5 prac Marianne Brandt ze

Spis treści:

• Czajnik MT 49: opis i funkcje
• Metalowy zestaw do herbaty
• Lampa sufitowa
• Lampa stołowa Kandem: idealny akcent na stolik nocny
• Kolaże zdjęć

Marianne Brandt, z domu Liebe, urodziła się 1 Marianne Brandt urodziła się w Chemnitz w Niemczech, w październiku 1893 roku. Od najmłodszych lat fascynowało ją malarstwo, początkowo ucząc się w prywatnej szkole artystycznej, a następnie kontynuując naukę w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Weimarze. Z czasem jej zainteresowania poszerzyły się, a jej pasją stała się fotografia.

W 1923 roku Marianne rozpoczęła studia w Bauhausie, zapisując się na kurs przygotowawczy prowadzony przez Josefa Albersa i László Moholy-Nagya. Prace prezentowane podczas kursu wywarły znaczące wrażenie na Moholy-Nagyu, który zaprosił ją do kontynuowania nauki w warsztacie metalowym. Była to wyjątkowa decyzja, ponieważ kobiety w Bauhausie były zazwyczaj przydzielane wyłącznie do warsztatów tkackich lub zdobniczych. Brandt została w ten sposób pierwszą i jedyną kobietą, która otrzymała dyplom w szkolnym warsztacie metalowym. W 1928 roku przejęła nawet od Moholy-Nagya stanowisko kierownika pracowni.

W 1929 roku Marianne Brandt opuściła Bauhaus i przeniosła się do Berlina, gdzie rozpoczęła pracę w pracowni należącej do Waltera Gropiusa. Wkrótce objęła stanowisko kierownika działu projektowego w fabryce wyrobów metalowych Ruppel w Gocie, ale straciła pracę w 1932 roku w wyniku przedłużającego się Wielkiego Kryzysu. W latach 50. Brandt wykładała w drezdeńskiej Akademii Sztuk Pięknych i berlińskiej Akademii Sztuk Stosowanych. Następne lata życia spędziła w Niemczech Wschodnich.

Przeczytaj także:

Pięć kultowych projektów architektonicznych Waltera Gropiusa.

Brandt zasłynęła dzięki swoim osiągnięciom w dziedzinie wzornictwa przemysłowego, wśród których znajdują się unikatowe usługi metalowe, oświetlenie i kolaże. Jej dzieła wyróżniają się praktycznością i minimalistycznym podejściem, gdzie forma podąża za funkcją, a w ich tworzeniu wykorzystywane są nowoczesne materiały. Przyjrzyjmy się bliżej niektórym projektom Marianne.

Czajnik MT 49: Opis i cechy

To prawdopodobnie jeden z najsłynniejszych projektów Marianne Brandt. W 1924 roku, gdy dopiero zaczynała pracę w warsztacie metalowym Bauhausu, udało jej się stworzyć prototyp czajnika.

Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, jest nietypowy kształt czajniczka: jego półkulisty korpus spoczywa na podstawce w kształcie krzyża, a pokrywka, wyposażona w drewniany uchwyt w kształcie guzika, jest asymetrycznie przesunięta w kierunku krawędzi. Wykonany z niklowanego mosiądzu czajniczek ma półokrągły uchwyt z hebanu. To połączenie materiałów jest nie tylko atrakcyjne wizualnie, ale i wygodne – heban eliminuje ryzyko poparzenia dłoni.

Usługa metalowa

W W latach dwudziestych Brandt stworzył szereg naczyń stołowych, inspirowanych kształtem czajnika MT 49 i eksperymentując z różnymi rozwiązaniami stylistycznymi. Efektem tych kreatywnych poszukiwań są wyjątkowe zestawy wykonane z niklowanego srebra i hebanu, w tym różnorodne czajniki, serwisy do herbaty, dzbanek na mleko, cukierniczka i taca.

Lampa sufitowa

Żyrandol ma kształt półkuli z matowego szkła i klosz wykonany ze stopu aluminium. Konstrukcja jest zamontowana na długim, chromowanym pręcie. Mimo że użyte materiały są dość proste, a liczba detali ograniczona, dzięki starannie przemyślanemu kształtowi lampa wygląda stylowo i wyrafinowanie.

Lampa stołowa Kandem: Idealna Akcent na Twoją lampkę nocną

Lampa znana jako Marianne została opracowana we współpracy z niemieckim projektantem przemysłowym Hinem Bredendiekiem. Produkcja seryjna tego modelu rozpoczęła się w latach 30. XX wieku pod marką Kandem (Körting & Mathiesen), a w rezultacie sprzedano około 70 000 egzemplarzy w różnych wariantach wzorniczych.

W tamtych czasach lampa ta stanowiła innowację. Jej korpus i podstawa wykonane są z lakierowanej stali. Ruchomy uchwyt klosza umożliwia zmianę kąta padania światła, co ponownie łączy w sobie walory estetyczne z praktycznym zastosowaniem.

Zdjęcie Kolaże

Mniej oczywistym, ale nie mniej istotnym aspektem twórczości Marianne Brandt są jej fotokolaże. W swoich pracach łączyła wycinki z gazet i czasopism, fotografie, tusz, a czasem wplatała w kompozycje elementy szklane i metalowe. W swoich kolażach Brandt często skupiała się na wizerunkach kobiet.

