Współczesna moda: styl Semaglutide i estetyka wizualna

Spis treści:

• Castowanie inkluzywne: nowe spojrzenie na marki
• Y2K: wieczne odrodzenie estetyki lat dwutysięcznych
• Ozempik w modzie
• Przeskalowanie w przeszłości?

Analizując nowe kampanie reklamowe, lookbooki i zdjęcia z najważniejszych pokazów mody, można zauważyć, że liczba modelek o zauważalnie szczupłej sylwetce znacznie wzrosła. Wcześniej wydawało się, że tendencja do inkluzywności jest tak głęboko zakorzeniona, że ​​reprezentacja „zwykłego” kobiecego ciała w branży modowej będzie się tylko nasilać. Jednak sytuacja przybrała nieoczekiwany obrót.

Być może odrodzenie się szczupłości to tylko chwilowe zjawisko w obliczu stałego ruchu w kierunku inkluzywności i prezentowania „prawdziwych” ciał?

Spróbujmy zrozumieć, jakie przesłania przekazuje współczesna kultura wizualna związana z modą i estetyką błyszczącą.

Casting inkluzywny: Nowe spojrzenie na marki

Nie tylko ogólne postrzeganie, ale także najnowsze badania potwierdzają, że inkluzywność rozmiarów w branży modowej maleje, a metody castingowe ulegają znaczącym zmianom. Liczba wyjątkowo szczupłych modelek na wybiegach stale rośnie.

Analiza kolekcji wiosna/lato 2025 magazynu Vogue Business objęła analizę 8763 stylizacji zaprezentowanych na 208 pokazach w największych światowych stolicach mody. Wyniki badania wykazały, że tylko 0,8% z nich zostało zaprezentowanych przez modelki plus-size, podczas gdy zdecydowana większość, bo aż 94,9%, została zaprezentowana na modelkach o standardowych rozmiarach akceptowanych w branży modowej.

Niektóre z najsłynniejszych marek luksusowych Markom nie tylko nie udało się zwiększyć liczby modelek o rozmiarach plus size i średnich, ale wręcz ograniczyły ich obecność. Emma Davidson, dyrektor ds. mody w Dazed i autorka licznych publikacji na temat inkluzywności rozmiarów, zauważa: „Moim zdaniem to najgorszy sezon od dawna”.

„Zaczęłam zauważać, że niektóre marki tymczasowo odeszły od inkluzywnych praktyk castingowych. Jednak w tym sezonie, kiedy uczestniczyłam w pokazach marek, które wcześniej obsadzały modelki o różnych sylwetkach, nie widziałam żadnej z nich wśród uczestniczek. Ten sezon stał się ostatecznym potwierdzeniem upadku inkluzywności”.

Nie wszystkie marki i influencerki podążają za tym trendem w modzie. Doskonałym przykładem jest Rihanna, która cieszy się macierzyństwem i wyraźnie nie dąży do konwencjonalnego ideału modnego ciała. Pozuje dla swojej marki bielizny Savage x Fenty, zachwycając fanów i zbierając mnóstwo polubień.

Y2K: Wieczne odrodzenie estetyki lat dwutysięcznych

Trendy w modzie niezmiennie odzwierciedlają specyficzne postrzeganie kobiecego ciała i ideałów piękna w różnych epokach historycznych. Obecna popularność stylu Y2K w dużej mierze wynika z odrodzenia się zainteresowania estetyką lat 90. i początku XXI wieku. To była era zapamiętana jako czas „heroinowego szyku” i glamouru, kiedy modne były dżinsy z bardzo niskim stanem, ultrakrótkie spódniczki i niewiarygodnie szczupłe modelki.

Moda ma to do siebie, że lubi wracać i czasem aż chce się zapytać: „Który to rok?”. W obliczu rosnącego zainteresowania estetyką roku 2000 obserwuje się ciekawy trend: niektóre marki, które kiedyś wydawały się nieodwracalnie zapomniane, ponownie wysuwają się na pierwszy plan. Należą do nich Ed Hardy, Diesel, Von Dutch, Blumarine i Anna Sui. Ich charakterystycznymi cechami są obcisłe sylwetki, grube tkaniny, krótkie fasony i nacisk na seksualność z mnóstwem wycięć.

Czytaj także:

Y2K: styl, projektowanie wizualne, interfejsy użytkownika, projektowanie wnętrz i obiekty.

Istota estetyki Y2K w jej szczerym i bezpośrednim przejawie jest dość oczywista: w epoce absolutyzmu Conde Nast idealizował szczupłość, która miała znaczący wpływ na design. Jednak nawet współczesnym markom awangardowym, takim jak Otto Lingner i Knwls, brakuje zróżnicowanego wyboru stylów. To zrozumiałe, ponieważ miniaturowe topy i obcisłe dżinsy prezentują się najbardziej imponująco na szczupłych sylwetkach.

Branża modowa nadal zdaje się podzielać tę opinię, choć jeszcze dziesięć lat temu zapewniano nas, że każda kobieta może nosić krótkie topy i obcisłe dżinsy, niezależnie od figury.

