Sia wydała album Reasonable Woman

Spis treści:

• Jakie były poprzednie płyty Sii?
• Jakiej muzyki wymaga głos Sii?
• Które utwory z płyty Reasonable Woman brzmią beznadziejnie staroświecko?
• A które brzmią stylowo vintage?
• Jak Sia pogodziła pop i indie?
• Co jest nie tak z tym albumem?

Jakie były poprzednie płyty Sii?

W 2014 roku Sia wydała album „1000 Forms of Fear”, który stał się punktem zwrotnym w jej karierze, przenosząc ją ze statusu piosenkarki indie do grona gwiazd popu. Ten sukces był efektem prawie 20 lat ciężkiej pracy w branży muzycznej. Nowy album „Reasonable Woman” jest piątym w jej dyskografii i pierwszym, który można zaklasyfikować jako „regularny”. Wszystkie dotychczasowe dzieła Sii wyróżniały się unikalnym brzmieniem i niekonwencjonalnym podejściem, co sprawia, że ​​jej twórczość jest szczególnie interesująca dla słuchaczy.

Dzięki wydaniu tego wydawnictwa Sia wzmocniła Jej pozycja gwiazdy sceny muzycznej została potwierdzona nowymi, udanymi singlami „Cheap Thrills” i „The Greatest”. Album zawiera również utwory, które napisała dla innych artystów, którzy nie dostrzegając ich potencjału przebojowego, odrzucili je.

Świąteczny album Sii ma niepowtarzalny, oldschoolowy urok, który wyróżnia ją na tle współczesnych, olśniewających piosenkarek popowych. Wydanie „Everyday Is Christmas” to hołd dla stylu lat pięćdziesiątych, który podkreśla indywidualność artystki. Album nie zawiera ani jednego coveru tradycyjnych kolęd; wszystkie utwory zostały napisane od podstaw przez Się i producenta Grega Kurstina. Mimo to, wiele osób postrzega albumy świąteczne jako projekt poboczny, stanowiący uzupełnienie głównej dyskografii artystki. Sia udowadnia, że ​​nawet w obrębie muzyki świątecznej można tworzyć oryginalne i zapadające w pamięć utwory.

Współpraca z producentem muzyki elektronicznej Diplo i wokalistą Labrinthem zaowocowała unikalnym projektem muzycznym, który płynnie łączy elementy popu, hip-hopu, elektroniki i rocka. Ten album stał się platformą dla jednych z najbardziej innowacyjnych beatów stworzonych dla wokalu Sii, podkreślając jej unikalny styl i kunszt. Eklektyczna paleta dźwięków urzeka słuchaczy i tworzy niepowtarzalną atmosferę, czyniąc ten projekt znaczącym wkładem w nowoczesny przemysł muzyczny.

Pół-ścieżka dźwiękowa. Sia zadebiutowała jako reżyserka filmem o dilerze narkotyków, który opiekuje się swoją siostrą z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Poziom napięcia w filmie odzwierciedla charakterystyczny ton głosu Sii. Niektóre kompozycje znalazły się na ścieżce dźwiękowej filmu, inne zostały napisane specjalnie na potrzeby albumu.

Album „Reasonable Woman” można określić jako nijaki w świecie muzyki. Najłatwiej wymienić to, czego na nim brakuje, na przykład konkretnego okresu historycznego czy eksperymentalnych elementów muzycznych. Postaramy się jednak podkreślić jego główne cechy i wartość. Album ten może spodobać się słuchaczom poszukującym czegoś prostego i nieskomplikowanego, bez głośnych eksperymentów i skomplikowanych koncepcji.

Jakiej muzyki potrzebuje głos Sii?

Sia i jej producenci od dawna wypracowali unikalne, popowe brzmienie, które idealnie pasuje do jej potężnego głosu. Głos ten potrafi brzmieć zarówno w niskich, jak i wysokich rejestrach, szczególnie w emocjonalnych i intensywnych refrenach. Trudno wykonać coś mniej epickiego z takim głosem. Na przykład, wyobraź sobie Się śpiewającą „Shake It Off” Taylor Swift, a brzmiałoby to absurdalnie. Kiedy Sia próbowała wykonać podobne utwory, rezultaty były często słabe, jak w przypadku utworu „Play Dumb”, w którym wykorzystano autotune.

Głos Sii ma wyjątkową naturę: nawet w radosnych utworach jego brzmienie przekazuje nuty udręki, zmieniając radość w coś głębszego i bardziej dręczącego. Przypomina afirmacje w stylu: „Naprawdę się bawię, nie upadnę”. Dobrym przykładem tego zjawiska jest hit „Żyrandol”. Mimo że tekst piosenki poświęcony jest imprezom i życiu nocnemu, jej wykonanie postrzegane jest jako chwytanie się przez piosenkarkę ostatniej szansy na tchnienie w obliczu śmierci.

