Znani projektanci: Susan Kare, która zaprojektowała ikony komputerów Mac

Spis treści:

• "Bądź dobrym artystą albo nauczycielem"
• "Artysta Macintosh"
• Po Apple
• Powrót do Pixel Art
• "Wirtualne prezenty" na Facebooku* i inne prace z ostatnich lat

Kontynuujemy naszą serię o kultowych projektantach XX wieku. W poprzednim numerze omawialiśmy Stefana Sagmeistera, wybitną postać w designie końca lat 90. i pierwszej dekady XXI wieku. W tym artykule skupimy się na Susan Kare, utalentowanej, wielokrotnie nagradzanej projektantce. W 2018 roku magazyn Medium uznał ją za jedną z kobiet, które wywarły znaczący wpływ na współczesny świat. Susan Kare jest znana ze swojej innowacyjności i wkładu w projektowanie graficzne, a jej prace nadal inspirują nowe pokolenia projektantów.

Do najsłynniejszych projektów tej projektantki należy tworzenie ikon i czcionek dla komputerów Macintosh, a także współpraca z firmą Microsoft i stworzyła słynną grę pasjansa Solitaire na system Windows. Prace projektantki są wystawiane w Museum of Modern Art w Nowym Jorku i San Francisco, podkreślając jej wkład w rozwój projektowania graficznego i interfejsów użytkownika.

Ten artykuł zawiera informacje na temat kluczowych aspektów tego tematu. Omówimy kluczowe punkty, które pomogą Ci lepiej zrozumieć temat. Dowiedz się, jak skutecznie wykorzystać przedstawione informacje, aby osiągnąć swoje cele. Ten artykuł będzie przydatnym źródłem wiedzy dla każdego, kto chce pogłębić swoją wiedzę i rozwinąć umiejętności w tej dziedzinie.

• Jak Susan Kare trafiła do Apple;
• Związek między klawiszem Command a Skandynawią;
• Współpraca z Paulem Randem;
• Jak zmieniła się grafika w systemach Microsoft i IBM;
• Co stworzyła dla Facebooka*.

„Bądź dobrym artystą albo nauczycielem”

Susan Kare, znana projektantka i artystka, urodziła się w 1954 roku w Ithace w stanie Nowy Jork. Wniosła znaczący wkład w rozwój projektowania graficznego, stając się twórczynią wielu znanych czcionek i ikon. Kare znana jest ze swojego unikalnego stylu, który łączy prostotę i funkcjonalność, dzięki czemu jej prace są poszukiwane w różnych dziedzinach, w tym w projektowaniu interfejsów technologicznych.

Od pierwszej klasy Susan pasjonuje się sztuką. W wieku 14 lat rozpoczęła staż u projektanta Harry'ego Laucka w Instytucie Franklina, muzeum nauki w Filadelfii. Harry, który wówczas pracował dla znanego amerykańskiego projektanta Charlesa Eamesa, zapoznał Susan z podstawami typografii i projektowania graficznego. Proces tworzenia etykiet za pomocą fotoskładarki głęboko ją zainspirował i stał się ważnym etapem w jej rozwoju zawodowym. Susan zdobyła doświadczenie i zbudowała portfolio, tworząc plakaty i broszury na studia całkowicie za darmo. Projektowała również kartki świąteczne i zaproszenia, co przyczyniło się do rozwoju jej umiejętności i pewności siebie w projektowaniu. Kare uzyskała tytuł licencjata sztuk pięknych w Mount Holyoke College w Massachusetts, kończąc go z wyróżnieniem magna cum laude. Następnie studiowała na Uniwersytecie Nowojorskim, gdzie z powodzeniem ukończyła studia magisterskie i doktoranckie. Jej praca licencjacka i doktorska dotyczyły rzeźby, co świadczy o głębokim zaangażowaniu Kare w tę dziedzinę. Susan zawsze marzyła o zostaniu utalentowaną artystką lub nauczycielką. Po ukończeniu studiów na uniwersytecie przeprowadziła się do San Francisco, gdzie podjęła pracę kuratora w Muzeum Sztuk Pięknych. Jednak Susan szybko zdała sobie sprawę, że jej prawdziwe powołanie leży poza pracą muzealną. Kontakty z artystami na wystawach zainspirowały ją do marzenia o własnym studio. Ostatecznie zdecydowała się odejść z muzeum, przekształciła garaż w pracownię i rozpoczęła karierę rzeźbiarki.

