Przeprowadzka z Kazachstanu do Rosji: Kroki do kariery programisty

Spis treści:

• Porównanie cech edukacji informatycznej w Rosji i Kazachstanie
• Moja decyzja o pozostaniu w Rosji: Droga do świadomego wyboru
• Trudności, z jakimi borykają się emigranci w nowym życiu
• Droga do nowego obywatelstwa: Moje osobiste doświadczenia
• Moje plany na najbliższą przyszłość
• Sposoby utrzymywania kontaktu z rodziną i przyjaciółmi
• Analiza porównawcza życia w Tomsku, Jekaterynburgu i Moskwie

  Unikalne aspekty życia w każdym z trzech Miasta

  Różnice społeczne i kulturowe między Tomskiem, Jekaterynburgiem i Moskwą

  Warunki i możliwości ekonomiczne w trzech rosyjskich miastach

• Analiza porównawcza Kazachstanu i Rosji: kluczowe różnice
• Powody emigracji programistów z Kazachstanu i czynniki zatrzymujące ich w ojczyźnie

Starszy programista w Tochka Bank. Zajmuje się backendem, wykorzystując Javę i Pythona. Autor kilku artykułów na Habr. Aktywnie pracuję nad migracją usług z Javy do Kotlina. Ma awersję do produktów Microsoftu.

Linki

Moje korzenie są związane z Karagandą, miastem, które jak na standardy Kazachstanu jest dość duże i ma historię górniczą. Myśli o opuszczeniu kraju zaczęły mnie nawiedzać już w latach szkolnych – wielu nastolatków marzy o przeprowadzce. Co więcej, moja babcia pochodzi z Chabarowska, mój ojciec z Kaliningradu, a moja matka jest Koreanką. Być może to właśnie ten „duch emigranta” na mnie wpłynął.

Po ukończeniu szkoły brakowało mi zasobów, wiedzy i pomysłów, aby zrealizować swoje marzenia. W rezultacie zostałem w rodzinnym mieście i rozpocząłem studia na Politechnice Karagandzkiej, specjalizując się w systemach informatycznych. Przeprowadziłem się do Rosji dopiero po rozpoczęciu studiów magisterskich.

Jednym z czynników, które przyczyniły się do mojej przeprowadzki, była służba wojskowa. Moje uczucia do niej ciągle się zmieniały. Na początku pomyślałem: „O co tyle szumu? Tylko rok służby i wszystko będzie dobrze”. Jednak po zdaniu badań lekarskich otrzymałem status „wymagający leczenia”. Kiedy dowiedziałem się, że istnieje sposób na uniknięcie poboru, bardzo chciałem się go wymigać. Wezwanie już nigdy nie nadeszło, ale niesmak po tej sytuacji pozostał.

Na uniwersytecie zapoznano mnie z programem o nazwie Model 222. Polega on na dwuletnim studiowaniu i uzyskaniu dyplomów z dwóch krajów: lokalnego i ITMO w Petersburgu. Brzmi ciekawie; mam kolegę z klasy, który wybrał tę ścieżkę. Jednak Petersburg okazał się dla mnie zbyt drogi, mimo że studiowałem na podstawie dotacji państwowej.

Wykładowca polecił mi, żebym rozważył złożenie aplikacji na Politechnikę Tomską. To miasto ma nie tylko przystępne ceny, ale słynie również z wysokiego poziomu kształcenia inżynierskiego, mimo że znajduje się zaledwie 1300 kilometrów od Karagandy. Politechnika Tomska znajduje się w pierwszej dziesiątce rosyjskich uniwersytetów według takich publikacji jak Interfax, Forbes i RAEX. W Karagandzie są tylko dwa finansowane przez państwo miejsca dla przyszłych specjalistów IT, podczas gdy w TPU ich liczba na jednym z wydziałów sięga 60.