Głos Sii ma wyjątkową jakość, która zachowuje epicki charakter charakter jej twórczości. Nawet powolne ballady brzmią majestatycznie dzięki jej potężnemu wokalowi. Wokalistka dodaje energii swoim występem, a akompaniament muzyczny wzmacnia ogólne wrażenie. Ścieżka dźwiękowa do filmu „Muzyka” zawiera ballady z orkiestrowymi aranżacjami, w których Sia mistrzowsko wplata poruszający refren, któremu towarzyszą głośne bębny, tworzące efekt uderzający w serce każdego słuchacza.

Nowy album „Reasonable Woman” zawiera epickie ballady, takie jak „Little Wing”, „Immortal Queen” i „Nowhere to Be”. Te utwory ukazują głębokie emocje i muzyczną złożoność, urzekając słuchaczy i tworząc niezapomnianą atmosferę.

Które utwory z „Reasonable Woman” brzmią beznadziejnie staroświecko?

Muzyka Sii ma już hiphopowe wpływy – mocne rytmy perkusyjne skutecznie podkreślają pewny siebie głos wokalistki. W utworze „Reasonable Woman” nie tylko wykorzystuje elementy hip-hopu, ale także tworzy pełnoprawne kompozycje hip-hopowe, demonstrując swoje umiejętności i różnorodność stylów muzycznych.

Chociaż nie została jeszcze raperką, w utworze „Champion” zaprosiła trzech raperów: mężczyznę i dwie kobiety, i sama zaśpiewała refren. Niemniej jednak brzmienie utworu przywodzi na myśl artefakt z 2010 roku – zarówno pod względem rytmu, jak i ogólnego nastroju. Połączenie rapowego czytania z popowym refrenem sprawia, że ​​kompozycja jest nieco przestarzała. To powrót do czasów, gdy mainstreamowi raperzy często zwracali się do znanych wokalistek, aby tworzyć hity, nadając swoim piosenkom epicki charakter, jak w przypadku utworu Eminema „Love the Way You Lie”.

Album Sii zawiera wiele klasycznych kompozycji, co stawia pytania o jej aktualność i wybór stylu vintage. W utworze „Incredible”, nagranym we współpracy z Labrinth, elektroniczny drop z charakterystycznymi efektami piłowania nawiązuje do EDM z połowy lat 20. XX wieku. Ten gatunek stał się fundamentem sławy Sii: jednym z jej przełomowych singli był „Titanium”, nagrany we współpracy ze znanym DJ-em Davidem Guettą. Jednak brzmienie tamtych czasów było już przestarzałe, a sam Guetta zaproponował Sii zupełnie inny rytm, który można usłyszeć na jego albumie Music.

W piosence „Fame Won’t Love You” Sia bada, jak sława popycha artystów do osiągnięcia sukcesu, pozbawiając ich prawdziwej radości i więzi z bliskimi. Naładowany emocjami głos Sii sprawia, że ​​wers refrenu: „Sława nie pokocha cię jak matki i ojca” jest szczególnie poruszający. Jednak utwór ewoluuje w niekonwencjonalny duet z Paris Hilton, która również zajmowała się muzyką na początku XXI wieku. W ostatnich latach śpiewała tylko jedną gościnną zwrotkę rocznie. Ta współpraca podkreśla kontrast między szczerymi zmaganiami Sii a frywolną reputacją Hilton, dodając głębi i znaczenia tematowi utworu.

W tym utworze Paris Hilton prawdopodobnie symbolizuje osobę, którą bezlitośnie przetworzyła sława i popularność. Nasuwa się jednak pytanie, dlaczego tę rolę przypadła bogatej dziedziczce i imprezowiczce, która nie ma nic wspólnego z kreatywnością. Sława przyszła do niej bez większego wysiłku, tylko dzięki pochodzeniu. Bardziej trafne byłoby wybranie artystki, która osiągnęła sukces dzięki swojemu talentowi. Ponadto jej zdolności wokalne pozostawiają wiele do życzenia: w porównaniu z Sią, głos Paris brzmi wyraźnie beznamiętnie.

A niektóre są stylowo vintage

Album zawiera kompozycje stworzone w stylu vintage, z których każda ma swój własny, niepowtarzalny klimat vintage. Lata dwudzieste stały się przełomowym okresem dla disco-popu, w dużej mierze dzięki sukcesowi Dua Lipy. Ten odrodzony gatunek ponownie przyciągnął uwagę, co pozwoliło Kylie Minogue, królowej disco lat 90. i 2000, powrócić na scenę muzyczną.

Kylie Sia współtworzyła utwór „Dance Alone”, który harmonijnie łączy elementy disco i nowoczesne brzmienia syntezatorów. Kompozycja ta przyciąga uwagę niepowtarzalnym stylem i rytmicznym nastrojem, dzięki czemu idealnie nadaje się na imprezy taneczne i do klubów. „Dance Alone” to przykład kreatywnego podejścia artystów do projektowania muzycznego, tworzącego atmosferę, w której każdy może cieszyć się energią i dynamiką.

