Najlepsze klimatyczne cmentarze w filmach

Spis treści:

• Cmentarz Evans w Pensylwanii: historia i znaczenie
• Cmentarz Highgate w Londynie: tajemnice i historia
• Grobowiec DB-320 w starożytnym Deir el-Bahari w Egipcie
• Cmentarz św. Magdaleny w Amiens
• Cmentarz luterański w Smoleńsku: historia i znaczenie w Petersburgu
• Cmentarz Wwiedieńskoje: zabytek historyczny Moskwy
• Cmentarz Père-Lachaise w Paryżu: historia i znaczenie
• Paryskie katakumby
• Zwykły rosyjski cmentarz: tradycje i zwyczaje

Cmentarze stały się kluczowym elementem świata horrorów i thrillerów. Ich złowieszcze nagrobki, zimne krypty i puste krematoria wielokrotnie stanowiły tło dla filmów tego gatunku, począwszy od ery kina niemego. Czasami na ekranie można było zobaczyć prawdziwe cmentarze — takie jak te w Moskwie, Paryżu, a nawet starożytnym Egipcie.

W przeddzień Halloween krytyk filmowy Jegor Szeremet dzieli się swoimi wspomnieniami na temat najbardziej pamiętnych filmów, w których pojawiały się cmentarze — od słynnego horroru o zombie po mroczny radziecki dramat z czasów pierestrojki. Badaczka cmentarzy Margarita Nikołajewa dzieli się również informacjami o miejscach, w których rozgrywają się wydarzenia z tych filmów.

W tym artykule omówimy cmentarze, które:

• zostały przekształcone w obszary chronione dla unikalnych gatunków flory i fauny;
• zostały przekształcone w sale koncertowe;
• przypominają gęste lasy;
• zostały przekształcone w miejsca spoczynku dla szczątków sześciu milionów ludzi.

Specjalista w dziedzinie badań cmentarzy przedrewolucyjnych w Rosji, inicjator projektu edukacyjnego whatiscemetery i autor książki „Nekropolie Sankt Petersburga”.

Cmentarz Evansa w Pensylwanii: historia i znaczenie

„Noc żywych trupów”, wydany w 1968 roku w reżyserii George'a A. Romero, to kultowy horror.

Rodzeństwo Barbara i Johnny wyruszają w długo oczekiwaną podróż, aby odwiedzić grób swojego ojca, zagubiony w lasach Pensylwanii. Jednak cichy cmentarz z równymi rzędami zadbanych grobów wkrótce zamienia się w arenę zaciętej walki – nagle zostają zaatakowani przez bladego mężczyznę w znoszonym garniturze. Kilka minut później do ataku dołączają całe tłumy wskrzeszonych zmarłych – półzgniłe zombie zaczynają wyczołgiwać się z ziemi cmentarza.

George Romero Niezależny horror zapoczątkował gatunek zombie. Nic dziwnego, że jedna z pierwszych historii o bezlitosnych trupach rozgrywa się na cmentarzu – jakby reżyser próbował odwieść Amerykanów od odwiedzania odludnych nekropolii. Po oszałamiającym sukcesie filmu, cmentarz Evansa stał się prawdziwą mekką dla fanów horrorów: setki fanów przybywają do Pensylwanii, aby zobaczyć groby przedstawione w filmie. Co ciekawe, Romero nakręcił sceny otwierające film bez wcześniejszego pozwolenia lokalnych władz – po prostu nie miał pieniędzy na załatwienie niezbędnych formalności.

Cmentarz Evansa, założony w 1846 roku przez prawnika i filantropa Charlesa Evansa, stał się miejscem wiecznego spoczynku wszystkich mieszkańców Reading, niezależnie od ich przekonań religijnych.

Właściciele cmentarza podchodzą do jego organizacji i utrzymania w nietypowy sposób. Dla nich niezwykle ważne jest nie tylko dbanie o zagospodarowanie terenu, ale także zachowanie naturalnego krajobrazu. Na oficjalnej stronie internetowej administracji można znaleźć informacje o florze i ptakach zamieszkujących nekropolię. Dzięki temu cmentarz jest postrzegany jako kolejna przestrzeń publiczna w mieście, co pomaga zmniejszyć stygmatyzację związaną zarówno z miejscami pochówku, jak i tematem śmierci w ogóle. Ogólnie rzecz biorąc, nasze cmentarze i całe społeczeństwo mają wiele do nauczenia.