Krótko mówiąc, zdałem egzaminy i zostałem przyjęty na bezpłatne studia magisterskie na Wydziale Informatyki i Inżynierii Komputerowej. Otrzymałem certyfikat i wysłałem go do wojskowego biura rejestracji i poboru, aby mnie nie niepokoili i sami nie musieli się martwić o moją nieobecność 🙂

Porównanie cech edukacji informatycznej w Rosji i Kazachstanie

W obu krajach, zarówno w Rosji, jak i w Kazachstanie, nadal odczuwalny jest duch epoki sowieckiej. Jednak system boloński znalazł swoje miejsce w Kazachstanie, świadcząc o przywiązaniu do standardów europejskich. Dlatego, gdy po pracy nad średnimi ocenami i egzaminami semestralnymi ponownie stanąłem przed znanymi mi ocenami i zaliczeniami, byłem lekko zaskoczony: jakbym przeniósł się na Zachód, a tak naprawdę zostałem tutaj.

Niemniej jednak rosyjski system edukacji nadal ma pewne zalety, ponieważ kraj ten utrzymał wysoko wykwalifikowanych specjalistów, zwłaszcza w dziedzinie inżynierii. Nie oznacza to, że kazachscy inżynierowie są niewystarczająco kompetentni, ale liczba fachowców w tej dziedzinie jest w Rosji znacznie wyższa.

Jest to szczególnie widoczne w Tomsku, mieście słynącym z uniwersytetów, gdzie można niespodziewanie natknąć się na kilku profesorów stojących w kolejce w sklepie Piateroczka. Konferencje i wydarzenia naukowe są tu wszechobecne, a studenci po prostu nie mają czasu na relaks przy piwie.

Kolejną zauważalną różnicą było to, że w Karagandzie nacisk kładziono na praktyczne zastosowanie wiedzy, podczas gdy w TPU priorytetem były badania naukowe. Byłem zdumiony, że prawie każdy student pierwszego roku miał już opublikowaną pracę naukową.

Dla mnie prawdziwe życie studenckie zaczęło się dopiero w Rosji. Polecam każdemu rozważenie studiowania w innych miastach – to zmienia otoczenie i sprzyja niezależności.

Mieszkańcy akademika również nie mają w tym mieście żadnych przyjaciół, więc spędzają czas z tobą. Stajesz się małą wyspą, wasza zależność od siebie wykracza poza relacje zawodowe i akademickie, dotykając codziennych chwil: „Słuchaj, mój czajnik się zepsuł, mogę pożyczyć twój?”.

W moim przypadku efekt był dwukrotnie lepszy, ponieważ mieszkałem w akademiku, w którym mieszkali obcokrajowcy – Egipcjanie, Chińczycy, Wietnamczycy i inni. Komunikacja w niedoskonałym angielskim była świetną zabawą.

Moja decyzja Pobyt w Rosji: droga do świadomego

Na studiach karta migracyjna studenta odegrała kluczową rolę: posłużyła do uzyskania pozwolenia na pobyt i przedłużenia pobytu. Jednak po otrzymaniu dyplomu wszelkie formalne powody dalszego pobytu w Rosji zniknęły.

Pracując nad rozprawą, zdałem sobie sprawę, że nie mam ochoty wracać do Kazachstanu. Powodem jest to, że poziom płac jest tam pięć razy niższy – i uwierzcie mi, to naprawdę znacząca różnica.

Kiedy ukończyłem studia magisterskie, zdążyłem już zrozumieć rosyjski kontekst i mentalność, więc postanowiłem tu zostać.

Moi bliscy to przedstawiciele starszego pokolenia, którzy dużo podróżowali po Związku Radzieckim w poszukiwaniu pracy i nowych możliwości. Często zmieniali miasta i republiki, przeprowadzając się z całymi rodzinami. Dlatego, kiedy podjąłem decyzję o swojej przyszłości, zareagowali ze zrozumieniem: zaakceptowali mój wybór i pogratulowali mi. To było wspaniałe, bo nie czułam się winna, zwłaszcza że regularnie ich odwiedzałam podczas świąt w Kazachstanie, zwłaszcza w okresie noworocznym.

Mimo to myśl o przeprowadzce napawała mnie strachem. Dręczyły mnie pytania: „Co jeśli zostanę bez rejestracji? Jak ją zdobędę? Czy mnie gdzieś przyjmą? Jaki status będę miał po tym wszystkim?”. Te zmartwienia nie opuszczały mnie przez pięć lat.

