Jak Joni Mitchell stała się ikoną piosenkarki

Spis treści:

• Początek kariery
• Szczyt: Blue album
• Zwrot ku jazzowi

Rozpoczęcie kariery

Młodość Joni była daleka od ideału. W wieku 12 lat rzuciła szkołę, pochłonięta imprezami z przyjaciółmi, a w wieku 20 lat rzuciła studia. Sytuacja finansowa Joni była trudna – zarabiała jedynie okazjonalnie. W wieku 22 lat piosenkarka została matką, ale nie mogąc zapewnić córce utrzymania, oddała ją do rodziny zastępczej. Odnalazła się z córką dopiero w latach 90., a to doświadczenie stało się kluczowym źródłem inspiracji dla jej głęboko emocjonalnych i tragicznych tekstów.

W połowie lat 60. Joni Mitchell rozpoczęła karierę, grając na gitarze w szkołach wyższych, hotelach, kawiarniach i salach parafialnych. W tym okresie aspirująca piosenkarka czuła się odizolowana i wyobcowana. Podróżując z miasta do miasta, zauważyła, że ​​muzycy folkowi podzielili już tradycyjny repertuar, a każda piosenka miała swojego właściciela. To ograniczenie uniemożliwiło Joni wykonywanie kompozycji, które lubiła. W odpowiedzi na te trudności postanowiła zacząć pisać własne piosenki, co stało się punktem zwrotnym w jej karierze muzycznej i przyczyniło się do ukształtowania unikalnego stylu, który później przyniósł jej światową sławę.

Kariera Joni Mitchell zaczęła dynamicznie rozwijać się w 1967 roku, kiedy jej talent odkrył folk-rockowy wokalista David Crosby w klubie Gaslight South na Florydzie. Crosby nie tylko docenił jej zdolności muzyczne, ale także zapoznał Joni z kluczowymi postaciami branży muzycznej. Odegrał kluczową rolę w podpisaniu z nią kontraktu z wytwórnią Reprise, spółką zależną Warner Bros. Jedną z najważniejszych decyzji Crosby'ego było promowanie wyjątkowości Joni. W tamtym czasie muzyka folkowa nie była popularna, a wytwórnia dążyła do bardziej rockowego brzmienia. Crosby przekonał jednak zarząd Reprise, że zachowanie indywidualności wokalistki doprowadzi do powstania wspaniałej artystki. Rezultatem było wydanie jej debiutanckiego albumu „Song to a Seagull”, na którym znalazł się tylko jeden utwór basowy, podczas gdy reszta to czysty folk. Album ten stał się fundamentem jej późniejszego sukcesu i potwierdzeniem znaczenia kreatywnej oryginalności w muzyce.

Debiutancki album Joni Mitchell stał się odzwierciedleniem jej unikalnego stylu muzycznego. W wieku dziewięciu lat zachorowała na polio, które doprowadziło do osłabienia lewej ręki. Ucząc się gry na gitarze, Joni była zmuszona wypracować własne podejście, uwzględniające jej ograniczenia fizyczne. Regularne ćwiczenia pomogły jej zrozumieć, że ponowne strojenie gitary znacznie ułatwia grę osłabioną ręką. Ta decyzja stała się ważnym krokiem w kształtowaniu jej indywidualnego brzmienia i stylu gry.

Eksperymentowanie ze strojeniem gitary stało się podstawą muzycznej kreatywności Joni Mitchell. Wiele nauczyła się od swojego kolegi Erica Andersena, którego poznała po przeprowadzce do Detroit. Styl gry Mitchell na gitarze może wydawać się prosty dla niewtajemniczonych, ale był prawdziwie innowacyjny dla ówczesnej sceny muzycznej. Jest to szczególnie widoczne w folk-rocku, gdzie dominowały tradycyjne harmonie. Za jej osiągnięcia w poszerzaniu możliwości gitary, magazyn Rolling Stone umieścił Joni Mitchell na dziewiątym miejscu wśród największych gitarzystów w historii. Muzyczne dziedzictwo Mitchell nadal inspiruje nowych artystów i zmienia postrzeganie folk-rocka.

