Droga do odnowy: Jak budynek Narkomfinu odzyskał życie

Spis treści:

• Twórcy budynku Narkomfinu: Architekci i ich pomysły
• Co czyni ten budynek wyjątkowym
• Historia budynku Narkomfinu: Próby i transformacje
• Okres 2016–2020: Renowacja i renowacja

Twórcy Domu Narkomfina: architekci i ich idee

Budynek Narkomfina powstał na przełomie lat 20. i 30. XX wieku i stał się odzwierciedleniem najbardziej postępowych idei architektonicznych tamtych czasów. Pomysłodawcami tej wyjątkowej konstrukcji byli ludowy komisarz finansów Nikołaj Milutin i architekt Mojżesz Ginzburg, którzy obaj byli zafascynowani architekturą awangardową i dążyli do stworzenia nowych form rozwoju miast w duchu socjalizmu. Z inicjatywy Milyutina Ginzburg, wraz z architektem Ignatiusem Milinisem i inżynierem Siergiejem Prochorowem, opracował projekt tego eksperymentalnego domu.

Co wyróżnia Dom?

W swojej pracy „Mieszkania” Mojżesz Ginzburg opisuje dom jako „płynne przejście do bardziej rozwiniętych form organizacji społecznej i gospodarki”.

Innowacyjni architekci dążyli do opracowania koncepcji budownictwa socjalnego, która przybliżyłaby codzienne życie mieszkańców Domu do zasad komunistycznych ideałów. Projekt dla pracowników Ludowego Komisariatu Finansów został pomyślany jako etap przejściowy między lokalami mieszkalnymi w blokach mieszkalnych a domami komunalnymi, gdzie udogodnienia indywidualnych mieszkań harmonijnie łączyłyby się z usługami publicznymi i obszernymi przestrzeniami wspólnymi. W rezultacie powstał kompleks architektoniczny składający się z trzech części.

Kompleks mieszkaniowy składał się z komfortowych mieszkań typu „cell” o różnych formatach, odpowiednich zarówno dla osób samotnych, jak i rodzin. Projektując wnętrza, architekt Ginzburg dążył do optymalnego wykorzystania zarówno przestrzeni poziomych, jak i pionowych. Usługi komunalne miały przejąć gotowanie, pranie i opiekę nad dziećmi, zmniejszając powierzchnię kuchni, łazienek i pomieszczeń gospodarczych.

W tych mieszkaniach brakowało kwater dla służby, które w tamtych czasach były powszechną cechą domów klasy wyższej. Szerokie korytarze i taras na dachu budynku, zaprojektowane z myślą o relaksie, miały zachęcać do spotkań i interakcji między sąsiadami.

Budynek komunalny został zaprojektowany tak, aby zintegrować różne funkcje zlokalizowane poza przestrzenią mieszkalną. Znajdowały się w nim jadalnia, przedszkole, miejsca do aktywnego wypoczynku i uprawiania sportu oraz taras na dachu. Dla wygody mieszkańców budynek mieszkalny został połączony z budynkiem komunalnym estakadą. W pobliżu znajdował się budynek gospodarczy, w którym mieściła się pralnia, suszarnia i inne pomieszczenia gospodarcze.

Wydłużony biały dom, wsparty na cienkich, czarnych kolumnach, stworzył wśród mieszkańców atmosferę że unosił się w powietrzu. Budynek był uderzającym przykładem funkcjonalizmu — każdy szczegół jego elewacji został starannie przemyślany i miał praktyczne przeznaczenie. Zastosowanie słupów nośnych zmniejszyło obciążenie ścian zewnętrznych, co z kolei pozwoliło na zastosowanie przeszkleń wstęgowych. Dzięki panoramicznym oknom przestrzeń zawsze miała dużo naturalnego światła i świeżego powietrza.

W zestawieniu z białymi fasadami, wnętrze wykorzystało oryginalne zestawienia kolorów, które przyczyniły się do iluzji większej przestrzeni. Schematy te zostały opracowane przez profesora Bauhausu Hinnerka Schepera i jego studenta Ericha Borcherta, którzy przybyli specjalnie na to zadanie. Jedną z ciekawych technik było pomalowanie ścian na jeden kolor, ale o rosnącym nasyceniu. W zależności od położenia okien i poziomu naturalnego światła, ściany pomalowano na żółto lub niebiesko.

