„Evil Dead Rising”: Dlaczego warto obejrzeć – recenzja, omówienie

Spis treści:

• Dlaczego „Martwe zło” stało się filmem kultowym
• „Martwe zło: Czarna księga” – jak wyglądał reboot?
• Co oferuje nowa część?
• Co dalej z Lee Croninem i serią?

Pod koniec kwietnia ukazała się najnowsza odsłona uznanej serii horrorów „Rise of the Evil Dead”. Film zebrał pozytywne recenzje krytyków i widzów, zarabiając ponad 144 miliony dolarów na całym świecie i przyciągając do serii nowych widzów. 9 maja „Rise” trafił na popularne platformy streamingowe, umożliwiając fanom i nowym widzom cieszenie się tą wciągającą historią grozy.

Przedstawiamy najnowsze informacje o filmie i analizujemy jego popularność zarówno wśród wieloletnich fanów, jak i widzów niezaznajomionych z trylogią Raimiego. Przyjrzymy się również temu, jak studenckie horrory z lat 80. stały się podstawą udanej serii i dlaczego seria od 40 lat przyciąga nowych reżyserów. Przyjrzymy się również powiązaniom z twórcą mangi Junji Ito i jego wpływowi na gatunek.

Ten artykuł wprowadzi Cię w kluczowe aspekty tematu. Omówimy kluczowe punkty, które pomogą Ci lepiej zrozumieć temat. Otrzymasz również pomocne wskazówki i rekomendacje, które można zastosować w praktyce. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej i poszerzyć swoją wiedzę.

• Dlaczego filmy z serii Martwe Zło stały się klasykami kultowymi;
• Jak wyglądał reboot serii z 2013 roku?
• Co oferuje nowa część?
• Co czeka Lee Cronina i serię?

Dlaczego Martwe Zło stało się klasyką kultową

Pierwszy film z serii Martwe Zło trafił na ekrany w 1981 roku i szybko zyskał popularność wśród fanów horrorów. Pomimo ograniczonego budżetu i braku doświadczenia ekipy, włożyli oni w produkcję całe serce i duszę, tworząc naprawdę wyjątkowy i mroczny film, który pogrąża widza w atmosferze beznadziei. Ten kultowy horror stał się kultowy w swoich czasach, definiując wiele elementów wykorzystywanych w kolejnych filmach grozy.

Opuszczona Chatka w lesie, owiana tajemnicą, staje się miejscem zakazanych rytuałów. Grupa zwykłych chłopców i dziewcząt spotyka pradawne zło, z którym muszą walczyć o przetrwanie. Zło to uznaje swoją wyższość i, zanim pozbawi ich życia, drwi z nich, bawiąc się ich lękami i nadziejami. W sytuacji beznadziei i grozy młodzi ludzie muszą połączyć siły, by stawić czoła ciemnym siłom. Każda chwila staje się próbą siły i tylko prawdziwa odwaga i wzajemne wsparcie mogą pomóc im przetrwać tę walkę z mroczną przeszłością.

Przez ponad czterdzieści lat koncepcja sił demonicznych przekształciła się w ogromną franczyzę. Temat ten wciąż inspiruje twórców treści i przyciąga widzów, stając się podstawą licznych filmów, książek i gier wideo. Różnorodność interpretacji i podejść do przedstawiania demonów i sił nadprzyrodzonych sprawia, że ​​ta franczyza pozostaje aktualna i pożądana przez wiele lat.

• Sam Raimi, twórca serii, wyreżyserował jeszcze dwa filmy: Martwe zło II (1987) i Martwe zło 3: Armia ciemności (1992).
• Napisał również trzysezonowy serial komediowy Ash kontra Martwe zło (2015–2018).
• Istniały również gry wideo, w tym slasher Martwe zło: Regeneracja i asynchroniczna gra akcji dla wielu graczy Martwe zło: Gra.
• Komiksy, w których Ash spotykał między innymi Avengersów i Freddy'ego Kruegera, a także zabawki na nich oparte.
• Remake Martwego zła: Czarna księga (2013) autorstwa mało znanego wówczas reżysera Federico Alvareza.