Większość piosenek Joni Mitchell została napisana na gitarę, w otwartych i niekonwencjonalnych strojach. Kanadyjska piosenkarka używała około 50 różnych strojów. Wyjaśniła, że ​​grając na gitarze, postrzega ją jako orkiestrę: trzy górne struny reprezentują sekcję dętą, a trzy dolne struny reprezentują wiolonczelę, altówkę i kontrabas. Z czasem jej strój gitary stawał się coraz niższy, co prawdopodobnie wynikało ze złych nawyków i zmian w skali głosu. Jednym z ulubionych strojów Joni był ten z utworu „Night Ride Home” nagranego w 1991 roku. Nigdy nie przestała eksperymentować z formami muzycznymi i dźwiękami.

Joni Mitchell używała standardowego stroju w swoich kompozycjach, takich jak „Tin Angel” i „Urge for Going”. Strojenie to stało się podstawą wielu jej utworów, pozwalając jej stworzyć unikalne brzmienie i melodię. Standardowe strojenie oferuje muzykom szerokie możliwości akompaniamentu harmonicznego i ekspresji, dzięki czemu jest popularnym wyborem wśród autorów piosenek.

Joni Mitchell wyróżniała się wśród gitarzystów solowych dzięki swojemu unikalnemu stylowi gry. Używała strojów durowych otwartych, zapożyczonych ze starej muzyki bluesowej. Te techniki muzyczne można usłyszeć również w kompozycjach legend bluesa, takich jak The Rolling Stones. Jej debiutancki album z 1968 roku, „Song to a Seagull”, charakteryzuje się zarówno harmonią kwartalną, jak i kwintalną, co jest szczególnie widoczne w utworze „The Dawntreader” oraz tytułowym utworze „Song to a Seagull”. Muzyczne podejście Joni Mitchell zainspirowało wielu późniejszych wykonawców i pozostawiło trwały ślad w historii muzyki.

W latach 60. Joni Mitchell, pomimo swojej pomysłowości, nie cieszyła się powszechną popularnością, w przeciwieństwie do swoich piosenek. Jej kompozycja „Urge for Going” z 1966 roku została po raz pierwszy nagrana przez folkowego piosenkarza Toma Rusha, którego poznała w Toronto. Piosenka stała się później przebojem muzyka country George'a Hamiltona IV, co przyczyniło się do jej popularności i uznania w świecie muzyki.

W latach 60. wielu artystów wykonywało covery piosenek Joni Mitchell, m.in. Buffy Sainte-Marie w utworze „The Circle Game”, Dave Van Ronk w utworze „Both Sides Now” i Judy Collins w utworze „Michael from Mountains”. Judy Collins wydała również singiel „Chelsea Morning” w 1969 roku, który przez kilka lat cieszył się większą popularnością komercyjną niż oryginalna wersja Joni Mitchell.

Szczyt: Blue

Talent Joni Mitchell w pełni ujawnił się na jej albumie „Blue” z 1971 roku. Album ten ma ogromne znaczenie w historii muzyki, a wielu krytyków uważa go za jeden z najlepszych albumów wszech czasów, a także za najlepszy wśród wydawnictw solowych. W 2020 roku „Blue” zajął trzecie miejsce na liście magazynu „Rolling Stone” „500 najlepszych albumów wszech czasów”. Album wyróżnia się głębią tekstu i unikalnym stylem muzycznym, co potwierdza jego status klasyka i wpływ na kolejne pokolenia muzyków.

Na początku lat 70. Joni Mitchell odniosła znaczący sukces w Stanach Zjednoczonych. Jej album „Clouds” został nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Album Folkowy, a magazyn „Melody Maker” uznał ją za najlepszą artystkę roku 1970. Utwory Mitchell w końcu stały się hitami, wśród których wyróżnia się hymn na rzecz ochrony środowiska „Big Yellow Taxi”, który trafił na listy przebojów Billboardu.

Siła tego albumu leży w jego głębokiej emocjonalnej otwartości. Mitchell stwierdziła:

Blue wyróżnia się szczerością każdego wokalu. W tamtym czasie byłam wrażliwa i nie miałam mechanizmów obronnych. Czułam się przezroczysta, jak celofanowe opakowanie paczki papierosów. Nie miałam sekretów i nie mogłam ukrywać swoich słabości ani udawać szczęścia. Ta otwartość odzwierciedla emocjonalną głębię i szczerość mojej twórczości.