Cmentarz Evansa został założony w 1846 roku przez prawnika i filantropa Charlesa Evansa. To miejsce stało się dostępne dla wszystkich mieszkańców Reading, niezależnie od ich przekonań religijnych.

Właściciele cmentarza z niezwykłym podejściem dbają o jego organizację i utrzymanie. Zachowanie naturalnego krajobrazu i utrzymanie terenu w dobrym stanie jest dla nich niezwykle ważne. Na stronie internetowej administracji można znaleźć informacje o drzewach rosnących na terenie nekropolii, a także o ptakach zamieszkujących to miejsce. Takie podejście pozwala postrzegać cmentarz jako kolejną przestrzeń miejską, co przyczynia się do zmiany nastawienia do nekropolii i śmierci w ogóle. Ogólnie rzecz biorąc, nasze cmentarze i całe społeczeństwo mogą wiele nauczyć się z tego podejścia.

Cmentarz Highgate w Londynie: Tajemnice i historia

„Skosztuj krwi Draculi” to film z 1969 roku, nakręcony pod reżyserią Petra Shashdiego.

Hrabia Dracula opuścił ten świat, ale jego zwolennicy żyją nadal. Fiolka z zakażoną krwią wampira trafia w ręce młodego arystokraty, który żarliwie marzy o zostaniu asystentem hrabiego z Transylwanii. Aby przywrócić życie starożytnemu wampirowi, młody czciciel Szatana postanawia wypić krew Draculi, co ponownie prowadzi do fali brutalnych morderstw w Londynie nocą.

W latach 60. XX wieku po ulicach Londynu krążyły plotki o „wampirze z Highgate” – odwiedzający opuszczony cmentarz twierdzili, że widzieli tajemniczą, ciemną postać wśród grobów. Nic dziwnego, że reżyser Peter Szaszdy postanowił sięgnąć do tej miejskiej mitologii: czwarta część sagi o hrabim Draculi, wyprodukowana przez Hammer Film, została nakręcona w scenerii nekropolii Highgate. Niestety, nawet zdjęcia plenerowe nie uratowały przeciętnego scenariusza kontynuacji, w której Christopher Lee ponownie gra słynnego wampira – film warto obejrzeć już dla samych scen cmentarnych. Mimo to sceny Shashdiego rozgrywające się w mrocznych zaułkach Highgate są zaskakująco nastrojowe: przechadzając się po zamglonych zakamarkach tego miejsca, czuć lodowaty chłód w powietrzu.

Highgate stał się jednym z najsłynniejszych cmentarzy zaliczanych do grupy „Siedmiu Wspaniałych” – nekropolii powstałych w okolicach Londynu w XIX wieku. Cmentarz ten dzieli się na dwie części: zachodnią i wschodnią, różniące się od siebie pod względem architektonicznym. Część zachodnia obfituje w okazałe krypty w różnych stylach, natomiast część wschodnią zdobią skromniejsze pomniki.

Highgate oferuje wycieczki, a czasami oferuje bezpłatny wstęp dla mieszkańców. W kaplicy cmentarnej odbywają się również koncerty i przedstawienia teatralne. Ogólnie rzecz biorąc, robi się wszystko, co możliwe, aby pokazać, że cmentarz może stać się integralną częścią środowiska miejskiego, obok typowych parków, muzeów, centrów handlowych i kompleksów mieszkalnych.

Highgate był jednym ze słynnych cmentarzy znanych jako „Siedmiu Wspaniałych”, które zostały założone w okolicach Londynu w XIX wieku. Nekropolia ta podzielona jest na dwie strefy – zachodnią i wschodnią – z których każda wyróżnia się własnym stylem architektonicznym. Strefa zachodnia słynie z różnorodności wspaniałych krypt, zbudowanych w różnych stylach architektonicznych, natomiast strefa wschodnia charakteryzuje się skromniejszymi zabytkami.

Highgate oferuje wycieczki i często oferuje bezpłatny wstęp lokalnym mieszkańcom, czyli tym, którzy mieszkają w okolicy. W kaplicy cmentarnej odbywają się również koncerty i przedstawienia teatralne. Ogólnie rzecz biorąc, miejsce to pokazuje, że cmentarze mogą stać się integralną częścią środowiska miejskiego, konkurując ze zwykłymi parkami, muzeami, centrami handlowymi i kompleksami mieszkalnymi.

Grobowiec DB-320 w starożytnym Deir el-Bahari w Egipcie

„Sekret plemienia Kharabat”, opublikowany w 1969 roku pod kierunkiem Shadi Abdel Salama, to znaczące dzieło.