Emigracja to naprawdę poważny test. W pewnym momencie poczułem niechęć do faktu, że świat jest podzielony na kraje. Dlaczego muszę wybierać między jednym narodem a drugim? Jednak z czasem nauczyłem się godzić z tą rzeczywistością.

Trudności, z jakimi borykają się emigranci w nowym życiu

Z prawnego punktu widzenia nie napotkałem żadnych problemów, ale pod względem statusu było mi ciężko.

Migrant często znajduje się daleko od rodziny i przyjaciół i rzadko dysponuje wystarczającymi środkami finansowymi, aby stworzyć sieć bezpieczeństwa. Lęki towarzyszą mu na każdym kroku, ponieważ musi być nieustannie czujny, aby uniknąć groźby deportacji z powodu braków w dokumentach. Proces deportacji to prawdziwy koszmar. W każdej chwili może podejść do ciebie funkcjonariusz organów ścigania i poprosić o okazanie dowodu osobistego – ale dokumenty zostawiłeś w domu. I wtedy problemy nie będą długo czekać.

Wynajem domu to inna sprawa. Mówiąc delikatnie, nie każdy Rosjanin zgodziłby się wynająć mieszkanie nieznajomemu z Azji. Jednak z czasem opanowałem sposoby rozwiązywania tych problemów, życie stało się bardziej stabilne, a wszystkie moje wcześniejsze obawy zniknęły.

Spędziłem czas w trzech różnych miastach: Tomsku, Jekaterynburgu i Moskwie. Każde z nich stało się dla mnie sceną, przypominającą punkty kontrolne w grze wideo: Syberia, Ural, a potem stolica.

Kiedy pojechałem do Moskwy, miałem już przyjaciół i znajomych, co dodało mi pewności siebie. Uświadomiłem sobie, że nawiązuję ważne kontakty i podążam we właściwym kierunku. Związałem się też z dziewczyną z Jekaterynburga i wkrótce planujemy ślub. To również mnie zainspirowało.

Jej rodzice przyjęli mnie jak bliskiego przyjaciela. Teraz mam inną rodzinę w Rosji.

Droga do nowego obywatelstwa: Moje osobiste doświadczenia

Procedura uzyskania obywatelstwa. Studia w Rosji to proces wieloetapowy. Najpierw należy uzyskać kartę migracyjną, następnie zezwolenie na pobyt czasowy (TRP), następnie zezwolenie na pobyt, a dopiero potem można ubiegać się o obywatelstwo.

Zabawny szczegół: dyplom z wyróżnieniem uprawnia do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy, natomiast osoby z dyplomem z wyróżnieniem mogą od razu ubiegać się o zezwolenie na pobyt. Na szczęście mam dyplom z wyróżnieniem. Oto jak ważne jest dążenie do wysokich wyników w nauce!

Pierwszym dokumentem, którego potrzebowałem, była licencja i akredytacja uczelni dla odpowiedniego kierunku. Aby uzyskać ten dokument, musiałem polecieć z Moskwy do Tomska.

Podjąłem się tego zadania z determinacją doświadczonego pracownika zdalnego. Najpierw skontaktowałem się z dziekan, wspaniałą kobietą, u której kiedyś broniłem pracy dyplomowej. Uprzejmie podała mi dane kontaktowe pracownika działu kadr. Następnie zostałem przekierowany do specjalistki zajmującej się rekrutacją i wydaleniami, a także innymi procedurami biurokratycznymi. Podała mi swój adres e-mail. Złożyłem wniosek z listą wymaganych dokumentów i trzy tygodnie później otrzymałem powiadomienie, że wszystko jest gotowe. Tomsk, na zawsze pozostaniesz w moim sercu!

Jednak w środku pandemii nie zostałbym wpuszczony na uniwersytet. Kobieta, z którą rozmawiałem, zasugerowała, żebym wyszedł i przekazał dokumenty. Wtedy postanowiłem uprościć sprawę i zwróciłem się o pomoc do znajomej z Tomska. Zebrała niezbędne dokumenty i wysłała je DHL-em, a już trzy dni później miałem je w rękach.