Nawiasem mówiąc, publikacje takie jak Vogue aktywnie przewidują, że obcisłe spodnie, w tym modele męskie, ponownie zajmą ważne miejsce w trendach mody. Te obcisłe spodnie, z którymi blogerzy modowi pożegnali się zaledwie kilka lat temu, znów stają się modne. Trend ten po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę podczas Tygodnia Mody w Mediolanie, gdzie marki takie jak Prada, Sportmax, Tod's i Marni zaprezentowały modele przypominające legginsy.

Wygląda na to, że ruch body-positive znacznie osłabł. Opinia publiczna ponownie zwróciła się w stronę gloryfikowania szczupłej sylwetki, zwłaszcza wraz ze wzrostem popularności Ozempic i „nieoczekiwaną” utratą wagi przez wpływowe osoby i blogerów.

Uderzającym przykładem jest Barbie Ferreira, która znacząco schudła. Mimo że według powszechnie przyjętych kryteriów nadal jest uważana za warunkową przedstawicielkę plus size, aktorka spotyka się z wieloma negatywnymi komentarzami i oskarżeniami o stosowanie leku „Ozempic” w swoich sieciach społecznościowych.

Wraz z rosnącymi plotkami i wiadomościami o powszechnym stosowaniu leku przez gwiazdy, w tym Elona Muska i Kardashianów, popyt na niego zaczął gwałtownie rosnąć. W pewnym momencie doprowadziło to do niedoboru leków dla osób cierpiących na cukrzycę i otyłość, które naprawdę ich potrzebowały. Co więcej, pojawił się nowy trend w chirurgii plastycznej: korekcja tzw. twarzy ozempicowej, kiedy znaczna utrata wagi prowadzi do specyficznego zwiotczenia skóry, przez co osoba wygląda starzej niż w rzeczywistości.

Zwróćmy jednak uwagę na jeszcze jeden aspekt: ​​wraz z semaglutydem, nie zapomniany jeszcze przez wielu „trend na szczupłość” znów z powodzeniem wkroczył na modowe wybiegi. Oznacza to, że możemy spodziewać się jego wpływu na masowe projektowanie odzieży, która prawdopodobnie stanie się dostępna do kupienia i noszenia w niedalekiej przyszłości.

Mimo to, dyskusja na temat inkluzywności i rygorystycznych standardów wśród projektantów trwa nadal. Niedawno londyńska marka Selkie zwróciła uwagę na ten temat, robiąc to z dozą ironii i dowcipu: w jednej ze swoich stylizacji wykorzystała wagę łazienkową i ozempicki „ołówek” jako elementy obszernej fryzury w stylu rokoko.

Ta wielowarstwowa kolekcja, przesiąknięta duchem epoki Marii Antoniny i nasycona odniesieniami społeczno-kulturowymi, wykazała znaczną różnorodność w wyborze modelek. Jedną z najbardziej uderzających stylizacji była modelka plus-size Charlie Reynolds, która pojawiła się w luksusowej różowej spódnicy i kapeluszu z piórami, delektując się lodami i nonszalancko zakrywając swoją nagość.

W tym przypadku mówimy o oczywistym nawiązaniu do stylizacji, którą Kate Moss zaprezentowała podczas pokazu kolekcji Erotic Zones Vivienne Westwood. Jak zauważyła sama Kate, ten kultowy moment, kiedy jadła lody ubrana jedynie w ciasną minispódniczkę, okazał się dla niej „trochę trudniejszy” pod względem psychologicznym, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Przeczytaj także:

Świat ogarnięty jest protestami. Historia o marce Vivienne Westwood.

Kimberly Gordon, projektantka i założycielka marki Selkie, świadomie poruszyła kwestię „Ozempic”. W rozmowie z Dazed Beauty dzieli się swoimi przemyśleniami:

„Mam naprawdę mieszane uczucia co do Ozempic, prawdopodobnie jak większość ludzi” – mówi. „To trudne, ponieważ liczba kobiet, które chcą schudnąć, stale rośnie, co przypomina mi lata 90., kiedy rynek był zalewany produktami odchudzającymi”.

„W tej chwili jest mnóstwo krytyki i pochwał, a wszystko dzieje się tak szybko. Influencerka, która była uosobieniem plus-size, nagle okazuje się szczupła – wydaje się, że dzieje się to z dnia na dzień. Naturalnie, pojawia się dysonans i uraza. Jestem pewna, że ​​wiele kobiet ma problem z tym, jak sobie z tym poradzić. Osobiście nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Nie wiem, jak to zrozumieć. Może dlatego chciałam o tym wspomnieć”. W końcu, co tak naprawdę robimy?

Wszystko to może prowadzić do wniosku, że osiągnięcia w dziedzinie inkluzywności mogą być zagrożone. Warto jednak mieć nadzieję, że pragnienie przedstawienia obrazu „normalności” okaże się trwalsze niż najnowszy trend, który przykuwa uwagę opinii publicznej.

Przesadzony rozmiar w przeszłości?

Chociaż styl oversize nie jest czymś zupełnie nowym ani wyjątkowym, niezmiennie odzwierciedla wymagania i potrzeby swoich czasów.