Pod koniec XIX wieku mieszkańcy egipskiej wioski Qurnah nie przywiązują szczególnej wagi do dziedzictwa swoich przodków. Beduini, którzy plądrują starożytne grobowce, bezczelnie oferują unikalne artefakty zachodnim kolekcjonerom. Jednak zwykły porządek zaczyna się zmieniać po śmierci wodza plemienia: jego syn postanawia nie kontynuować grabieży i stara się przekonać okolicznych mieszkańców, aby uszanowali spokój zmarłego. Chciwi Beduini nie mają jednak zamiaru rezygnować ze swojego dochodowego zajęcia.

„Tajemnica plemienia Kharabat” „Kharabat Tribe” to kino „cmentarne”, ale osadzone w bardzo oryginalnej scenerii. Historyczne dzieło reżysera Shadiego Abdela Salama porusza temat głębokiej traumy, jakiej doświadczył naród egipski. Tysiące obiektów dziedzictwa kulturowego zostało skradzionych i wywiezionych poza granice kraju, a lokalni rabusie grobów ponoszą znaczną część winy za to. Salam wybrał do realizacji zdjęć ruiny starożytnych świątyń i kompleksów grobowych, dzięki czemu każda klatka jego autorskiego filmu przesiąknięta jest atmosferą antyku.

Wielu z nas ma ogólne pojęcie o zwyczajach pogrzebowych starożytnego Egiptu i być może dzięki encyklopediom zrozumiałem rytuały i wierzenia Egipcjan lepiej niż moich współczesnych. Oczywiście kultura egipska jest o wiele bardziej wielowarstwowa i różnorodna, niż mogłoby się wydawać na podstawie książek dla dzieci – warto na przykład wspomnieć o portretach fajumskich. Te dzieła sztuki są jednymi z niewielu znalezisk, które przetrwały do ​​dziś. Portrety enkaustyczne powstają z wosku jako spoiwa do farb. W okresie rzymsko-egipskim (I–III wiek), pod wpływem kultury grecko-rzymskiej, portrety te zaczęły zastępować tradycyjne maski pogrzebowe na mumiach. Niezwykłe przeplatanie się malarstwa grecko-rzymskiego i egipskich zwyczajów odzwierciedlone w tych obrazach pogrzebowych pozwala nam lepiej zrozumieć wygląd mieszkańców Fajum z tamtej epoki.

Wielu z nas zna zwyczaje pogrzebowe starożytnego Egiptu i, jak mi się wydaje, dzięki encyklopediom dla dzieci zyskałem jaśniejsze zrozumienie rytuały i wierzenia starożytnych Egipcjan były bardziej złożone i zróżnicowane niż u współczesnych. Kultura starożytnego Egiptu jest jednak o wiele bardziej wielowarstwowa i różnorodna, niż przedstawiają ją książki dla dzieci. Na przykład portrety z Fajum to tylko jeden z unikatowych artefaktów, które przetrwały do ​​dziś. Dzieła te powstają techniką enkaustyczną, wykorzystującą wosk jako spoiwo do farb. W okresie rzymskim w Egipcie (I–III wiek), pod wpływem kultury grecko-rzymskiej, portrety te zaczęły zastępować wcześniejsze maski pogrzebowe noszone na mumiach. Fascynujące połączenie elementów grecko-rzymskich i egipskich, odzwierciedlone w portretach nagrobnych, odsłania styl życia ówczesnych mieszkańców Fajum.

Nekropolia Magdaleny w Amiens

„Żelazna Róża” to film z 1973 roku w reżyserii Jeana Rollina.

Młoda, zakochana para postanawia spędzić czas na świeżym powietrzu. Radośnie rozmawiają, śmieją się i podziwiają niesamowite krajobrazy francuskiej wsi. Pod koniec spaceru trafiają na stary cmentarz i pełni ekscytacji postanawiają zakończyć wieczór w radosnym nastroju, kochając się w opuszczonej krypcie. Jednak ich romantyczna przygoda zamienia się w koszmar, gdy trafiają do tajemniczej nekropolii. Dziwne cienie zaczynają ich prześladować, a wszystkie drogi wyjścia są zablokowane.

