Szata ze smokiem. Fragment z książki „Poems and Things”

Zawartość:

Wydawnictwo Alpina Non-Fiction wydało książkę Jekatieriny Gorpinko „Wiersze i rzeczy: Jak poeci Srebrnego Wieku stali się ikonami stylu”. W tej książce autorka zgłębia stroje noszone przez tak wybitnych poetów, jak Siergiej Jesienin, Anna Achmatowa, Marina Cwietajewa i Władimir Majakowski. Przedstawiamy fragment książki szczegółowo opisujący styl domowy Anny Achmatowej.

Jedwabna szata z motywem smoka, przywołana przez artystkę, stała się znakiem rozpoznawczym stylu domowego Anny Achmatowej. Preferowała japońskie kimona w kolorze czarnym, ciemnoczerwonym i ciemnostalowym. Pod kimonami nosiła jedwabne „podriaski” w jaśniejszych odcieniach tej samej palety. Jak zauważył pisarz Wiktor Ardow, nikt poza Anną Andriejewną nie prezentował się tak dobrze w tym stonowanym kroju i głębokich kolorach, a także w ciężkiej fakturze tkanin. Kimona prawdopodobnie trafiły do ​​garderoby Achmatowej po tym, jak jej trzeci mąż, historyk sztuki Nikołaj Punin, wyjechał do Japonii. Później kimona przywieźli jej krewni: po wojnie z Niemiec przywiózł je jej syn Lew Gumilow, a w latach 60. z Ameryki jej młodszy brat Wiktor Gorenko. Wspomniana wcześniej liliowa szata-suknia prawdopodobnie również była kimonem, ale nazywano ją szlafrokiem.

Japońskie kimona, pierwotnie przeznaczone do noszenia w domu, zyskały później popularność jako stroje wieczorowe, zwłaszcza na początku XX wieku. Epoka art déco przyniosła ze sobą modę na orientalizm, która przez długi czas pozostawała aktualna i pożądana. „Rosyjskie pory roku” Siergieja Diagilewa wywarły znaczący wpływ na rozpowszechnienie się tej mody, która nadal inspiruje współczesnych projektantów mody. W swoich dziełach, takich jak „Mistrz i Małgorzata”, Michaił Bułhakow wspomina o modzie na jedwabne szaty i piżamy w stylu orientalnym. Opisuje, jak kobiety wbiegały na scenę w sukniach balowych i piżamach ze smokami, co podkreśla zainteresowanie egzotyką i artyzmem tamtej epoki. W tym kontekście kimono i moda orientalna zajmują ważne miejsce w historii przemysłu modowego, odzwierciedlając trendy kulturowe i preferencje swoich czasów.

Francuski projektant mody Paul Poiret zalecał modnym kobietom noszenie piżamowych pantalonów i jaskrawych turbanów. Anna Achmatowa zastosowała się do tej rady i na tym zdjęciu widnieje w aksamitnym nakryciu głowy. „Na czas pobytu w Moskwie zabrała ze sobą jaskrawoczerwony komplet piżamowy marki Punin, który podkreślał jej wysoki wzrost i smukłą sylwetkę” – wspominała ekspertka mody Emma Gerstein o śmiałym looku Achmatowej. Ten styl stał się symbolem jej wyjątkowego podejścia do mody, łączącego wygodę i elegancję.

Anna Andriejewna zawsze starała się wyglądać elegancko, nawet w domu. Nosiła swoje ulubione szaty, dopóki się całkowicie nie zużyły i nie wstydziła się ich zniszczenia. W „Notatkach o Annie Achmatowej” Lidia Czukowska zauważa, że ​​jej czarne kimono ze smokiem, pomimo uszkodzenia – rozdartego szwu od pachy do kolana – nie sprawiało jej żadnego dyskomfortu. Kimono to stało się symbolem jej stylu: nawet z takim rozdarciem Anna Andriejewna mogła sobie pozwolić na wyjście. Witalij Wilenkin, historyk teatru, również opisał jej nietypowy strój: początkowo myślał, że ma na sobie coś bardzo eleganckiego, ale w rzeczywistości była to stara, czarna, jedwabna szata haftowana w smoki, która wyraźnie straciła swój pierwotny wygląd. Styl Anny Achmatowej uosabiał zatem połączenie piękna i swobody, co jeszcze bardziej podkreślało jej indywidualność i kreatywne podejście do życia.