"Artystka Macintosh"

W 1982 roku Susan Kare odebrała telefon od swojego byłego kolegi z klasy, Andy'ego Hertzfelda, wówczas starszego architekta oprogramowania systemu operacyjnego Macintosh w Apple. Susan mieszkała w Palo Alto, znanym centrum Doliny Krzemowej, i pracowała nad rzeźbą dzika naturalnej wielkości dla muzeum w Hot Springs w Arkansas. Andy zaproponował jej pracę przy tworzeniu grafiki do nowych komputerów Apple. Chociaż Susan nie miała doświadczenia w grafice pikselowej ani typografii, postanowiła spróbować, postrzegając to jako ciekawe wyzwanie i okazję do wyrażenia swojej kreatywności. Susan stworzyła małe, pikselowe obrazy na papierze w kratkę, naśladując rastrowy wyświetlacz Macintosha. Wśród szkiców przyszłych ikon znalazł się palec wskazujący, symbolizujący polecenie „Wklej”. Ten proces projektowania graficznego podkreśla znaczenie wizualnego projektowania interfejsu i funkcjonalności w oprogramowaniu.

W 2015 roku nowojorskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej nabyło szkicownik zawierający szkice ikon. Ten cenny artefakt stał się częścią kolekcji muzeum, podkreślając znaczenie projektowania graficznego i ikonografii w sztuce współczesnej. Szkicownik stanowi cenne świadectwo procesu twórczego i inspiracji stojącej za powstawaniem współczesnych ikon.

Susan skrupulatnie przygotowała się do rozmowy kwalifikacyjnej w Apple Computer. Przyniosła ze sobą szkicownik z własnymi szkicami oraz kilka książek o typografii, które studiowała w bibliotece w Palo Alto. Ta decyzja miała na celu wywarcie wrażenia na rekruterach i zwiększenie swoich szans na sukces. Takie podejście świadczy o jej poważnym podejściu i głębokim zainteresowaniu projektowaniem, co wpisuje się w kulturę innowacyjności i kreatywności firmy.

Rozmowa kwalifikacyjna Susan zakończyła się sukcesem i w 1983 roku dołączyła do zespołu programistów. Cieszyła się, że nie została do niego przydzielona. „Praca z inżynierami pozwoli mi lepiej zrozumieć proces tworzenia oprogramowania” – zauważyła. Ta decyzja otworzyła nowe horyzonty w dziedzinie rozwoju, pozwalając jej zgłębiać aspekty techniczne i wnosić znaczący wkład w projekty firmy.

Susan poświęciła trochę czasu na rysowanie ikon na papierze milimetrowym, ponieważ w tamtym czasie nie było edytorów grafiki komputerowej. Mogła używać myszki jedynie do włączania i wyłączania pikseli, obliczając ich współrzędne. Sytuacja uległa jednak zmianie, gdy Andy Hertzfeld opracował specjalistyczny edytor graficzny. Ta innowacja pozwoliła Susan tworzyć obrazy bezpośrednio na komputerze, skupiając się na procesie twórczym, a nie rozpraszając się obliczeniami matematycznymi.

Susan nie miała doświadczenia w pracy z komputerem, ale miała umiejętności w projektowaniu graficznym. Uważała grafikę rastrową za analogię do mozaiki lub haftu, co przypominało jej lekcje haftu krzyżykowego, których uczyła ją matka w dzieciństwie. Susan zauważyła, że ​​dzięki pasji matki do robótek ręcznych nauczyła się tworzyć obrazy z małych, identycznych kwadratów, z których każdy zajmował ściśle określoną przestrzeń. To doświadczenie stało się podstawą jej zrozumienia zasad pracy z grafiką i projektowaniem.

Susan wykorzystała ikony będące częścią systemu komputerowego Apple Lisa jako prototypy do tworzenia nowych ikon dla komputerów Macintosh. Udoskonaliła te obrazy, w tym ikonę kosza na śmieci, która stała się symbolem Kosza. Te zaktualizowane ikony stały się istotną częścią interfejsu Macintosha i przyczyniły się do lepszego doświadczenia użytkownika.

Susan stworzyła kilka ikon, które stały się symbolami dla użytkowników. Jednym z jej najsłynniejszych dzieł jest uśmiechnięta ikona komputera, która wita użytkowników po uruchomieniu systemu. Zaprojektowała również ikonę bomby, oznaczającą błąd systemowy, oraz grafikę klawisza Command, który nadal jest obecny na klawiaturach Apple. Co ciekawe, programiści długo szukali odpowiedniego obrazu dla symbolu Command, aż Susan znalazła znak używany w krajach skandynawskich do oznaczania punktów orientacyjnych w książce. Te prace Susan nie tylko zdefiniowały styl wizualny systemów komputerowych, ale także pozostawiły zauważalny ślad w historii designu.

Susan zaprojektowała miniaturowy portret Steve'a Jobsa o wymiarach 32x32 pikseli, na którym dokładnie uchwyciła jego charakterystyczny, psotny uśmiech. Portret ten zyskał popularność i zachwycił nie tylko widzów, ale także samego Steve'a Jobsa. Mikroportret stał się uderzającym przykładem tego, jak małe obrazy mogą zawierać głębokie treści emocjonalne i rozpoznawalność.