Żelazna Róża to eksperymentalny film eurotrash w reżyserii Jeana Rollina, którego akcja rozgrywa się na zarośniętym cmentarzu Madeleine w Amiens. Ten mistrz francuskiego horroru umiejętnie wywołuje u widzów strach bez uciekania się do szokujących scen i przemocy. Zamiast tego zanurza nas w mrocznej, tajemniczej atmosferze pełnej surrealistycznych elementów, tworząc poczucie nieustannego niepokoju. Miłośnicy estetyki cmentarnej powinni obejrzeć ten film, choćby po to, by docenić, jak Rollin z miłością uchwycił pochylone nagrobki i rozpadające się krypty, czyniąc z gotyckiego cmentarza swego rodzaju bohatera opowieści.

Cmentarz Madeleine rozpoczął swoją historię w 1817 roku i do dziś służy jako miejsce spoczynku. Niektóre jego sekcje wydają się zaniedbane i porośnięte dziką roślinnością, ale to właśnie w tym miejscu znajduje się grób słynnego pisarza Juliusza Verne'a, który zmarł w 1905 roku. Gdyby nie pomniki, Madeleine przypominałoby prawdziwy las: z drzewami oplecionymi winoroślą i bluszczem, a także polanami i gęstwiną krzewów.

Cmentarz Madeleine rozpoczął swoją historię w 1817 roku i do dziś służy jako miejsce pochówku. Niektóre jego fragmenty wydają się skrajnie zaniedbane i zarośnięte, ale to właśnie w takich miejscach znajduje się grób słynnego pisarza Juliusza Verne'a, który zmarł w 1905 roku. Gdyby nie nagrobki, miejsce to przypominałoby gęsty las, w którym drzewa oplecione są winoroślą i bluszczem, a między nimi rozciągają się polany i gęste zarośla krzewów.

Cmentarz luterański w Smoleńsku: historia i znaczenie w Petersburgu

„Pan Projektant”, wydany w 1988 roku, to film zrealizowany pod kierunkiem reżysera Olega Teptsowa.

Scenograf Platon Andriejewicz jest przekonany o sile sztuki: tworząc rzeźby przedstawiające zwykłych ludzi, dąży do podarowania im wieczności. Jego twórczość jest głęboko emocjonalna, zrodzona ze straty – wiele lat temu jego ukochana zmarła na gruźlicę. Próbuje powrócić ze swoją inspiracją do świata żywych i niespodziewanie spotyka jej dokładną kopię, która znajduje się w towarzystwie tajemniczego nowego męża. Płaton Andriejewicz stopniowo zaczyna tracić rozum.

Halucynogenna podróż przez zaułki Petersburga w epoce secesji stała się pełnometrażowym debiutem reżysera undergroundowego Oleg Teptsov. Chorobliwa estetyka Srebrnego Wieku harmonijnie komponuje się ze skomplikowanym scenariuszem Jurija Arabowa i śmiałą ścieżką dźwiękową awangardowego artysty Siergieja Kuriochina. W twórczym świecie Teptsova cmentarz symbolizuje świat powoli zanikający. Groby na Smoleńskim Cmentarzu Luterańskim zarastają chwastami i pozostają niezauważone przez „postępowych” mieszkańców Petersburga. Tylko zakochany artysta, grany przez aktora Wiktora Awiłowa, czuje się nieswojo w tym wiecznym spokoju.

Cmentarz Ewangelicko-Luterański w Smoleńsku to jeden z najstarszych cmentarzy świeckich w Petersburgu. W przeszłości nazywany był Cmentarzem Niemieckim, ale miejsce spoczynku znaleźli tu nie tylko niemieccy luteranie, ale także przedstawiciele innych narodowości, takich jak Brytyjczycy, Hiszpanie, Portugalczycy, Włosi i Francuzi. Cmentarz został otwarty w pierwszej połowie XVIII wieku, a w XX wieku był wielokrotnie zamykany i ponownie otwierany do pochówku. Od 2018 roku cmentarz jest uznawany za regionalne dziedzictwo kulturowe, w związku z czym na jego terenie praktycznie nie ma współczesnych pochówków.Pomimo swojego „obcego” charakteru, Smoleński Cmentarz Ewangelicko-Luterański nie jest typowym europejskim cmentarzem, ze względu na silny wpływ dominującej kultury rosyjskiej. Niemniej jednak jego wygląd wciąż wyraźnie różni się od większości historycznych cmentarzy w Rosji, co prawdopodobnie tłumaczy jego częste pojawianie się w filmach radzieckich i współczesnych. Na przykład, oglądając ponownie „Dekoratora”, zauważysz podupadłą główną aleję cmentarza, która została już odrestaurowana. Wzdłuż wejścia po prawej stronie znajdował się drewniany „przedsionek” w pobliżu krypty Elizawiety Cziczagowej, która już nie istnieje, ale niegdyś służyła jako składnica inwentarza cmentarnego. Nad zamkniętym wejściem do krypty zachowała się płaskorzeźba przedstawiająca symbole śmierci i straty – złamany kwiat, kosę i ćmę, a także nieczytelny napis w języku angielskim: „Moja wieczna błogość. Pochowałem tu 24 lipca 1811 roku”. Jest to dedykacja pozostawiona przez pogrążonego w żałobie męża.