Tytuł albumu „Blue” może przywoływać skojarzenia z melancholią i depresją, ale w rzeczywistości utwór ten opowiada o wolności i emocjach, które się z nią wiążą: od lęku o przyszłość po nowe doświadczenia życiowe. W 1971 roku Joni Mitchell opuściła rodzinne życie w Los Angeles, zabierając ze sobą instrument z Appalachów – cymbały – lżejsze od gitary. To zapoczątkowało jej podróż po Europie, obejmującą Grecję, Francję i Włochy. Album „Blue” odzwierciedla wewnętrzne doświadczenia i emocje, które pojawiają się na drodze do samopoznania i wolności.

Ten utwór najtrafniej oddaje nastrój całego albumu. Joni oscyluje między dwoma skrajnościami. Na jednym biegunie znajduje się głęboka refleksja nad złożonością relacji.

Myślę, że cię nienawidzę, ale może naprawdę cię kocham. Te sprzeczne uczucia wywołują wewnętrzną walkę. Związki pełne namiętności i napięcia skłaniają do refleksji nad naturą miłości i nienawiści. Czasami granica między tymi emocjami bywa tak cienka, że ​​trudno określić, co się czuje. Ważne jest, aby uporządkować swoje uczucia i zrozumieć, co kryje się za tą dwoistością. Miłość i nienawiść mogą współistnieć, tworząc złożoną dynamikę w związkach, która wymaga uwagi i zrozumienia.

Czuję miłość do ciebie w chwilach, gdy się gubię. Ta głęboka więź pozwala mi zapomnieć o zmartwieniach i problemach, zanurzając się w uczuciach, które wywołujesz. Każda chwila spędzona z tobą staje się wyjątkowa, gdy odrywam się od myśli i całkowicie skupiam się na tobie. W takich chwilach odczuwam prawdziwą harmonię i radość, co potwierdza siłę naszej więzi.

Wszystko, czego oczekuję od naszej miłości, to szczerość, zaufanie i wzajemne zrozumienie. Dążę do tego, aby nasze uczucia były fundamentem silnej relacji opartej na wsparciu i szacunku. Ważne jest, abyśmy mogli otwarcie rozmawiać o swoich myślach i emocjach, tworząc przestrzeń do rozwoju. Dla mnie miłość to nie tylko romans, ale także głęboka więź, która pozwala nam wspólnie pokonywać wyzwania. Mam nadzieję, że nasza miłość będzie dla nas obojga źródłem inspiracji i siły, pomagając nam osiągać nowe szczyty w życiu.

Abyśmy mogli stać się lepsi, współpraca i wzajemne wsparcie są niezbędne. Wymaga to od nas otwartości i gotowości do zmian. Kiedy każdy z nas dąży do samodoskonalenia, tworzymy pozytywną atmosferę sprzyjającą rozwojowi. Interakcja i wymiana pomysłów pomagają nam znajdować nowe rozwiązania i osiągać wspólne cele. Działając razem, możemy pokonać wszelkie przeszkody i uczynić świat wokół nas lepszym miejscem.

Po drugiej stronie czeka nieznane dotąd poczucie wolności i pragnienie doświadczania nowych aspektów życia.

Pragnę wstać i zacząć tańczyć, czując rytm muzyki i swobodę ruchu. Taniec to sposób na wyrażenie moich emocji i uczuć, zanurzenie się w atmosferze i zapomnienie o wszystkich zmartwieniach. W każdym kroku, w każdym zwrocie znajduję radość i harmonię, pozwalając muzyce kontrolować moje ciało. Taniec daje mi możliwość bycia sobą i cieszenia się każdą chwilą.

Chciałabym wydać wszystkie swoje pieniądze w niedrogim barze z szafą grającą. To miejsce, w którym można cieszyć się atmosferą, dobrą muzyką i zrelaksować się, grając na automatach. Taki bar zapewnia doskonałe możliwości relaksu i rozrywki, pozwalając zanurzyć się w świecie muzyki i zabawy.

Chcesz zatańczyć ze mną?

Niepokój, który popchnął Joni do ucieczki, przenika cały album. Reguły show-biznesu ograniczają jej wolność, a piosenkarka zastanawia się, czy warto. W utworze „River” śpiewa: „Zarobię dużo pieniędzy, a potem opuszczę tę szaloną scenę”, co podkreśla jej wewnętrzne konflikty i pragnienie uwolnienia się od presji branży. Ten album odzwierciedla głębokie doświadczenia artystki i jej szczere refleksje na temat życia na scenie oraz jej prawdziwych pragnień.