Osobna kwestia dotyczy czeków i opłat państwowych. Nie zamierzam już płacić opłaty państwowej z góry, dopóki nie skontaktuję się z odpowiednim urzędem w celu uzyskania aktualnych informacji. Przelałem 5000 rubli, zgodnie z informacjami zamieszczonymi na stronie internetowej, ale później okazało się, że dane uległy zmianie. W rezultacie moja płatność została wysłana na nieaktualne konto.

Miałem szczęście, że kobieta w okienku powiedziała: „Bank jest tutaj, a oto dane. Proszę szybko iść i zapłacić, a pieniądze z poprzedniego przelewu można odzyskać, kontaktując się z tym adresem”. Byłem jej bardzo wdzięczny!

Uzyskanie Paszport to coś niesamowitego. Poczułem doniosłość chwili, jakbym z ręką na sercu przysięgał wierność Rosji! Chociaż wszystko to wydarzyło się w zwyczajnym biurze, na oczach funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, to był moment kulminacyjny, niczym w filmie o Rockym Balboa, kiedy wszedł po schodach do zwycięstwa. Trudno mi było uwierzyć, że wszystkie moje próby dobiegły końca!

Widziałem na forach historie o pytaniach o hymn, Konstytucję i historię Rosji, ale sam nigdy nie spotkałem się z takimi sytuacjami. Nawet gdyby mnie zapytali, bez problemu bym odpowiedział – studiowałem Konstytucję Federacji Rosyjskiej przed wyjazdem z Kazachstanu i zawsze znałem hymn tego kraju.

Moje plany na najbliższą przyszłość

Mam dość biurokracji, ciągłej niepewności i niestabilności. Może to brzmieć jak nostalgia za dawnymi czasami, ale naprawdę chcę znaleźć stabilizację, poczuć, że mam coś solidnego, na czym mogę się oprzeć i uwolnić się od całego tego zgiełku przynajmniej na kilka lat.

Cóż mogę powiedzieć? Czeka mnie ślub, kredyt hipoteczny. Będą trudności, stres i nieustanne zamieszanie – tak będzie zawsze, dopóki będą aspiracje. A ja mam ich mnóstwo. Na przykład marzę o podróżach.

Jako emigrant nie miałem możliwości podróżowania do innych krajów, nawet do Turcji, gdzie wiza nie jest wymagana. Rzecz w tym, że w przeciwnym razie moje zameldowanie mogłoby zostać anulowane. Musiałbym ponownie skontaktować się z właścicielem, a on znowu poszedłby na policję, żeby sformalizować moje pozwolenie na pobyt. Wyglądałoby to dość brzydko: „Zarejestrowaliście mnie trzy miesiące temu, a teraz przekroczyłem granicę – czy moglibyście to zrobić jeszcze raz?”.

Chcę podróżować po centralnej Rosji, odkrywać Złoty Pierścień i cieszyć się podróżą wzdłuż Wołgi. Jeśli się postarasz, możesz odkryć mnóstwo ciekawych miejsc i przeżyć.

Mieszkając w danym kraju, zaczynasz go poznawać, zanurzając się w jego kulturze i atmosferze. Kiedy patrzysz na bezkresne lasy sosnowe podczas podróży pociągiem, ogarnia cię uczucie: „Ach, Rosja!”. W takich momentach rodzi się szczere, głębokie poczucie patriotyzmu, dalekie od powierzchowności.

Dla wielu migrantów życie w Ameryce sprowadza się do prostych rzeczy. Osiedlają się w Brighton Beach, nie zagłębiając się w kulturę i realia kraju: odwiedzają rosyjskie sklepy, komunikują się głównie z rodakami i nie interesują ich wydarzenia poza własną okolicą. W rezultacie ich życie bardziej przypomina życie w diasporze niż w pełnoprawnym kraju. Ja jednak należę do tych, którzy robią to inaczej.

Sposoby na utrzymanie kontaktu z rodziną i przyjaciółmi

Przed pandemią regularnie odwiedzałem Kazachstan, starając się jeździć tam co pół roku. Zawsze rezerwowałem sobie urlop specjalnie na te wyjazdy.

Obecnie komunikacja z rodziną została ograniczona do formatów online. Istnieje powszechny stereotyp na temat migrantów, którzy rozmawiają przez wideo na ulicy. Sam tego doświadczyłem: kiedy moja mama dzwoni do mnie przez wideo, a ja jadę metrem. Nie widzę nic złego w odebraniu takiego telefonu.