„Martwe zło: Czarna księga” – co było Reboot?

Federico Alvarez starał się zachować klimat oryginału, dostosowując go jednocześnie do współczesnych trendów w gatunku. Pod pewnymi względami przewyższył nawet Sama Raimiego, zwłaszcza w kontekście intensywnej i brutalnej akcji. Dzięki temu podejściu udało mu się stworzyć wyjątkowy film, który przyciąga widzów i spełnia współczesne wymagania tego gatunku.

W „Czarnej Księdze” Federico Alvarez kontynuuje tradycję pierwszych „Umarlaków”, prezentując chatę w głębokim lesie, spotkania z nieumarłymi i imponujące rozczłonkowanie. Dodaje jednak nową głębię, eksplorując temat uzależnienia i tworząc jeszcze bardziej napiętą atmosferę alienacji. Film nie tylko ukazuje walkę z zewnętrznymi demonami, ale także porusza wewnętrzne konflikty bohaterów, odzwierciedlając zmiany zachodzące w otaczających ich ludziach i utratę przez nich dawnych cech. Stwarza to unikalny kontekst, w którym widzowie mogą zrozumieć wagę osobistej walki i transformacji w obliczu zewnętrznego stresu.

Film przyciągnął publiczność i osiągnął znaczące wpływy z kas biletowych, ale nie stał się podstawą samodzielnej trylogii ani nie zrealizował zamierzonego crossovera z filmami Raimiego. Być może Alvarez po prostu zmęczył się pracą nad projektem i zajął się innymi projektami filmowymi, nie wracając do „Martwej Księgi”.

Co oferuje nowa część?

Seria „Martwa Księga” przez całą swoją długą historię konsekwentnie czerpała inspirację z pomysłów i energii nowych reżyserów. Sam Raimi, reżyser pierwszego filmu, nakręcił jedynie krótkometrażowy film komediowy, a Federico Alvarez nie miał doświadczenia w filmach fabularnych przed podjęciem się pracy nad „Czarną Księgą”. Takie podejście do wyboru reżyserów sprawia, że ​​seria jest świeża i aktualna, wnosząc nowe pomysły i unikalny styl do świata „Zmarłych”.

Dziesięć lat po restarcie kultowej serii zło powraca. Reżyser Lee Cronin, znany z krótkometrażówek i internetowej serii antologicznej „50 stanów strachu”, a także mało znanego horroru „Inny”, podejmuje się stworzenia nowej odsłony „Zmarłych”. To już trzeci raz, kiedy debiutujący reżyser pracuje nad tą serią, co wzbudziło zainteresowanie jego podejściem i wizją legendarnego materiału.

Cronin stanął przed trudnym zadaniem – stworzyć film w znanym uniwersum, zaskoczyć wieloletnich fanów i przyciągnąć nową publiczność, nie burząc przy tym ogólnego tonu serii. Eksperymentowanie, kręcenie powoli i z namysłem w stylu kina artystycznego, nie wchodziło w grę, ponieważ mogłoby to odciągnąć od głównego kanonu. Poza tym budżet był ograniczony. Mimo to Croninowi udało się sprostać zadaniu.

Film „Rise of the Evil „Dead” opowiada o życiu samotnej matki Ellie, wychowującej trójkę dzieci w małym mieszkaniu w zaniedbanej dzielnicy Los Angeles. Pewnego wieczoru odwiedza ją jej siostra Beth. Z nią Ellie łączy skomplikowana i napięta relacja. Podczas ich napiętej wymiany zdań dochodzi do trzęsienia ziemi, w wyniku którego wyważane są drzwi tajnego podziemnego skarbca znajdującego się pod budynkiem mieszkalnym. To prowadzi do tego, że Księga Umarłych ponownie wpada w ludzkie ręce. Starożytne zło wyrywa się na wolność, próbując opętać Ellie i nastawić ją przeciwko jej dzieciom i siostrze. Film porusza tematy konfliktów rodzinnych, walki z wewnętrznymi demonami i konfrontacji ze złem, co czyni go ponadczasowym i pełnym napięcia thrillerem.W filmie „Rise” Cronin powtórzył techniki zastosowane przez Alvareza dziesięć lat wcześniej, dostosowując je do współczesnych realiów. Zamiast w chatce w odległym lesie, akcja rozgrywa się w mieszkaniu w zaniedbanej dzielnicy, odizolowanej od świata zewnętrznego przez trzęsienie ziemi. Zamiast grupy nastolatków na wakacjach, widzimy rodzinę w kryzysie. Zamiast frywolnej zabawy i zapadających w pamięć kwestii postaci Bruce'a Campbella, scenariusz oferuje atmosferę beznadziejnej depresji, co tworzy kontrast z oryginałem i nadaje nowej interpretacji głębi.