Niebieski to nie tylko ważny termin w branży muzycznej, ale także silny wyraz płci. Kolor ten jest często kojarzony z różnorodnością tożsamości i ewolucją norm społecznych. W kontekście tożsamości płciowej niebieski staje się symbolem odzwierciedlającym pragnienie samoekspresji i akceptacji. Biorąc pod uwagę jego znaczenie kulturowe, kolor niebieski nadal odgrywa ważną rolę w dyskusjach na temat równości i inkluzywności.

W latach 70. XX wieku w świecie folku i rocka kobiety znacznie przewyższały liczebnie mężczyzn, a autorki tekstów piosenek można było policzyć na palcach jednej ręki. Często to mężczyźni pisali teksty dla wokalistek, które w swoich tekstach odzwierciedlały własne poglądy na życie. Głos Joni Mitchell wyróżniał się wśród męskich wykonawców, brzmiąc niczym nerw na nerwy. Inne artystki rzadko pozwalały sobie na taki poziom emocji i szczerości w swoich opowieściach o kobiecych doświadczeniach. Podobnie było z kobietami, które zaczęły nosić spodnie na początku XX wieku – rzucały wyzwanie społeczeństwu i tradycyjnym wyobrażeniom o kobiecości. Ale Joni Mitchell, jako bardka, zamiast słodkich ballad, otwarcie dzieliła się swoimi doświadczeniami, szokując słuchaczy. Jej muzyka stała się symbolem nowego podejścia do kobiecej autoekspresji w muzyce, otwierając drzwi przyszłym pokoleniom artystek.

W utworze „Last Time I Saw Richard” Mitchell zgłębia wizerunek cynicznych mężczyzn, którzy błędnie uważają, że pragnienia kobiet ograniczają się do banalnych stereotypów, takich jak „róże i pocałunki”. Jednocześnie sami mężczyźni są nudnymi i ospałymi osobami spędzającymi wieczory samotnie przed telewizorem. Zmieniają romantyczne dziewczyny w gospodynie domowe obciążone obowiązkami domowymi, takimi jak korzystanie ze zmywarki i ekspresu do kawy. Ta piosenka podkreśla głębię i złożoność kobiecych pragnień, zestawiając je z powierzchowną percepcją mężczyzn.

Piosenki Joniego z początku lat 70. to złożona mieszanka sprzecznych emocji. Ten okres stał się punktem zwrotnym w jego karierze, kiedy tworzył dzieła muzyczne odzwierciedlające głębię uczuć i osobistych doświadczeń. Jego teksty są pełne szczerości i ekspresji, co pozwala słuchaczom zanurzyć się głębiej w świat jego muzyki. Każda kompozycja przekazuje unikalne emocje, od radości po smutek, tworząc żywe obrazy i wspomnienia, które są aktualne do dziś. Twórczość Joni w tym okresie pozostaje ważnym zjawiskiem kulturowym, zdolnym poruszyć serca i umysły ludzi.

W utworze „Kalifornia” Mitchell podkreśla, że ​​jej podróże do Europy stały się sposobem na ucieczkę od negatywnych wydarzeń. Dzieli się swoimi emocjonalnymi doświadczeniami i pomimo trudności odnajduje to, czego szukała w podróży – żywe doświadczenia i prawdziwy sens życia. Spotkanie z młodym Grekiem, który nie tylko pięknie tańczył, ale i wyśmienicie gotował, dodało barw jej podróży, choć ostatecznie okazał się oszustem i ukradł jej aparat. Po powrocie do Kalifornii, nad którą od dawna się zastanawiała, Joni zdaje sobie sprawę, że samotne spacery po nieznanych ulicach bywają dość przygnębiające. Jednak nawet w domu smutek nie ustaje, co skłania ją do powrotu na plaże Hiszpanii w poszukiwaniu nowych doświadczeń i radości.