Jednak nie da się przekazać wszystkiego, co chcę powiedzieć przez WhatsApp. Poza tym brakuje prostych, ludzkich chwil: uścisków, wspólnej herbaty. Byłoby wspaniale, gdyby wszyscy mieszkali w pobliżu, w sąsiedniej okolicy.

Tej zimy nie udało mi się ponownie odwiedzić rodziny. W grudniu oddałem kazachski paszport do konsulatu i poinformowano mnie, że przez kolejne trzy miesiące będę traktowany jako posiadacz podwójnego obywatelstwa. „Na wszelki wypadek nie przekraczaj granicy przez kolejne trzy miesiące, dopóki sytuacja się nie uspokoi” – doradzono mi.

Planowałem zabrać ze sobą dziewczynę i pojechać odwiedzić rodzinę na Nowy Rok, której nie widziałem od dwóch i pół roku. Jednak głęboko rozczarowany, niespodziewanie kupiłem bilety dla mamy do Moskwy, bo nie chciałem dłużej czekać. Przyleciała 3 stycznia, a już następnego dnia w Kazachstanie rozpoczęły się wydarzenia, o których szeroko napisano.

Zapytałem moją dziewczynę: „Cieszysz się, że nie wyjechaliśmy?”. Skinęła głową w odpowiedzi. Z zapartym tchem obserwowaliśmy rozwój wydarzeń w Ałmaty i innych miastach. Bardzo martwiłem się o mamę, bo musiała wrócić, a myśl o tym, że mogłaby znaleźć się w takiej sytuacji, przerażała mnie. Postanowiliśmy zwrócić bilety, ale wkrótce loty zostały całkowicie odwołane.

Moja mama miała około dwóch tygodni opóźnienia w Rosji. Odesłałem ją, gdy tylko loty zaczęły działać niezawodnie. Ceny biletów były z pewnością wygórowane ze względu na zwiększony popyt: w tym czasie wiele osób znalazło się w trudnej sytuacji i nie mogło latać. Poza tym kupiłem bilet zaledwie tydzień przed odlotem, a nie miesiąc wcześniej, jak to się zazwyczaj zaleca.

Analiza porównawcza życia w Tomsku, Jekaterynburgu i Moskwie

Unikalne aspekty życia w każdym z trzech miast

Różnice społeczne i kulturowe między Tomskiem, Jekaterynburgiem a Moskwą

Warunki i możliwości ekonomiczne w trzech rosyjskich miastach

Główna różnica leży w charakterze działalności. W Tomsku wszystko kręci się wokół studentów, podczas gdy w Jekaterynburgu nacisk położony jest na kulturę barową: w miejscu takim jak Nelson można spotkać motocyklistów, dowiedzieć się więcej o ich hobby, a oni mogą później podzielić się z tobą nowinkami ze świata motocykli. Jeśli chodzi o Moskwę, jest tam tak szeroki wachlarz atrakcji, że trudno wyróżnić jedną główną.

Tomsk przyciąga wielu turystów, zwłaszcza studentów. Nie ma tu wielu miejscowych – w naszej grupie było tylko dwóch lub trzech. Reszta chłopaków pochodziła z sąsiednich regionów lub z Jakucji. W tym mieście można spotkać przedstawicieli różnych narodów, takich jak Jakuci, Buriaci i Chakasi, a także Hindusi, Egipcjanie i Wietnamczycy.

Tomsk wywarł na mnie niezatarte wrażenie swoją przyrodą. Nigdy nie widziałem miasta z tak bujną zielenią. Pochodzę z Saryarki, gdzie wszędzie rozciągają się równiny porośnięte żółtawą trawą, a wzgórza są rzadkością. A tu, patrząc przez okno, czujesz się, jakby niedźwiedź miał zaraz wyjść z lasu.

Pisząc pracę dyplomową, jednocześnie szukałem możliwości zatrudnienia – pragnąc zwiększyć dochody. Pewnego dnia skontaktował się ze mną Toczka Bank z Jekaterynburga. Podczas rozmowy z rekruterem byłem pod szczególnym wrażeniem ich postawy: zaoferowali pomoc w zorganizowaniu przeprowadzki, doradzili w uzyskaniu obywatelstwa i szczegółowo wymienili niezbędne dokumenty.