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że nowa wersja filmu całkowicie różni się od oryginału z 1981 roku. Jednak tak nie jest. Nowy reżyser stworzył klasyczny film, zachowując ducha oryginału, ale prezentując go w unowocześnionej formie. Ellie, Beth i dzieci zostają zamknięte w mieszkaniu, stawiając czoła niezwyciężonemu złu, co nawiązuje do fabuły młodzieżowych filmów o przetrwaniu, takich jak „Chatka w lesie” sprzed czterdziestu lat. Ta interpretacja podkreśla odwieczny motyw walki z ciemnymi siłami i wewnętrznego oporu.

Zło przedstawione w filmie nie tylko budzi w bohaterach najciemniejsze cechy, ale także odtwarza kluczowe sceny z poprzednich części. Może to być zarówno hołd dla kultowego filmu, jak i odzwierciedlenie faktu, że lokalne zło nie może działać inaczej. W „Uprising” obecne są nawet tradycyjne elementy, takie jak dwulufowa strzelba i piła łańcuchowa. Jednak dramat rodzinny i trudne tematy, takie jak znęcanie się nad dziećmi, sprawiają, że scena z piłą mechaniczną jest szczególnie przerażająca. Nie chodzi tu tylko o krwawe sceny i odcięte kończyny, ale także o głęboko emocjonalne podteksty, które zmuszają nas do zastanowienia się nad konsekwencjami przemocy.

Film jest nasycony licznymi nawiązaniami i charakterystycznymi gagami, takimi jak odcięte oko. W całym „Uprising” reżyser wielokrotnie mruga do widza, bawiąc się znaczeniami i rzucając subtelne żarty. Tworzy to unikalną atmosferę, przypominającą styl Sama Raimiego w szalonej kontynuacji „Doktora Strange'a”, która trafiła do kin, jakby przeczyła oczekiwaniom Marvela.

Nowy remake inaczej wykorzystuje elementy humorystyczne. Niektóre momenty mogą wywoływać dyskomfort, inne strach, a w niektórych scenach rodzice, znający trudności życia rodzinnego, będą chcieli krzyczeć. Ten kontrast tworzy niepowtarzalną atmosferę, prowokując do refleksji nad poważnymi tematami, a jednocześnie pozostawiając miejsce na śmiech.

Cronin stworzył swój film inspirowany twórczością znanego twórcy horroru mangi Junji Ito, autora takich dzieł jak „Tomie” i „Spiral”. Ito podkreśla, że ​​prawdziwy horror często kryje się w codziennych szczegółach, które nas otaczają. Jako przykład przywołuje dzieciństwo spędzone w miasteczku z wieloma ulicami i zaułkami. Dla niego to miasteczko było labiryntem, w którym podczas zabawy w chowanego z przyjaciółmi można było się zgubić i nie znaleźć wyjścia. To uczucie, zrodzone w reakcji na otoczenie, stało się podstawą „Spiral” – opowieści o wiosce, w której żywe istoty i sama przestrzeń stopniowo przekształcają się w spirale. Film Cronina kontynuuje zatem tradycję Ito, eksplorując lęki czające się w codziennym życiu i znanych miejscach.