Jeśli interesuje Cię świat designu, koniecznie zajrzyj na nasz kanał na Telegramie. Znajdziesz tam mnóstwo fascynujących informacji! Subskrybuj!

Czytaj także:

• Konstruktywizm w projektowaniu: przykłady i ilustracje

  Konstruktywizm jako ruch artystyczny narodził się na początku XX wieku i wywarł znaczący wpływ na wiele dziedzin, w tym architekturę, grafikę i produkty przemysłowe. Kładzie nacisk na funkcjonalność i prostotę formy, a piękno osiąga się poprzez racjonalne wykorzystanie materiałów i technologii.

  Jednym z najsłynniejszych przykładów konstruktywizmu jest budynek Ogólnorosyjskiego Centrum Wystawowego w Moskwie, który wyraża zasady form geometrycznych i otwartych przestrzeni. Można tu zobaczyć, jak konstruktywiści wykorzystywali najnowsze technologie budowlane do tworzenia funkcjonalnych i estetycznych obiektów.

  Oprócz architektury, konstruktywizm znalazł swoje odzwierciedlenie w projektowaniu graficznym. Prace takich artystów jak Aleksander Rodczenko i Warwara Stiepanowa charakteryzują się wykorzystaniem jaskrawej typografii, elementów geometrycznych i asymetrycznego układu. Ich plakaty i materiały reklamowe były śmiałe i oryginalne, co pozwoliło im wyróżnić się na tle tradycyjnej sceny projektowej.

  Wzornictwo przemysłowe również nie zostało pominięte. Konstruktywiści dążyli do tworzenia przedmiotów, które nie tylko spełniałyby swoją funkcję, ale były również dostępne w masowej produkcji. Przykładem tego są dzieła takich mistrzów jak Andriej Mielnikow, który projektował meble i artykuły gospodarstwa domowego, odzwierciedlające ducha epoki i innowacyjność.

  Konstruktywizm w projektowaniu przejawia się zatem w różnorodnych formach i dziedzinach, od architektury po grafikę i produkty przemysłowe, podkreślając znaczenie funkcjonalności, prostoty i innowacyjności.

• Bauhaus i WCHUTEMAS: Kroniki projektowania lat 20. i 30. XX wieku

  Pierwsze dekady XX wieku były świadkami znaczących zmian w świecie designu, napędzanych przemianami społecznymi, politycznymi i kulturowymi. W tym kontekście warto zwrócić szczególną uwagę na dwie ważne instytucje edukacyjne: Bauhaus w Niemczech i WCHUTEMAS w Związku Radzieckim.

  Bauhaus, założony w 1919 roku, dążył do połączenia sztuki z produkcją przemysłową. Jego celem było tworzenie funkcjonalnych i estetycznych obiektów, dostępnych dla szerokiego grona odbiorców. Ta instytucja edukacyjna stała się symbolem modernizmu i wywarła wpływ na architekturę, projektowanie graficzne i wzornictwo przemysłowe, wprowadzając nowe idee dotyczące formy i materiału.

  Z drugiej strony, WCHUTEMAS, założony w 1920 roku w Rosji, również odegrał kluczową rolę w rozwoju wzornictwa. Koncentrował się na tworzeniu produktów użytkowych, odpowiadających potrzebom nowego społeczeństwa. W przeciwieństwie do Bauhausu, WCHUTEMAS kładł nacisk na ideały socjalistyczne, dążąc do integracji sztuki z pracą i życiem ludzi.

  Obie instytucje, pomimo różnic w podejściu i kontekście, wniosły znaczący wkład w kształtowanie nowych kierunków w projektowaniu, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które nadal wpływa na sztukę i architekturę współczesną. Dzieła powstałe w tym okresie odzwierciedlają chęć eksperymentowania i poszukiwania nowych form, odzwierciedlających ducha epoki i zmieniające się warunki życia.

• Historia jednej lampy: Anglepoise.
• El Lissitzky: Twórca nowej przestrzeni.
• Bauhaus to nie tylko ruch architektoniczny, ale cała filozofia, która wywarła znaczący wpływ na design i sztukę. W Rosji idee i zasady tego ruchu znalazły odzwierciedlenie w różnorodnych formach i projektach. Chociaż w kraju nie ma bezpośredniego odpowiednika Bauhausu, jego koncepcje zostały przejęte i zaadaptowane przez lokalnych artystów.

  W latach 20. XX wieku, gdy w Rosji zachodziły rewolucyjne zmiany, architekci i artyści zaczęli eksperymentować z nowymi formami i materiałami, które nawiązywały do ​​podejścia Bauhausu. W tym okresie powstały takie ważne projekty, jak Pałac Pracy w Moskwie oraz kompleksy mieszkalne w stylu konstruktywistycznym, które kierowały się zasadami funkcjonalności i prostoty.

  Z biegiem czasu wpływ Bauhausu był nadal odczuwalny w rosyjskim wzornictwie, szczególnie w dziedzinie grafiki i wzornictwa przemysłowego.

  Mistrzowie inspirowani tą filozofią dążyli do tworzenia praktycznych i estetycznie przyjemnych rozwiązań, które stały się podstawą wielu współczesnych trendów w sztuce i architekturze.

  Tak więc, chociaż Bauhaus nie ma bezpośredniego wyrazu w Rosji, jego idee żyją i rozwijają się, znajdując swoje miejsce w praktykach twórczych i projektach architektonicznych, co świadczy o tym, jak trendy międzynarodowe mogą wzbogacać lokalne kultury.