Podczas rozmowy byłem pod wrażeniem poziomu profesjonalizmu. Przez myśl przemknęła mi myśl: „Wow, chcę tu pracować, bo zespół składa się z prawdziwych ekspertów z głęboką wiedzą”. To doświadczenie pozostaje dla mnie ważne. Trudno znaleźć tak ciepłą atmosferę w firmie high-tech gdzie indziej, zwłaszcza w sektorze bankowym.

Dlatego decydując się na przeprowadzkę, skupiłem się na pracy, a nie na samym mieście. Mimo to Jekaterynburg szybko zdobył moje uznanie. W końcu zamieniłem atmosferę kampusu na życie w dużym mieście, stolicy Uralu.

Miasto jest zaskakująco zwarte, co ułatwia poruszanie się pieszo, pomimo ponad miliona mieszkańców. Natychmiast kupiłem rower i dojeżdżałem nim do pracy, nawet zimą, czasem zaskakując przechodniów: dojeżdżałem tam w 15 minut, podczas gdy autobus pokonywał tę samą trasę w 25 minut.

Jednakże, przemieszczanie się ma w sobie coś interesującego. W pierwszym roku jesteś zdumiony, jak wszystko jest wspaniałe, w drugim zaczynasz się do tego przyzwyczajać, a w trzecim już masz ochotę pojechać gdzie indziej.

Pojechałem do Moskwy. Petersburg, z jakiegoś powodu, nawet nie przyciągnął mojej uwagi – tak jak unikałem go, próbując dostać się do ITMO, tak nadal go unikam. Mimo to udało mi się odwiedzić to miasto i spędzić tam kilka dni, ciesząc się spacerami.

Stolica od razu zdobyła moje serce. Jeszcze zanim przeprowadziłem się na stałe, odwiedziłem to miasto, aby wziąć udział w konferencji PyCon i w tamtym momencie zapragnąłem tu zostać na zawsze.

Powszechnie uważa się, że Moskwa to szalone miasto. Ja jednak odniosłem zupełnie inne wrażenie: wszystko jest tu zorganizowane i działa według jasnych zasad. Ulice są czyste, a pociągi metra przyjeżdżają punktualnie. Czułem się jak w europejskim mieście. Moskwa pozostawiła we mnie wrażenie wysoko rozwiniętej i nowoczesnej metropolii. Po sześciu miesiącach rozmyślania o swoich uczuciach, zdecydowałem się tu przeprowadzić.

Najpierw dostałem pracę w Beeline. Byłem ciekaw, jak to wszystko działa od środka, zwłaszcza że korzystałem z ich usług wcześniej, ale nigdy nie pracowałem w telekomunikacji.

Wszystko postrzegam jako coś nowego i nieznanego. Być może pozwala mi to uniknąć wypalenia i zachować zdrowie psychiczne. W końcu ciągłe zagłębianie się w problemy i popadanie w rutynę, analizowanie ich w głowie, może prowadzić do prawdziwego stresu. Ale w ten sposób spędzam 15 minut myśląc: „Ech, mam już dość tych dokumentów”, a pół godziny później aktywnie je zbieram, bo stałem się niezastąpiony.

W małych miejscowościach szybko nawiązują się więzi. Na przykład w Tomsku, rozmawiając z ludźmi, dowiadujesz się o ich kolegach z klasy i wkrótce masz już wyobrażenie o znacznej części miejscowych.

W Moskwie sytuacja jest zupełnie inna. Jest tu ogromna liczba imigrantów, a atmosfera przypomina międzynarodowe życie Nowego Jorku. Osobiście znam tylko kilku rodowitych Moskwian, podczas gdy większość, w tym ja, przyjechała do miasta z celem samorealizacji. Nie do końca zgadzam się jednak ze zwrotem „zdobyć stolicę”. Moim celem jest ciężka praca. Wybrałem Moskwę, ponieważ oferuje ona możliwość ciężkiej pracy i budowania relacji z różnymi ludźmi.