Przeczytaj także:

Bauhaus i VKHUTEMAS: Etapy rozwoju wzornictwa w latach 20. i 30. XX wieku

W latach 20. i 30. XX wieku świat wzornictwa przechodził znaczące zmiany, a dwie instytucje, Bauhaus w Niemczech i WCHUTEMAS w Związku Radzieckim odegrały kluczową rolę w tym procesie. Obie te instytucje edukacyjne dążyły do ​​ponownego przemyślenia podejścia do projektowania i sztuki, kładąc nacisk na funkcjonalność i integrację różnych dyscyplin. Założony w 1919 roku w Weimarze, Bauhaus stał się symbolem ruchu modernistycznego. Jego założyciele, w tym Walter Gropius, podkreślali potrzebę połączenia sztuki i rzemiosła, co otworzyło nowe horyzonty w projektowaniu i architekturze. W Bauhausie studenci kształcili się nie tylko w tradycyjnych technikach, ale także w nowoczesnych technologiach, co przyczyniło się do tworzenia innowacyjnych i praktycznych rozwiązań. Tymczasem WCHUTEMAS, założony w 1920 roku w Moskwie, również kładł nacisk na praktyczne kształcenie i badania. Ta instytucja, która wyrosła z WCHUTEMIS, dążyła do integracji sztuki i przemysłu, aby sprostać wyzwaniom czasów. VKHUTEMAS zasłynął z eksperymentów w architekturze i designie, koncentrując się nie tylko na estetyce, ale także na społecznej funkcji sztuki.

Obie instytucje wniosły znaczący wkład w rozwój nowoczesnego designu, kształtując nowe podejścia i idee, które do dziś wpływają na praktyki artystyczne. Interakcja między Bauhausem a VKHUTEMAS pokazała, jak różne konteksty kulturowe i historyczne mogą prowadzić do podobnych innowacji projektowych, pomimo różnic w otoczeniu politycznym i społecznym.

Inżynier Siergiej Prochorow stworzył unikalne betonowe bloki z dwoma dużymi otworami. Bloki te powstały bezpośrednio na placu budowy, a ich cechy konstrukcyjne umożliwiły ukrycie w nich różnych linii energetycznych.

Do izolacji termicznej i wykończenia wykorzystano innowacyjne materiały, takie jak trzcina i słoma, wykonane z materiałów roślinnych. Do stworzenia wewnętrznych ścianek działowych wykorzystano płyty pilśniowe uzyskane z prasowanych trocin, a do pokrycia podłóg użyto płytek ksylolitowych wykonanych z trocin i magnezytu.

Historia budynku Narkomfinu: testy i

Pierwotny pomysł architektów wkrótce przeszedł znaczące modyfikacje. Najwyższe szczeble władzy nie były chętne do tworzenia jednolitej struktury wspólnotowej, a narastające represje utrudniały formowanie się spójnej społeczności. Na przykład taras na dachu, pierwotnie przeznaczony jako miejsce spotkań, wkrótce stał się niepożądanym miejscem spotkań, ponieważ publiczne zgromadzenia stały się ryzykowne.

W ciągu pierwszych dziesięciu lat funkcjonowania Domu rozpoczęto budowę dodatkowych mieszkań między jego „nógami”. Z czasem wielu wpływowych mieszkańców opuściło swoje lokale mieszkalne, w wyniku czego przestronne apartamenty zostały podzielone na oddzielne pokoje dla kilku rodzin. W latach 60. XX wieku do Domu dobudowano windę.

Od początku lat 40. XX wieku system usług socjalnych i kulturalnych zaczął zanikać. Zamknięto stołówkę, a na jej miejscu w budynku mieszkalnym zorganizowano wspólną kuchnię, w której zainstalowano rzędy pieców i zlewów. Działalność przedszkola i pralni również ustała. Przebudowano parter bloku komunalnego: zamiast pojedynczego witrażu pojawiły się dwa niskie piętra z sześcioma oknami na fasadzie, a także zabudowano taras.

