mężczyzna powinien się bardzo starać, aby przetrwał.
• W „Illusion” dojrzewa. Naiwna dziewczyna, która nie zauważa czerwonych flag, nabiera doświadczenia i uczy się rozpoznawać kłamstwa – a przynajmniej tak sama siebie przekonuje. Choć powtarzanie frazy „Chcę po prostu tańczyć z iluzją” pozostawia pole do refleksji, czy coś się naprawdę zmieniło.

Album prezentuje różne aspekty nieudanych związków. Utwór „Happy for You” bada, jak można patrzeć na byłego partnera z nową dziewczyną i nie popadać w rozpacz. W „These Walls” i „French Exit” podkreśla się wagę zakończenia związku we właściwym momencie. Na szczególną uwagę zasługuje utwór „Falling Forever”, który można uznać za formę autopsychoterapii. Jego tekst niesie nadzieję na możliwość długotrwałej miłości i zachęca do wiary w nią.

Teksty Dua Lipy wyróżniają się abstrakcyjnym stylem i nie da się ich porównać do twórczości Taylor Swift czy Adele, które otwarcie dzielą się swoimi doświadczeniami i osobistą historią. W wywiadzie dla „New York Timesa” Dua Lipa podkreśliła, że ​​nie dąży do takiej szczerości, traktując ją jako chwyt marketingowy. Uważa, że ​​nie warto poświęcać dużej części swojego życia na dogłębną analizę jej muzyki.

Recenzja w „New Yorkerze” słusznie zauważyła, że ​​Dua Lipa reprezentuje współczesną gwiazdę popu, podobną do tych, którzy odnieśli sukces w przeszłości. Koncentruje się na zabawianiu słuchaczy, nie wciągając ich w swoją osobistą mitologię ani nie wymagając empatii. „Radical Optimism” nie wymaga od słuchaczy głębokiego zrozumienia życia osobistego artystki ani wcześniejszej znajomości jej osoby. Dua Lipa rozumie znaczenie muzyki pop jako sposobu na ucieczkę od rzeczywistości, zwłaszcza w obliczu narastającego napięcia we współczesnym świecie. Jej muzyka oferuje słuchaczom możliwość ucieczki od codziennych trosk i zanurzenia się w atmosferze pozytywnej energii.

Dua Lipa nie ogranicza się do refleksji nad przeszłością; przekazuje jasny przekaz, który znajduje odzwierciedlenie w tytule jej albumu. W swoich tekstach zgłębia koncepcję radykalnego optymizmu, podkreślając wagę pozytywnego myślenia nawet w trudnych czasach. To podejście inspiruje słuchaczy do wiary w to, co najlepsze i dążenia do zmian pomimo wyzwań.

Nauczyłam się postrzegać każdą sytuację jako lekcję i zdaję sobie sprawę, że nawet z negatywnych doświadczeń może wyłonić się coś wspaniałego. Te trudności mogą przyczynić się do mojego rozwoju i wzmocnienia. Wyjście ze strefy komfortu jest kluczem do rozwoju osobistego. Ważne jest, aby nie zamykać się w sobie, nawet gdy sprawy nie idą zgodnie z planem, i nie pozwalać sobie na myślenie: „To mnie zraniło, już nikomu nie mogę zaufać”. Otwartość na świat i chęć uczenia się na błędach pomagają stać się silniejszym i mądrzejszym.

Ta idea znajduje odzwierciedlenie w zdaniu „Sezon treningowy dobiegł końca”, którym piosenkarka spokojnie kończy okres nieudanych randek. Okładka albumu ukazuje jej spokój nawet w obecności rekina, co symbolizuje pewność siebie i gotowość do nowych wyzwań.