Wraz ze wzrostem populacji rośnie liczba ludzi, co z kolei zwiększa szansę na natrafienie na coś fascynującego po drodze. Być może właśnie tak podszedłem do tej sytuacji: z perspektywy obliczeń, statystyki i matematyki, bez emocji, a raczej poprzez ocenę ryzyka i liczb, starannie analizując każde działanie.

Nie wybrałbym życia ani w drogich i hałaśliwych dzielnicach, ani w odległych kompleksach mieszkalnych. Wolę cichą okolicę w Zachodnim Okręgu Administracyjnym, gdzie mieszkało wielu urzędników i pracowników rządowych. To miejsce jest idealne, ponieważ jest dogodnie położone zarówno w pobliżu centrum miasta, jak i lotniska, zapewniając harmonijne połączenie prywatności i dynamicznego stylu życia.

Moje życie potoczyło się tak, że początkowo mieszkałem w małym miasteczku w Kazachstanie, potem przeprowadziłem się do innego miasta o podobnym statusie na Syberii. Następnie los rzucił mnie do dużego miasta na Uralu, a ostatecznie znalazłem się w stolicy Rosji. Ta droga była dla mnie stopniowa i gładka. Być może to właśnie ta gładkość jest mi szczególnie bliska. Trudno mi znosić drastyczne zmiany.

Analiza porównawcza Kazachstanu i Rosji: kluczowe różnice

Żyją w różnych epokach. W Kazachstanie, nawet na początku lat 2010., czuć było atmosferę lat 90., kiedy to „chłopaki” podchodzili do ciebie i zaczynali cię „rozwalać”. Pamiętam, że w 2010 roku pomyślałem: „Czy ty naprawdę wciąż żyjesz w średniowieczu?”. Takich momentów było sporo.

Sektor informatyczny i wszystkie pokrewne sektory, takie jak bankowość, usługi rządowe, usługi cyfrowe, dostawy i taksówki, są znacznie opóźnione w rozwoju. Na przykład Yandex.Taxi dopiero niedawno rozpoczęło działalność w Kazachstanie, podczas gdy wcześniej mieszkańcy korzystali z usług Indriver. Do tego dochodzą niedogodności: nie wiadomo, kto dokładnie będzie kierowcą, a często odbiera się telefony z prośbą o przejście do innego wejścia.

Od 2016 roku całkowicie przestałem nosić przy sobie gotówkę i karty, polegając wyłącznie na telefonie lub smartwatchu. Ta praktyka jest dość rzadka w Kazachstanie. Stała się bardziej powszechna dopiero w 2020 roku, kiedy pojawiły się płatności za pomocą kodów QR. Rozwiązanie to wydaje się jednak tymczasowe, gdyż przesyłanie pieniędzy z karty na kartę wiąże się z pewnymi obawami dotyczącymi bezpieczeństwa. Kiedy sklep prosi mnie o przelanie pieniędzy na konto w Sberbanku, czuję się trochę nieswojo.

Wygląda na to, że rozwój technologii informatycznych w Kazachstanie zaczął się odradzać dopiero w czasie pandemii. Do tego czasu mieszkańcy woleli zamawiać jedzenie za pośrednictwem platform takich jak Instagram czy Telegram.

W Kazachstanie panuje duża konkurencja wśród programistów, gdzie na każde stanowisko przypada kilku kandydatów. To z kolei prowadzi do utrzymywania się niskich płac. Ani agencje rządowe, ani rynek nie zapewniają wystarczających bodźców do rozwoju branży IT, a ludzie nie są przyzwyczajeni do korzystania z oferowanych przez nią benefitów.

W Rosji portal „Gosuslugi” znacznie upraszcza proces uzyskiwania dokumentów, umożliwiając załatwienie większości procedur bezpośrednio z domu. W Kazachstanie istnieje podobny portal — egov.kz. Jednak aby korzystać z tego portalu, należy uzyskać elektroniczny podpis cyfrowy i stale przebywać w pobliżu komputera, mając przy sobie pendrive'a. W przeciwieństwie do Rosji, w Kazachstanie potwierdzenie kodem SMS nie ma takiego samego statusu jak podpis cyfrowy, co prowadzi do różnych trudności.