W 1979 roku rozpoczął się proces przesiedlania mieszkańców budynku, który jednak się przeciągał, a w niektórych mieszkaniach nadal mieszkali ludzie. Niektórzy z nich zajmowali lokale bez zgody właścicieli. Niejasna struktura własnościowa budynku przez długi czas utrudniała jego renowację.

Okres 2016–2020: Renowacja i renowacja

Projekt renowacji wykonała pracownia architektoniczna pod kierownictwem Aleksieja Ginzburga, wnuka słynnego Mojżesza Ginzburga. Przed rozpoczęciem prac architekci przeprowadzili szczegółowe badania budynku, aby zapewnić jak najdokładniejszą renowację.

Wszystkie późniejsze nadbudówki, z wyjątkiem szybu windy, zostały rozebrane. Oryginalny układ mieszkań został przywrócony, a instalacje i hydroizolacja zostały zrewidowane. Usunięto przestarzałą izolację z trzciny, zachowano oryginalne podłogi z ksylolitu, a niektóre płytki odtworzono.

Wszystkie oryginalne elementy budynku zostały zachowane w jak największym stopniu, a brakujące części odtworzono na podstawie próbek i dokumentacji fotograficznej. W rezultacie odtworzono system przeszkleń, a także elementy wnętrza, w tym grzejniki, klatki schodowe oraz klamki okienne i drzwiowe.

Korytarze, klatki schodowe i niektóre mieszkania odzyskały oryginalną kolorystykę. Na ścianach klatek schodowych zachowano otwarte przestrzenie z warstwami farby, aby pokazać autentyczność renowacji i odzwierciedlić historię budynku. Jednak zgodnie z obowiązującymi od 2003 roku przepisami budowlanymi, budynki mieszkalne od pięciu do ośmiu pięter muszą posiadać co najmniej jedną windę, dlatego jej instalacja była konieczna. Niektórzy mieszkańcy wyrazili chęć pomalowania ścian na biało i położenia drewnianego parkietu.

Obecnie w kompleksie mieszkalnym Narkomfin mieszkają mieszkańcy, a także znajduje się kawiarnia i księgarnia należąca do Muzeum Garażu. To muzeum organizuje wycieczki i różne wydarzenia.

Mamy wiele fascynujących Informacje na naszym kanale Telegram o projektowaniu. Dołącz do nas!

Czytaj także:

• Konstruktywizm w projektowaniu to ruch, który kładzie nacisk na funkcjonalność i praktyczność. Ruch ten narodził się na początku XX wieku i jest związany z ideą, że forma powinna podążać za funkcją. Projektanci pracujący w tym stylu dążą do tworzenia prostych i zwięzłych rozwiązań, które nadal posiadają wartość estetyczną.

  Głównym celem konstruktywizmu jest integracja sztuki i technologii, która pozwala na tworzenie obiektów, które nie tylko spełniają swoje zadanie, ale także są atrakcyjne wizualnie. Takie dzieła często charakteryzują się wykorzystaniem nowoczesnych materiałów i technologii, co podkreśla ich innowacyjne podejście.

  Konstruktywiści wierzyli w możliwość transformacji społeczeństwa poprzez projektowanie, dlatego ich prace miały często charakter użytkowy, mający na celu poprawę życia ludzi. Ruch ten wywarł znaczący wpływ na architekturę, grafikę i inne dziedziny sztuki, pozostawiając znaczący ślad w historii designu.

  Konstruktywizm kładł nacisk na formy geometryczne, symetrię i racjonalne rozwiązania, umożliwiając tworzenie harmonijnych i adekwatnych do otoczenia obiektów. To podejście nadal wpływa na współczesny design, inspirując nowych profesjonalistów do poszukiwania optymalnych rozwiązań łączących funkcjonalność i estetykę.

• Historia VNIITE: narodziny koncepcji „inteligentnego domu” i pierwsze kroki w ekodesignie.
• Historia o powstaniu wyjątkowego projektu. „Latające miasto” autorstwa Gieorgija Krutikowa.
• Niespotykana estetyka: miasta stworzone przez Kisho Kurokawę.
• Pietropawłowsk Kamczacki to miasto, w którym jaskrawe murale i szare budynki z płyt wyróżniają się na tle marsjańskich krajobrazów.
• Style architektoniczne: kluczowe aspekty do rozważenia.