Reżyser „Uprising” postanowił nieco zmienić punkt ciężkości i odejść od wątku nadprzyrodzonego, skupiając się na codziennych aspektach życia. Cronin stworzył drugą warstwę narracji opartą na codziennych realiach, wybierając jako miejsce akcji małe mieszkanie. To właśnie w tej przestrzeni zwykła rodzina mierzy się z różnymi trudnościami, doświadcza wzlotów i upadków oraz pokonuje szereg tragedii, co ostatecznie prowadzi do radykalnych zmian. Takie podejście pozwala na głębsze zrozumienie relacji międzyludzkich i doświadczeń emocjonalnych, dzięki czemu fabuła staje się bardziej wiarygodna i zrozumiała dla widzów.

Film zachował swoją istotę krwawego horroru, unikając przekształcenia się w dramat rodzinny o „koszmarnym macierzyństwie”. Pozwala to widzom skupić się na napiętych i przerażających momentach, które wyróżniają go w tym gatunku. Elementy gore i horroru pozostają na pierwszym planie fabuły, podtrzymując atmosferę niepokoju i napięcia.

Rise zachowuje przesadną przemoc, charakterystyczną dla całej serii. Jednak w przeciwieństwie do poprzednich odsłon, gdzie nadmierna przemoc była postrzegana z elementami komediowymi, w filmie Cronina nabiera ona poważniejszego tonu. Przemoc staje się tu metaforą wewnętrznej walki i cierpienia, odzwierciedlając realia życia codziennego. Takie podejście pogłębia percepcję filmu i pozwala widzom zastanowić się nad ukrytymi emocjami i konfliktami, które mogą pojawić się w życiu codziennym.

Co dalej z Lee Croninem i serią?

Sam Raimi, wybitny reżyser z czterdziestoletnim stażem, znany jest z trylogii o Spider-Manie i wielu innych filmów studyjnych, które pozostawiły niezatarte piętno na widzach. Jego twórczość wyróżnia się unikalnym stylem, mistrzowską narracją i głębokimi postaciami, co czyni go jednym z najbardziej pamiętnych reżyserów współczesnego kina. Sam Raimi nadal inspiruje nową publiczność i fanów kina swoimi wysokiej jakości i niezapomnianymi filmami. Federico Alvarez podjął unikatowe podejście w minimalistycznym, autorskim horrorze „Nie oddychaj”, który stał się podstawą udanej serii. Kontynuował tradycję Davida Finchera w sequelu kultowego klasyka „Dziewczyna z tatuażem”. Alvarez udowodnił swój talent do tworzenia napiętej atmosfery i głębokich postaci, co zapewniło mu ważne miejsce we współczesnym kinie. Lee Cronin aktywnie pracuje nad rebootem „Martwych”, otwierając przed nim perspektywę udanej kariery na dużym ekranie. Wkrótce będzie mógł konkurować z nową falą twórców horrorów, takich jak Ari Aster, Robert Eggers i Zach Cregger, który niedawno zachwycił publiczność swoim debiutem w „Barbarzyńcy”. Umiejętność Cronina do wnoszenia świeżych pomysłów i innowacyjnego podejścia do gatunku horroru czyni go jedną z najbardziej obiecujących postaci współczesnego kina.

Cronin nie wniósł niczego fundamentalnie nowego do serii, dodając jedynie kilka detali i nowych postaci, które nie są standardem. Udało mu się jednak przedstawić znaną historię poprzez znane motywy, co pozwoliło mu odświeżyć zmęczoną narrację. To przyciągnęło widzów i dało im szansę na ponowne zanurzenie się w dobrze znanym uniwersum.

„Uprising” przyciągnął wielu nowych widzów, w tym fanów inteligentnych horrorów wyprodukowanych przez A24.

Film już wielokrotnie zwrócił się z nawiązką, a twórcy sugerują możliwe kontynuacje. Choć „Uprising” nie należy do najlepszych horrorów, ma on jedną cenną cechę: skutecznie oddaje atmosferę i nie dąży do epickiego rozmachu, jednocześnie bawiąc się spuścizną serii humorem. Te cechy czynią go atrakcyjnym dla widzów.

Oferujemy dodatkowe materiały do ​​recenzji.

• Najlepsze horrory 2022 roku: 15 najlepszych horrorów
• Kolacja w Dworze Sowy i mroczny sekret baru – 5 darmowych niezależnych horrorów na wieczór
• Sekrety horrorów: jakich technik używają twórcy gier, aby przestraszyć graczy