W latach 80. kobiety zaczęły preferować styl kładący nacisk na szerokie ramiona i koncepcję ubioru „power”, który stał się ich sposobem na demonstrację niezależności i pragnieniem równości z mężczyznami zarówno w sferze zawodowej, jak i w życiu w ogóle. Wyrażało to ich pragnienie zajęcia bardziej znaczącej pozycji w społeczeństwie za pomocą obrazów wizualnych.

W latach 90. grube Utwory stały się symbolem ducha grunge’u i kultury ulicznej. Choć „alternatywa” i „hip-hop” reprezentowały różne światy, obie subkultury niosły przesłanie wolności – wolności bycia kimkolwiek, nawet ignorowania norm społecznych.

Przeczytaj również:

Styl: wizualny przewodnik po okresach historycznych

Po „wąskich” latach 2000., kiedy świat ogarnął internet i postironia, moda ponownie zwróciła uwagę na obszerne sylwetki. W tym kontekście kreacje Demny Gvasalii stały się prawdziwie kultowe! Ubrania w dużych rozmiarach znów stały się koniecznością, dowodząc, że osoby o każdej sylwetce – zarówno te plus size, jak i tradycyjnie szczupłe – czasami potrzebują luźniejszego kroju. Jest to konieczne nie tylko dla pewności siebie i seksapilu, ale przede wszystkim dla wygody.

Współczesne fashionistki z pokolenia Z prawdopodobnie nie poświęcą wygody i drastycznej utraty wagi dla pary dżinsów w rozmiarze 24 w najbliższym czasie. Jednak przedłużająca się debata na temat limitów rozmiarów ostatecznie doprowadziła do tego, że wiele marek odzieżowych działających na masową skalę znacznie poszerzyło swoją rozmiarówkę. Być może sama branża modowa nie pozwoli na znaczącą zmianę w tej kwestii.

Na naszym kanale Telegram znajdziesz mnóstwo fascynujących informacji o designie. Dołącz do nas!

Przeczytaj również:

• Kompleksowy poradnik stylisty: jak wybrać element garderoby i harmonijnie wkomponować go w swoją garderobę.
• Kod wizualny: kapelusze
• Slow fashion, znana również jako moda świadoma, to podejście do branży modowej, które kładzie nacisk na zrównoważoną konsumpcję i etyczną produkcję. Koncepcja ta sprzeciwia się cyklowi szybkiej mody, w którym odzież jest produkowana w dużych ilościach i przy minimalnych kosztach jakości, co ostatecznie prowadzi do negatywnych konsekwencji dla środowiska i praw człowieka.

  Główne zasady świadomej mody obejmują stosowanie materiałów przyjaznych dla środowiska, poszanowanie pracowników i redukcję odpadów. Podejście to oznacza, że ​​konsumenci świadomie wybierają rzeczy trwałe i wartościowe, zamiast podążać za chwilowymi trendami. W rezultacie tych wyborów moda staje się czymś więcej niż tylko formą samoekspresji; staje się narzędziem pozytywnego oddziaływania na społeczeństwo i naturę.

  Dlatego świadoma moda to nie tylko styl, ale filozofia skupiona na długoterminowych zmianach w branży i na świecie jako całości.

• Upadek luksusu: Kronika Maison Martin Margiela

  Maison Martin Margiela to nie tylko marka, ale cała filozofia, która wywróciła do góry nogami idee dotyczące mody. Założona pod koniec lat 80., marka zasłynęła z nietypowego podejścia do projektowania i mocnych podstaw koncepcyjnych. Martin Margiela, założyciel marki, pragnął tworzyć coś więcej niż tylko ubrania; jego celem było przemyślenie samej natury mody.

  Już w swoich wczesnych kolekcjach Margiela pokazywał, jak tradycyjne formy można dekonstruować, odsłaniając piękno w niedoskonałości. Używał niekonwencjonalnych materiałów i nieoczekiwanych elementów, co budziło zarówno podziw, jak i konsternację wśród publiczności. Jedną z charakterystycznych cech jego twórczości jest anonimowość jako styl. Zamiast koncentrować się na swoim nazwisku, projektant wolał kłaść nacisk na same ubrania.

  Z czasem marka stała się synonimem awangardy, przyciągając uwagę zarówno znawców mody, jak i szerszej publiczności. Jednak wraz ze wzrostem popularności pojawiły się nowe wyzwania. Maison Martin Margiela stanęła przed koniecznością dostosowania się do dynamicznie zmieniających się warunków branży modowej, w której sukces komercyjny często ceniony jest bardziej niż walory artystyczne.

  W 2014 roku, po latach istnienia w cieniu, Margiela została sprzedana grupie Renzo Rosso, co wywołało mieszane uczucia wśród fanów. Podczas gdy niektórzy cieszyli się z kontynuacji działalności marki, inni obawiali się, że jej duch zaginie w pogoni za zyskiem.

  Ostatecznie Maison Martin Margiela pozostaje symbolem unikalnego podejścia do mody, kwestionującego tradycyjne normy i wartości. Pomimo wyzwań, z którymi się mierzy, spuścizna Margieli nadal inspiruje i wpływa na nowe pokolenie projektantów.