Cmentarz Ewangelicko-Luterański w Smoleńsku to jedna z najstarszych nekropolii w Petersburgu, należąca do tradycji nieprawosławnych. Pierwotnie nazywany Cmentarzem Niemieckim, był miejscem wiecznego spoczynku nie tylko niemieckich luteran, ale także przedstawicieli innych narodowości, takich jak Anglicy, Hiszpanie, Portugalczycy, Włosi i Francuzi. Otwarty w pierwszej połowie XVIII wieku, cmentarz był okresowo zamykany i ponownie otwierany dla nowych pochówków przez cały XX wiek. W 2018 roku uzyskał status regionalnego obiektu dziedzictwa kulturowego, co doprowadziło do znacznego zmniejszenia liczby współczesnych pochówków na jego terenie. Pomimo swojego „obcego” charakteru, Smoleński Cmentarz Ewangelicko-Luterański nie jest bynajmniej klasycznym przykładem europejskiego miejsca pochówku: został znacząco ukształtowany przez panującą kulturę rosyjską. Niemniej jednak jego wygląd nadal wyróżnia się spośród większości historycznych cmentarzy w Rosji, co prawdopodobnie tłumaczy jego częste pojawianie się w filmach radzieckich i współczesnych. Oglądając ponownie „Mistrza Dekoracji”, warto zwrócić uwagę na podupadłą centralną alejkę cmentarza, która została odrestaurowana. Nie można również pominąć drewnianego „przedsionka” w pobliżu krypty Elizawiety Cziczagowej, znajdującego się bezpośrednio przy wejściu po prawej stronie – choć obecnie rozebranego, dawniej służył on do przechowywania inwentarza cmentarnego. Nad zamkniętymi drzwiami krypty zachowała się płaskorzeźba przedstawiająca symbole śmierci i straty – złamany kwiat, kosę i motyla – wraz z nieczytelnym napisem w języku angielskim: „Moja wieczna błogość. Pochowałem tu 24 lipca 1811 roku” – dedykacja od pogrążonego w żałobie męża.

Cmentarz Wwiedieński: Zabytek Moskwy

„Skromny cmentarz” (1988), reżyseria: Aleksandr Itygiłow

Dyrektor „szanowanego” cmentarza postanawia zarobić trochę pieniędzy i wystawia na sprzedaż stary grób, ustalając cenę porównywalną z ceną nowej działki. Robotnik o imieniu Sparrow odpowiada za ekshumację szczątków poprzedniego właściciela. Kiedy oszustwo dyrektora wychodzi na jaw, cała odpowiedzialność spada na nieszczęsnego Sparrowa. Zrozpaczony postanawia popełnić samobójstwo, ale nie może znaleźć odpowiedniego momentu – na cmentarzu jest mnóstwo pracy.

Śp. Lata 80. XX wieku przyniosły rozkwit radzieckiego „kina cmentarnego”, co było możliwe dzięki złagodzeniu cenzury. Dało to impuls nowej fali filmowców pragnących eksperymentować z normami moralnymi. Nic dziwnego, że wielu z nich zwróciło się ku symbolicznemu obrazowi cmentarza, który zajmuje ważne miejsce w kulturze rosyjskiej. Oprócz „Dekoratora”, Aleksandr Itygiłow również nawiązał do tej mrocznej estetyki w swoim ponurym dramacie „Skromny cmentarz”. Film ten, opowiadający o zmaganiach robotników, został nakręcony na tle przytłaczających grobów moskiewskiego Cmentarza Wwiedieńskiego. W filmie można zobaczyć znajome twarze: jedną z głównych ról zagrał Wiktor Awiłow, znany jako „Pan Konstruktor”.