Anna Andriejewna Achmatowa posiadała kilka starych kimon, jak wspomina Anatolij Najman. Niektórzy mogą uważać za nieprzyzwoite i niegrzeczne odwiedzanie gości w podartych ubraniach lub witanie ich w taki sposób. Jednak nie dotyczyło to Achmatowej. Nosiła znoszoną, długą szatę, być może szal lub stare kimono, przywodzące na myśl lekkie szmaty, którymi rzeźbiarz okrywa ukończone dzieło. To wrażenie pozostało w pamięci Najmana na wiele lat, zwłaszcza w kontekście komentarzy Achmatowej na temat Modiglianiego, który uważał, że kobiety godne inspiracji wyglądają niezręcznie w sukienkach. Achmatowa, ze swoim unikalnym stylem i podejściem do życia, odcisnęła trwałe piętno na literaturze i sztuce, a jej wizerunek, nawet w prostych ubraniach, świadczy o głębokim wnętrzu i twórczej indywidualności.

Nawet prosty strój może wyrażać poezję; liczy się tylko to, kto go nosi. To samo czarne kimono powraca we wspomnieniach Lidii Czukowskiej. Noszone z nową białą koszulą nocną z kołnierzykiem, odmienia wygląd Achmatowej i wywołuje zaskakujące skojarzenia: „Zaczęła przypominać zarówno Byrona, jak i Marię Stuart”. Ten kontrast w stroju podkreśla wyjątkowość stylu i twórczą indywidualność Achmatowej, czyniąc jej wizerunek niezapomnianym.

Dowiedz się więcej o projektowaniu, subskrybując nasz kanał na Telegramie. Dzielimy się aktualnymi wiadomościami, ciekawymi pomysłami i przydatnymi wskazówkami projektowymi. Nie przegap okazji, aby być na bieżąco z najnowszymi trendami i inspirować się nowymi projektami. Dołącz do naszej społeczności!

Historia designu w latach 10. i 20. XX wieku: wpływ Werkbundu, Paula Poireta i rosyjskiego ruchu awangardowego. W tym okresie nastąpił znaczący rozwój designu, odzwierciedlający zmiany społeczne i kulturowe. Ruch Werkbund narodził się w Niemczech i promował integrację sztuki i rzemiosła. Kładł nacisk na funkcjonalność i estetykę przedmiotów codziennego użytku. Paul Poiret, francuski projektant mody, zrewolucjonizował modę, wprowadzając prostotę linii i wygodę do kobiecej garderoby. Jego prace przyczyniły się do uwolnienia kobiet od gorsetów i podkreślały nową wolność wyrażania siebie. W tym samym czasie rosyjski awangardowy ruch malarski, reprezentowany przez takich artystów jak Kazimierz Malewicz i Wasilij Kandinsky, wywarł wpływ na różne dziedziny wzornictwa, w tym architekturę i grafikę. Okres ten stał się ważnym etapem w kształtowaniu nowoczesnego wzornictwa, w którym sztuka i funkcjonalność stały się integralnymi aspektami życia.

Z miłością do ZSRR. Fragment książki „Aleksander Rodczenko. W Paryżu. Z listów do domu” odsłania wyjątkową atmosferę i emocje związane z życiem w Związku Radzieckim. W tej pracy autor dzieli się swoimi doświadczeniami z ojczyzny, inspiruje go sztuka i kultura oraz tym, jak Paryż, ze swoją niepowtarzalną atmosferą, wpływa na jego postrzeganie życia w Związku Radzieckim. Listy adresowane do ojczyzny przepełnione są nie tylko nostalgią, ale także pragnieniem samoekspresji, odzwierciedlając złożoną relację między jednostką a społeczeństwem. Ten fragment stanowi ważny element zrozumienia zarówno twórczości Rodczenki, jak i ówczesnego kontekstu historycznego.

Do ZSRR z miłością. Fragment książki „Aleksander Rodczenko. W Paryżu. Z listów do domu” oferuje unikalną perspektywę na kulturowe i społeczne aspekty życia w Związku Radzieckim. Listy Rodczenki ujawniają jego myśli i uczucia związane z życiem w Paryżu oraz nostalgię za ojczyzną. Autor porusza ważne tematy, takie jak sztuka, tożsamość i wpływ kultury obcej na radzieckiego artystę. Dzieło to nie tylko pozwala czytelnikowi zanurzyć się w atmosferze epoki, ale także pozwala lepiej zrozumieć wewnętrzne doświadczenia Rodczenki, jego pragnienie samoekspresji i poszukiwanie innowacji w ramach ograniczeń sowieckiej rzeczywistości. Lektura tych listów pomoże nam lepiej zrozumieć, jak artysta postrzegał swoją epokę i co dla niego oznaczało bycie częścią radzieckiego kontekstu kulturowego.