Zwrot ku jazzowi

Na początku swojej kariery Joni Mitchell występowała jako klasyczna wokalistka folkowa, wykonując własne kompozycje z akompaniamentem gitary. Jej muzyka łączyła liryzm folku z otwartymi, harmonijnymi akordami. W połowie lat siedemdziesiątych Mitchell zmieniła styl, zaczynając eksperymentować z nietypowymi rytmami, które otulały jej głos, tworząc niepowtarzalne jazzowe pejzaże dźwiękowe. Te zmiany w jej twórczości nie tylko pokazały jej muzyczną elastyczność, ale także ugruntowały jej pozycję jednej z najbardziej wpływowych artystek swoich czasów. Nie wszyscy fani i krytycy zaakceptowali zmiany w muzyce Joni Mitchell. W 1975 roku magazyn „Rolling Stone” opisał album „The Hissing of Summer Lawns”, zauważając, że „nie ma tam żadnych melodii wartych uwagi”. Albumy takie jak „Mingus” również zraziły niektórych słuchaczy, którzy zaczęli postrzegać Mitchell jako „pretensjonalną”. Recenzje te podkreślają złożoną relację między artystką a publicznością, a także zmiany w kierunku muzycznym, które mogły nie podobać się fanom. Elementy jazzu po raz pierwszy pojawiły się na albumie Mitchell „For the Roses”, wydanym w 1972 roku. Na tym albumie Tom Scott wykonuje solówki na instrumentach dętych drewnianych w utworach „Cold Blue Steel and Sweet Fire” i „Barangrill”. Te utwory odegrały znaczącą rolę w rozwoju gatunku, prezentując unikalne połączenie folku i jazzu. Na swój kolejny album, „Court and Spark”, Joni Mitchell zaprosiła L.A. Express, zespół łączący w swoim brzmieniu elementy rocka i jazzu. Na tym albumie Joni udowodniła, że ​​jest wokalistką jazzową, prezentując nowe oblicza swojego talentu. Zamykający album utwór „Twisted”, standard jazzowy z lat 50., to wokaliza z towarzyszeniem solówki saksofonowej. Interpretacja utworu przez Mitchell nabiera intymnej atmosfery charakterystycznej dla folku, a aranżacja brzmi figlarnie i zalotnie. Joni śpiewa z taką elegancją, jakby występowała nie w skromnych kanadyjskich kawiarniach, lecz na kultowych scenach Broadwayu, co podkreśla jej kunszt i kunszt. Album „Court and Spark” stał się ważnym kamieniem milowym w muzycznej karierze Joni Mitchell, demonstrując jej wyjątkowy styl i umiejętność eksperymentowania z gatunkami.

Charakterystyczne dla Joni poczucie lekkości i zwiewności jest obecne w całej jej muzyce, w tym w eksperymentalnej kompozycji „Dreamland”. Chociaż perkusja w tym utworze brzmi jak instrumenty voodoo, a różnorodne instrumenty perkusyjne wypełniają przestrzeń przypadkowymi stuknięciami i skrzypnięciami, ogólny duch utworu pozostaje niezmienny. Ta harmonia kontrastów pokazuje wyjątkowy styl Joni i jej zdolność do tworzenia atmosfery, która porusza najgłębsze uczucia słuchacza.

Pod koniec lat 70. Joni Mitchell zaprzyjaźniła się z kultowym basistą jazzowym Charlesem Mingusem, znanym innowatorem, który wniósł do jazzu elementy muzyki klasycznej i afrykańsko-amerykańskiej tradycji religijnej. Podczas ich współpracy wspólnie komponowali utwory muzyczne i pomimo postępującego stwardnienia zanikowego bocznego, Mingus napisał sześć utworów dla Joni. Ukończyła te kompozycje i wydała je na albumie „Mingus”. W powstaniu tego albumu uczestniczyli również inni legendarni jazzmani, tacy jak basista Jaco Pastorius i klawiszowiec Herbie Hancock, który wykonał jego partie na pianinie elektrycznym. Album „Mingus” był kamieniem milowym w karierze Mitchell, prezentując unikalne połączenie jazzu i folku, co ugruntowało jej pozycję jednej z najbardziej wpływowych artystek swoich czasów. Joni twierdzi, że Pastorius był idealnym basistą, jakiego zawsze potrzebowała. Był muzykiem, który nie potrafił po prostu mechanicznie grać standardowych partii, ale raczej nawiązać dialog z Joni, tworząc unikalny kontrapunkt między melodią a rytmem. Bez udziału Pastoriusa praca nie posunęła się naprzód. Muzyka Mingusa zachowała brzmienie lat 50., charakterystyczne dla Duke'a Ellingtona, mentora Charlesa. Pastorius i Hancock wspólnie pomogli Joni stworzyć jeden z jej najbardziej klasycznych i swobodnych albumów, który stał się kamieniem milowym w jej karierze i nadal inspiruje muzyków na całym świecie. src="//cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FBjZpVEMUQ9U%3Ffeature%3Doembed&display_name=YouTube&url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com% 2Fwatch%3Fv%3DBjZpVEMUQ9U&image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FBjZpVEMUQ9U%2Fhqdefau lt.jpg&key=8d3909c69dfb4ee29c710191d8dd756a&type=text%2Fhtml&schema=youtube" width="854" height="480" scrolling="no" frameborder="0" allow="autoplay; fullscreen; encrypted-media; picture-in-picture;" allowfullscreen="true">