Cmentarz Wwiedieński w Moskwie został otwarty w 1771 roku, gdy miasto zmagało się z epidemią dżumy. Z czasem miejsce to stało się jednym z cmentarzy dla niewierzących, a od 1917 roku zaczęto tu chować ludzi niezależnie od ich wyznania. Na jego terenie można więc zobaczyć nagrobki z początku XIX wieku oraz pomniki z czasów nowożytnych. Co więcej, nagrobki sprzed rewolucji służą nie tylko do oznaczania grobów, ale także jako elementy nawierzchni ścieżek cmentarnych.

Cmentarz Wwiedieński słynie z wielu mistycznych legend, ale jego historia jest również pełna ciekawostek. Mało kto wie, że cmentarze luterański w Smoleńsku i Wwiedieński mają coś wspólnego: neoklasycystyczne nagrobki, wykonane w kształcie półrotundy przez petersburskiego mistrza Karla Guidiego. Ponadto na moskiewskim cmentarzu można zobaczyć mozaikę inspirowaną słynnym obrazem Arnolda Böcklina „Wyspa Umarłych”.

Cmentarz Wwiedieński w Moskwie został założony w 1771 roku w szczytowym okresie epidemii dżumy. Z czasem stał się jednym z miejskich cmentarzy dla niewierzących, a od 1917 roku chowano tam ludzi, niezależnie od ich wyznania. Nagrobki z początku XIX wieku sąsiadują tu z nowoczesnymi pomnikami, a płyty z okresu przedrewolucyjnego można znaleźć nie tylko na grobach, ale także jako płyty chodnikowe w alejkach. Cmentarz Wwiedieński owiany jest licznymi mistycznymi legendami, ale oprócz nich można tu odkryć również ciekawe fakty historyczne. Niewiele osób wie, że Cmentarz Ewangelicko-Luterański w Smoleńsku i Cmentarz Wwiedieński mają jedną wspólną cechę: oba posiadają neoklasycystyczne nagrobki w kształcie półrotundy. Autorem tych pomników jest petersburski artysta Karl Guidi. Ponadto na moskiewskim cmentarzu zachowała się mozaika inspirowana obrazem Arnolda Böcklina „Wyspa Umarłych”.

Cmentarz Père-Lachaise w Paryżu: historia i znaczenie

„Holy Motors” to film z 2012 roku w reżyserii Leosa Caraxa.

Tajemnicza postać przemierza ulice Paryża, nieustannie zmieniając kształty: ta wielowymiarowa postać może przybierać zarówno postać mężczyzny, jak i kobiety, bezdomnego i bogatego, starszego i gwiazdy filmowej. Interakcja z tą istotą zapowiada jedynie kłopoty: brodata istota ubrana w zielony sztruksowy garnitur nawiedza mieszkańców miasta nawet na słynnym cmentarzu Père-Lachaise – zjada kwiaty, wydaje przenikliwe krzyki i robi grymasy. Jednak każdy jego ruch zdradza głęboką samotność — czy jest jeszcze szansa na jego uratowanie?

Opowiedzenie na nowo fabuły filmu „Holy Motors, Inc.” w reżyserii Leosa Caraxa to zadanie wymagające szczególnej uwagi. Ten francuski film, przesiąknięty surrealizmem, trzyma widza w napięciu przez cały czas trwania. Główny bohater, znakomicie zagrany przez Denisa Lavanta, nieustannie się zmienia, przenosząc się z jednego kultowego paryskiego miejsca do drugiego. Jedną z najbardziej szokujących scen jest jego spacer po cmentarzu Père-Lachaise. Ta słynna francuska nekropolia stanowi tło dla agresywnych i ekscentrycznych działań Labana, który w makijażu przechadza się między grobami z przerażającym uśmiechem na twarzy.

Cmentarz Père-Lachaise został założony na początku XIX wieku w pewnej odległości od Paryża, co początkowo nie sprzyjało jego popularności. Aby zmienić tę sytuację, na nowym cmentarzu ponownie pochowano szczątki takich znanych postaci, jak średniowieczny filozof Pierre Abelard i jego uczennica Heloiza, a także pisarz Jean de La Fontaine i dramaturg Molier. Warto jednak zaznaczyć, że autentyczność tych szczątków budzi wątpliwości. Nie wpłynęło to jednak negatywnie na reputację Père-Lachaise – cmentarz zyskał status jednej z głównych nekropolii Paryża, stając się miejscem spoczynku wielu wybitnych postaci kultury i sztuki.