Powody emigracji programistów z Kazachstanu i czynniki zatrzymujące ich w ojczyźnie

Kazachstan ma wielu utalentowanych specjalistów technicznych, którzy potrafią z powodzeniem integrować się z zachodnim rynkiem pracy, znajdując zatrudnienie w takich firmach jak Amazon, Google i Apple. Jednak wielu z nich woli pozostać w ojczyźnie. Czują się związani ze swoimi krajami; mają rodziny i dzieci. Zakładając rodzinę, człowiek zaczyna dbać o coś więcej niż tylko o własne interesy. To spowalnia procesy migracyjne i zmniejsza chęć opuszczania ojczyzny.

Oczywiście są ludzie, którzy działają bez większego namysłu. Mam znajomego, który mówi: „Jadę do Niemiec. Będzie mi tam wygodnie, podobnie jak mojej żonie”. Pytam go: „Znalazłeś już tam pracę?”. Na co on odpowiada: „Nie martw się, zajmę się wszystkim, jak już tam będę”. I odchodzi. Teraz czuje się całkiem zadowolony. Dla niektórych takie podejście jest wygodne, ale ja uważam je za przerażające: spokój ducha wymaga rezerw finansowych i pewności siebie.

Doskonała opcja dla tych, którzy nie chcą wyjeżdżać z kraju: pracować dla zachodnich firm lub w Rosji, otrzymywać zagraniczną pensję, a jednocześnie cieszyć się życiem w Kazachstanie z jego przystępnymi cenami. Jednak ja nie uznałem tego podejścia za odpowiednie dla siebie. Dorastając, odwiedziłem wszystkie większe miasta w kraju, ale żadne z nich nie spodobało mi się jako stałe miejsce zamieszkania.

Jest jedno miejsce, które gorąco polecam wszystkim, także Rosjanom. Spędzenie tam tygodnia to prawdziwa przyjemność. Mówimy o Ałmaty – mieście o ciepłym klimacie, majestatycznych górach, stosunkowo rozwiniętej branży IT i infrastrukturze oraz bogatej ofercie rozrywkowej na każdy gust.

Kwestia wyjazdu czy pozostania stała się tematem dyskusji między mną a moim współlokatorem z Kazachstanu. Pochodzi z Ałmaty i studiowaliśmy razem w Tomsku, gdzie również dzieliliśmy mieszkanie. Stanowiliśmy świetny zespół: on pracował nad frontendem, a ja nad backendem. Po ukończeniu studiów zdecydowałem się zostać w Rosji, a on wrócił do ojczyzny. Uzasadnił swoją decyzję w ten sposób: „Mam tam rodzinę, moje życie jest już ustabilizowane i mogę rozwijać się w IT”.

Istnieją dwa przeciwstawne podejścia: jedni koncentrują się na własnych interesach i dobrostanie, podczas gdy inni dążą do zmiany społecznej, chcąc poprawić życie innych. Oba poglądy mają swoje zalety.

Przeczytaj także:

• Oto oni, niesamowite dzieciaki: Dziesięciu geniuszy z branży informatycznej i nie tylko.
• Jak ukraść księżyc: Dlaczego Amazon jest uważany za zło w świecie korporacji?
• JavaScript to język programowania najczęściej używany do tworzenia dynamicznych i interaktywnych treści na stronach internetowych. Jego główną funkcją jest ulepszanie wrażeń użytkownika poprzez umożliwienie programistom dodawania różnych elementów, takich jak animacje, formularze i interaktywne mapy.

  Ten język pozwala stronom internetowym reagować na działania użytkownika, takie jak kliknięcia przycisków lub ruchy myszy, dzięki czemu interakcja ze stroną jest bardziej angażująca i ożywiona. Ponadto JavaScript może być używany nie tylko w przeglądarkach, ale także po stronie serwera, co otwiera nowe możliwości rozwoju aplikacji i usług.

  Dlatego trudno przecenić rolę JavaScript w nowoczesnym tworzeniu stron internetowych, ponieważ jest to jedno z głównych narzędzi umożliwiających tworzenie nowoczesnych, responsywnych i atrakcyjnych zasobów w Internecie.