Różowy jako kontrowersyjny kolor. Fragment z „The Color Code”

Zawartość:

Wydawnictwo MYTH wydało książkę „Kod koloru”, która przedstawia fascynujące historie, ciekawostki i mity związane z różnymi kolorami, takimi jak czerwony, żółty, niebieski, pomarańczowy, zielony i inne. Książka ta będzie niezastąpionym źródłem informacji dla tych, którzy chcą głębiej zrozumieć znaczenie kolorów w kulturze i sztuce. „Kod koloru” bada, jak kolory wpływają na nasze postrzeganie świata i stan emocjonalny, a także ujawnia ich symbolikę w różnych tradycjach. Czytelnicy dowiedzą się, jak kolory kształtują nasze otoczenie i jak wpływają na nasze zachowanie.

Za zgodą wydawcy prezentujemy fragmenty rozdziału „A chłopcy noszą róż”, który analizuje kolor, który wywołał wiele kontrowersji. Rozdział ten zgłębia znaczenie koloru i jego społeczną percepcję, a także stereotypy z nim związane. Róż tradycyjnie kojarzony był z dziewczętami i kobiecością, ale w ostatnich latach stereotypy te ulegają zmianie. Badamy, jak normy kulturowe wpływają na postrzeganie koloru i jak chłopcy i mężczyźni zaczynają akceptować róż jako element swojej indywidualności. Ten tekst pomoże nam zrozumieć złożoną relację między kolorem, płcią i oczekiwaniami społecznymi.

Pewnego letniego dnia w 1952 roku w Memphis Bernard Lansky zauważył nieśmiałego nastolatka z trądzikiem, wpatrującego się uważnie w witrynę jego sklepu odzieżowego. Lansky wspominał, że rzadko widywał białego chłopca przychodzącego na Beale Street i okazującego zainteresowanie tym, co było na wystawie. Ten moment zapoczątkował ważną historię związaną z kulturą i modą tamtych czasów.

Lansky prowadził dobrze prosperujący biznes specjalizujący się w jaskrawożółtych garniturach, różowych marynarkach sportowych, jedwabnych koszulach i białych butach. Jego towary cieszyły się popularnością wśród alfonsów, hazardzistów i artystów na Beale Street. Pewnego dnia młody mężczyzna, zauroczony witryną sklepu, wpadł w oko Lansky'emu, który zaprosił go do środka i pokazał mu swój towar. „Uwielbiam to wszystko; jest absolutnie fantastyczne! Jak tylko będę miał pieniądze, kupię ci wszystko” – oświadczył 17-latek pracujący na pół etatu w pobliskim kinie. Lansky odpowiedział: „Nie myśl o kupowaniu mnie, po prostu kupuj ode mnie”.

Okazało się, że pracownikiem kina był Elvis Presley. Posłuchał rady Lansky'ego i w dniu ukończenia szkoły średniej Lansky ubrał go w różowy płaszcz, czarne spodnie i różowo-czarny pasek. To zestawienie kolorów stało się na jakiś czas ulubionym połączeniem Presleya. W 1956 roku Elvis pojawił się w programie Miltona Berle'a w różowo-czarnej koszulce do gry w kręgle. Jego energiczne ruchy bioder w rytm piosenki „Hound Dog” wywołały furorę, a jedna z gazet katolickich zatytułowała nawet swoją recenzję „Strach przed Elvisem Presleyem”. Ten moment stał się punktem zwrotnym w karierze muzyka i podkreślił jego wpływ na kulturę popularną lat 50. XX wieku.

W konserwatywnym amerykańskim społeczeństwie lat 50. zamiłowanie Elvisa Presleya do różowych koszul, kurtek i cadillaców budziło coraz większe zdziwienie. Jego preferencje kolorystyczne, zwłaszcza żywy „szokujący róż”, nawiązujący do prac projektantki Elsy Schiaparelli, przeczyły przyjętym normom. W tamtym czasie róż kojarzono z kobietami i Afroamerykanami, co przyczyniało się do nieporozumień wśród otoczenia, w tym jego własnych krewnych. Kuzyn Presleya, Billy Smith, wyraził zdumienie: „Większość rodziny myślała: »Dlaczego on po prostu się do nich nie wprowadzi i nie zamieszka z nimi?«”. Uderzającym symbolem buntu Elvisa przeciwko normom moralnym był różowy cadillac, którego kupił dla swojej matki, Gladys. Samochód ten stał się nie tylko powodem do dumy, ale również symbolem jego wyjątkowego stylu i pragnienia samoekspresji.

Alicja z baśni Lewisa Carrolla „Alicja w Krainie Czarów” to jedna z najbardziej kultowych postaci w popkulturze. Od 1911 roku, kiedy wydawnictwo Macmillans opublikowało tę pięknie ilustrowaną książkę, Alicję przedstawiano w niebieskiej sukience. Jednak od lat 40. XX wieku producenci odzieży dziecięcej i domy towarowe w Stanach Zjednoczonych zaczęły kojarzyć kolor różowy z dziewczynkami. Marilyn Reed, profesor Uniwersytetu Stanowego Oregonu i ekspertka w dziedzinie projektowania dla dzieci, twierdzi, że „różowy to kolor, który chłopcy lubią, dopóki nie powiedzą im, że jest zły”. Według niej „brakuje poważnych badań potwierdzających różnice w postrzeganiu kolorów między chłopcami a dziewczynkami”. Jednak wiele badań pokazuje, że zarówno dziewczynki, jak i chłopcy generalnie preferują kolor niebieski lub liliowy. Dlatego postrzeganie kolorów w modzie dziecięcej pozostaje istotnym tematem dyskusji i badań.

Przetłumaczone przez M. Batishcheva.

Dowiedz się więcej o projektowaniu, subskrybując nasz kanał w Telegramie. Dzielimy się najnowszymi wiadomościami, wskazówkami i inspiracjami ze świata designu. Dołącz do naszej społeczności i bądź na bieżąco z najnowszymi trendami.

Przeczytaj również:

• Prowokacyjny róż: Jak kolor wpływa na postrzeganie marki
• Oryginał kontra pochodna. Fragment z książki „Design Today”
• Przestań się łudzić. Fragment książki „The Complex Designer”