Ciekawostką jest, że osiem dekad później, w 1885 roku, władze Paryża, dowiedziawszy się o powstaniu dwóch podmiejskich cmentarzy (Preobrażeńskiego i Uspieńskiego) w Petersburgu, do których poprowadzono linie kolejowe z dworców kolejowych, zwróciły się o informację do swoich petersburskich kolegów. Jednak mało prawdopodobne jest, aby mieszkańcy Petersburga mogli dzielić się cennymi doświadczeniami z paryżanami, ponieważ żaden z tych cmentarzy nigdy nie zyskał popularności wśród mieszkańców stolicy Rosji.

Cmentarz Père-Lachaise został założony na początku XIX wieku i początkowo znajdował się w znacznej odległości od Paryża, co wpłynęło na jego popularność. Aby przyciągnąć uwagę i zwiększyć zainteresowanie nową nekropolią, ponownie pochowano tu szczątki średniowiecznego myśliciela Pierre’a Abelarda i jego uczennicy Heloizy, a także słynnego pisarza Jeana de La Fontaine’a i dramaturga Moliera. Wciąż jednak istnieją wątpliwości co do autentyczności tych szczątków. Nie wpłynęło to jednak negatywnie na reputację cmentarza Père-Lachaise, który stał się jednym z najważniejszych cmentarzy Paryża, miejscem spoczynku wielu znanych osobistości ze świata kultury i sztuki. Ciekawostka: osiemdziesiąt lat później, w 1885 roku, władze Paryża, dowiedziawszy się o powstaniu dwóch podmiejskich cmentarzy w Petersburgu – Preobrażeńskiego i Uspieńskiego – połączonych liniami kolejowymi z dworców kolejowych, zwróciły się do swoich petersburskich odpowiedników o informacje. Jest jednak mało prawdopodobne, aby mieszkańcy Petersburga mogli podzielić się z Paryżanami czymś pożytecznym, ponieważ żaden z tych cmentarzy nie zyskał popularności wśród miejscowych.

Paryskie Katakumby

„Paryż: Miasto Umarłych” (2014) to film nakręcony w reżyserii Johna Ericka Dowdle'a.

Archeolog o imieniu Scarlett ma niegasnącą pasję do rozwiązania zagadki kamienia filozoficznego, mitycznego przedmiotu, który może zapewnić człowiekowi życie wieczne. Po wielu latach wytrwałych badań Scarlett w końcu znalazła cenną wskazówkę: średniowieczni alchemicy mogli ukryć ten kamień w paryskich katakumbach. Zainspirowana odkryciem, zbiera zespół ochotników i udaje się w głąb największej krypty na planecie, której ściany zdają się być utkane z kości ludzkiego pochodzenia.

Mockumentalny horror „Paryż: Miasto umarłych” oferuje wyjątkową okazję do „zanurzenia się” w wąskich przejściach słynnych paryskich katakumb, w których znajdują się szczątki ponad 6 milionów ludzi. Francuski rząd przyznał reżyserowi John Erick Dowdle ma wyłączny dostęp do tej podziemnej nekropolii: ekipa filmowa pracowała w zamkniętych częściach katakumb, niedostępnych dla turystów. Niekończące się rzędy czaszek i stosy kości wywołują głębszy strach niż typowe „jump scare” – aktorzy wyraźnie czuli się nieswojo, znajdując się w jednym kadrze ze szczątkami paryżan.

Kwestia pochodzenia kości w paryskich katakumbach wiąże się z koniecznością rozwiązania problemu przepełnionych cmentarzy. Od końca XVIII do połowy XIX wieku pozostawione bez opieki szczątki przenoszono do podziemnych korytarzy, które wcześniej służyły jako rzymskie kamieniołomy. Obecnie część tych tuneli i Samo ossuarium, w którym przechowywane są kości, jest częścią Muzeum Carnavalet, poświęconego historii Paryża i jest otwarte dla zwiedzających. Aby uczynić zwiedzanie bardziej atrakcyjnym, tunele ozdobiono tabliczkami z tekstami religijnymi i świeckimi, a także pojedynczymi cytatami. Zwiedzających wita ikoniczny napis: „Stój, to królestwo śmierci”.

Jeśli decyzja o umieszczeniu szczątków w Paryżu wydaje Ci się dziwna, powinieneś odwiedzić Sedlec w Czechach.