Sia zaskakuje kreatywnym podejściem, współpracując z Chaką Khan, ikoną muzyki tanecznej i jedną z czołowych diw disco ery klasycznej. Zamiast zanurzać się w brzmieniach retro, Sia tworzy unikalną mieszankę, łączącą elementy hip-hopu i popu. W tym utworze nie tylko śpiewa, ale wręcz rapuje, co nadaje utworowi świeży i aktualny charakter. Ta współpraca podkreśla innowacyjne podejście Sii do muzyki i jej umiejętność łączenia różnych gatunków, tworząc oryginalne i zapadające w pamięć utwory.

Utwór One Night to hołd dla lat 2000. i ery R&B, z udziałem producenta Timbalanda. Łączy hip-hopowe rytmy z bogatymi samplami orkiestrowymi. Sia prezentuje swoje wokalne umiejętności, zaczynając od uwodzicielskich tonów R&B, a w refrenie wznosząc swój głos na wyżyny rzadko spotykane w muzyce klubowej. Utwór przyciąga uwagę nie tylko melodią, ale także energicznym wykonaniem, co czyni go wyjątkowym we współczesnym świecie muzycznym.

Jak Sia połączyła pop i indie

Album „Reasonable Woman” w dyskografii Sii to interesujące połączenie różnych etapów jej kariery muzycznej. W latach 2010. Sia zasadniczo odświeżyła swoją karierę, zaczynając od współpracy z artystami klubowymi, takimi jak Flo Rida i David Guetta, a następnie wydając samodzielnie szereg popowych hitów. Należy jednak pamiętać, że miała już doświadczenie w indie popie, który był bliższy stylowi Imogen Heap niż mainstreamowym artystom, takim jak Rihanna. Ten album pokazuje ewolucję jej stylu muzycznego i pokazuje, jak Sia z powodzeniem łączy różne gatunki, tworząc unikalne brzmienie.

Reasonable Woman zawiera liczne kompozycje indie-popowe stworzone przez Się, aby urozmaicić sterowaną komputerowo główną część albumu. Utwory te charakteryzują się jasnym fortepianem, miękkimi syntezatorami i orkiestrowymi instrumentami smyczkowymi, nadając albumowi emocjonalną głębię i atmosferę. Sia wykorzystuje indie-pop jako nośnik swoich kreatywnych pomysłów i wprowadza elementy kontrastujące z resztą albumu.

Album zawiera najbardziej dramatyczne utwory, w których powściągliwa muzyka tworzy niezbędną epickość. Daje przestrzeń głosowi Sii, podkreślając jego siłę wiolonczelami i pozwalając mu pauzować, zastępując wokal fortepianowy. Jest tak wiele elementów przestrzennych, że w utworze „I Forgive You” Sia rozciąga pojedynczą nutę o pełne 10 sekund – co byłoby niemożliwe w przypadku elektronicznych beatów. Podobne elementy obecne są w kompozycjach „Nowhere to Be”, „I Had a Heart” i „Rock and Balloon”, gdzie beat harmonijnie łączy się z oryginalnymi aranżacjami. Te muzyczne decyzje podkreślają wyjątkowość brzmienia albumu i tworzą atmosferę, która zapada w pamięć.

Co jest nie tak z tym albumem

Wokale Sii czasami brzmią groteskowo, zwłaszcza w zestawieniu z prostymi, mechanicznymi rytmami, które nie pasują do patosu jej występu. Te rytmy lepiej pasowałyby do zrelaksowanego wokalisty R&B. Muzyka na „Reasonable Woman” nie jest tak ambitna jak sam śpiew i często jest zwyczajna, a momentami wręcz ograniczona do autopowtarzania. Przykładowo, otwierający płytę utwór „Little Wing” przywodzi na myśl przebój „Unstoppable” (2016) i wywołuje wrażenie déjà vu.

Ogólnie rzecz biorąc, płyta sprawia wrażenie monotonii: powtarzające się wysokie dźwięki, podobne teksty, melodie i schematy wokalne można odnaleźć w takich kompozycjach jak „Wanna Be Known”, „Champion”, „Nowhere to Be” i „Go On”. Może to zmniejszyć zainteresowanie słuchacza, ponieważ brak różnorodności elementów muzycznych i tekstów może prowadzić do przewidywalności. Różnorodność technik muzycznych i oryginalność tekstów mogą sprawić, że album będzie bardziej zapadający w pamięć i atrakcyjny dla publiczności.

W utworach Sii chwytliwe melodie wbijają się w świadomość słuchacza niczym gwoździe w drewno. Efekt ten jest nieunikniony i pomimo wzruszającego i emocjonalnego wykonania, powtarzające się powtórzenia mogą być irytujące. Sia mistrzowsko wykorzystuje te techniki, tworząc niezapomniane melodie, które na długo pozostają w pamięci. Jednak to właśnie z powodu nadmiernej powtarzalności niektóre kompozycje tracą na atrakcyjności, stając się nadmiernym tłem.