Mingus pokazuje, że Mitchell jest szczególnie ostrożna w swoim podejściu do jazzu. Sama Joni nie klasyfikuje swoich utworów jako jazzu w tradycyjnym sensie. Zauważa: „Moje utwory łączą z jazzem różnorodność harmonii, ale w ruchu akordów jazzowych istnieją pewne prawa, a moje kompozycje zazwyczaj wykraczają poza te ramy”. Ta wyjątkowa perspektywa podkreśla indywidualność i eksperymentalny charakter jej twórczości, co czyni jej muzykę wyjątkową i niepowtarzalną.

To stwierdzenie jest prawdziwe, ponieważ jazz zazwyczaj kojarzy się z improwizacją, podczas gdy Joni Mitchell wyznaje bardziej ustrukturyzowane podejście. Kontrast między jej twórczością a energiczną kreatywnością Charlesa Mingusa staje się szczególnie zauważalny. Interpretacje kompozycji Mitchell nadają im opanowanie i kontrolę, które odzwierciedlają jej unikalny styl. Joni przyznała, że ​​pracując nad utworami Mingusa, często przerabiała je trzy lub cztery razy, co podkreśla jej pragnienie jasnej i spójnej narracji. Jest to typowe dla muzyki folkowej, gdzie ważne jest, aby akompaniament muzyczny nie odwracał uwagi od treści lirycznej.

Joni opowiedziała, dlaczego wybrała jazz. Znudziła się jej konserwatywna tradycja muzyczna i pragnęła tworzyć „nowoczesną muzykę amerykańską”. Wymagało to mieszania różnych gatunków, co stało się podstawą jej twórczego podejścia. Jazz, jako dynamiczny i różnorodny styl, idealnie wpisywał się w jej pragnienie eksperymentowania i innowacji.

Muzyczne eksperymenty Joni Mitchell stanowią prawdziwą intuicję, która wyprzedzała swoje czasy. Śmiało łączyła różne gatunki, w tym folk, jazz i rock, tworząc unikalne brzmienie. To innowacyjne podejście do kompozycji i tekstów nie tylko ukształtowało jej indywidualny styl, ale także wpłynęło na wielu muzyków, inspirując ich do eksperymentowania w swojej twórczości. Joni Mitchell pozostaje ważną postacią w świecie muzyki, a jej wkład w muzykę wciąż jest aktualny i pożądany.

Utwór „The Jungle Line”, wydany w 1975 roku, ukazuje potężny szum syntezatora Mooga, tworząc niemal elektroniczny groove. Wyrafinowany wokal w połączeniu z surową muzyką wywołuje ambiwalentne emocje, podobne do tych, których doświadcza się słuchając utworów awangardowej islandzkiej piosenkarki Björk. Co ciekawe, miało to miejsce dwie dekady przed rozpoczęciem jej solowej kariery. Zdolność Joni Mitchell do eksperymentowania z różnymi brzmieniami i gatunkami, a także przekraczania granic tradycyjnych form muzycznych, pozwoliła jej stworzyć unikalny styl, który wciąż inspiruje słuchaczy na całym świecie. Mitchell pozostaje jedną z najbardziej wpływowych postaci w muzyce, a jej spuścizna nadal wywiera znaczący wpływ na współczesnych artystów.