Co doprowadziło do pojawienia się kości w paryskich katakumbach? Zjawisko to wiąże się z koniecznością rozwiązania problemu przepełnionych cmentarzy miejskich. Od końca XVIII do połowy XIX wieku nieodebrane szczątki przenoszono do podziemnych korytarzy, które niegdyś służyły jako rzymskie kamieniołomy. Dziś niektóre z tych tuneli, a także ossuarium – miejsce przechowywania kości – stanowią część Muzeum Karnawału, poświęconego historii Paryża i są otwarte dla zwiedzających. Aby uczynić zwiedzanie bardziej atrakcyjnym, w tunelach zainstalowano tablice z różnymi tekstami religijnymi i świeckimi, a także pojedynczymi cytatami. Zwiedzających wita imponujący napis: „Stój, to królestwo śmierci”.

Jeśli uważasz, że pomysł umieszczania szczątków w Paryżu jest nietypowy, to znaczy, że nie znasz czeskiego Sedlec.

Zwyczajny rosyjski cmentarz: tradycje i zwyczaje

„Facet z naszego cmentarza” (2015) to film stworzony przez braci Ilję i Antona Czyżykowów.

Kola zmaga się z poważnymi problemami: musi spłacić duży dług, ale nie radzi sobie ze znalezieniem dobrze płatnej pracy. W poszukiwaniu rozwiązania chłopak postanawia powtórzyć drogę dziadka i podejmuje pracę nocnego ochroniarza na opuszczonym cmentarzu. Wydawałoby się, że praca nie jest trudna, ale w praktyce okazuje się prawdziwym koszmarem: miejscowi przestępcy „strzegą” tego miejsca, a nocą wśród grobów pojawiają się dziwne postacie. Nerwy naszego bohatera zaczynają szwankować i stopniowo zaczyna wierzyć w możliwość zmartwychwstania umarłych.

„Facet z naszego cmentarza” to film balansujący na granicy prowokacji. Reżyserzy Ilja i Anton Czyżykow zaryzykowali wszystko, wybierając zwyczajny rosyjski cmentarz jako tło dla swojej czarnej komedii – pomysł, który może wydawać się ryzykowny. Twórcy z przekonaniem odrzucili zarzuty o naruszenie świętej przestrzeni i kpiny z Pomniki prawdziwych ludzi: aby zrealizować swój projekt, wznieśli kilkadziesiąt „pseudogrobów”, tworząc w istocie własny cmentarz. Ostatecznie ten niedoceniony horror udaje się uchwycić zarówno wiarygodny klimat, jak i sporą dawkę czarnego humoru.

Cmentarz stanowi interesujące połączenie obrazu typowej amerykańskiej nekropolii, znanej z filmów i seriali, z rosyjską tradycją pochówków historycznych. Na jego terenie można zobaczyć katolickie krzyże, klasyczne urny na postumentach, popularne w XVIII wieku, a także nagrobki w formie małych kapliczek, tzw. „kaplichitki”, które pojawiły się w XIX wieku. Można tu również zobaczyć typowe amerykańskie pomniki – niskie kamienne ogrodzenia, stele z czasów sowieckich obramowane metalowymi płotami i oczywiście współczesne nagrobki z czarnego granitu. Wszystkie te elementy razem tworzą dziwne i sztuczne wrażenie: rosyjskie cmentarze nie oferują takiej różnorodności stylów i tradycji kulturowych, ani tak dużych odległości między grobami. Można to uznać za straconą szansę na dochód!

Cmentarz stanowi interesujące połączenie tradycyjnej amerykańskiej nekropolii, jaką widzimy w filmach i telewizji, z rosyjskim doświadczeniem historycznych pochówków. W tym obszarze zestawiono katolickie krzyże, klasyczne urny na postumentach, popularne w XVIII wieku, oraz nagrobki w kształcie małych kapliczek, znane jako „kapliczki”, które zaczęły pojawiać się w XIX wieku. Znajdują się tu również charakterystyczne amerykańskie pomniki – niskie kamienne ogrodzenia, radzieckie stele w metalowych ramach i oczywiście nowoczesne pomniki z czarnego granitu. Cała kompozycja wydaje się dziwna i nienaturalna: rosyjskie cmentarze rzadko prezentują tak zróżnicowaną gamę stylów i wpływów kulturowych, ani tak duże odległości między grobami. To ewidentny brak dochodów!

Czytaj także:

• Dwadzieścia wybitnych filmów historycznych: niezwykłe obrazy i legendarne arcydzieła.
• Filmy i muzyka na Halloween: rekomendacje redakcyjne.
• 25 najlepszych filmów o czarownice.
• „Witamy w Derry”: jaki strach budzi nowy serial o Pennywise’ie, który ma przewyższyć filmy pod względem poziomu grozy?