Kare zauważyła kiedyś, że skuteczne ikony przypominają raczej znaki drogowe niż zwykłe obrazy. Powinny być proste, przejrzyste i łatwe do zapamiętania. Jej praca nad grafiką dla komputerów Macintosh umożliwiła użytkownikom bez wiedzy technicznej pewną i wygodną interakcję z komputerami. Intuicyjne projektowanie ikon było ważnym krokiem w ułatwieniu korzystania z technologii i przyczyniło się do szerszego zastosowania komputerów w życiu codziennym.

Pracując w Apple, Susan Kare zaprojektowała zestaw czcionek dla komputerów Macintosh. W tamtym czasie najpopularniejsze czcionki cyfrowe miały stałą szerokość, więc Kare zdecydowała się na stworzenie czcionek proporcjonalnych. Pierwszą z nich była Chicago, pogrubiona czcionka systemowa. Czcionka ta była używana w interfejsie użytkownika komputerów Macintosh do 1997 roku, a także we wczesnych wersjach iPoda. Projekty czcionek Susan Kare wywarły znaczący wpływ na styl wizualny i percepcję interfejsów, czyniąc je bardziej estetycznymi i przyjaznymi dla użytkownika.Susan Kare i Andy Hertzfeld pierwotnie planowali nazwać czcionki nazwami przystanków pociągów na głównej linii w Filadelfii. Steve Jobs zaproponował jednak zmianę koncepcji i użycie nazw znanych miast świata. W ten sposób powstały czcionki New York, Geneva, London, Toronto i Venice, które stały się integralną częścią designu i identyfikacji wizualnej produktów Apple. Czcionki te nie tylko odzwierciedlają styl i elegancję, ale także podkreślają międzynarodowy charakter firmy, tworząc unikalny język wizualny, który jest wykorzystywany w różnych aplikacjach i interfejsach.

Susan opracowała unikalny „zestaw nowoczesnych hieroglifów” dla komputerów Macintosh. Czcionka Cairo zawierała miniaturowe obrazki, które użytkownicy mogli wkomponować w tekst, stając się prekursorem współczesnych emoji. Najsłynniejszym obrazem z tej czcionki był Clarus the Dogcow – postać przypominająca psa, ale często mylona z krową ze względu na charakterystyczną plamę na grzbiecie. W Apple Susan nie ograniczała się do tworzenia czcionek i ikon. Tworzyła również ilustracje do instrukcji obsługi i materiałów reklamowych, używając programu MacPaint. Jej prace obejmowały wizerunki Japonki czeszącej włosy, tenisówek i wykwintnego jedzenia dla niemowląt. Co ciekawe, Susan była jedną z pierwszych osób korzystających z MacPaint, aktywnie testując nowe funkcje w miarę ich pojawiania się.

Po Apple

W 1986 roku Susan Kare odeszła z Apple, idąc w ślady Steve'a Jobsa, i została dyrektorem kreatywnym w jego nowej firmie, NeXT Computer. Była odpowiedzialna za stworzenie identyfikacji wizualnej NeXT i zaprosiła swojego idola, znanego projektanta Paula Randa, do zaprojektowania logo firmy. Susan Kare uważa, że ​​współpraca z Randem znacząco wpłynęła na jej rozwój zawodowy. Szczególnie zainspirowała ją pewność siebie Randa w kwestii projektowania, które uważał za sztukę, pomimo jego subiektywności. Wspomina moment, gdy uderzył pięścią w stół i oznajmił: „Robię to od pięćdziesięciu lat i wiem, co powinieneś zrobić!”. To stwierdzenie podkreśla głębię jego doświadczenia i pewność siebie w podejmowaniu decyzji projektowych.

Powrót do sztuki pikselowej

Pracując w NeXT, Susan odkryła swoją pasję do sztuki pikselowej. W 1989 roku założyła własne studio projektowe Susan Kare Design, gdzie rozpoczęła współpracę z dużymi korporacjami, takimi jak Microsoft i IBM. Ten krok był ważnym kamieniem milowym w jej karierze, pozwalając jej rozwinąć unikalny styl i wznieść sztukę pikselową na nowe wyżyny.

Jednym z najsłynniejszych projektów Kare'a dla Microsoftu jest projekt talii kart Solitaire, która została dołączona bezpłatnie do systemu Windows 3.0 wydanego w 1990 roku. Ta wersja systemu operacyjnego szybko zyskała popularność wśród użytkowników. Kare zaprojektował również ikony i inne elementy graficzne dla systemu Windows, który różnił się od czarno-białego macOS żywą paletą barw obsługującą 256 kolorów. Niektóre ikony, takie jak ikona Notatnika, pozostały rozpoznawalne i były używane aż do premiery systemu Windows XP na początku XXI wieku. Projekty te odegrały znaczącą rolę w kształtowaniu stylu wizualnego systemu operacyjnego i uczyniły go bardziej atrakcyjnym dla użytkowników.

Solitaire został zaprojektowany nie tylko jako gra rekreacyjna, ale także po to, by nauczyć pierwszych użytkowników komputerów obsługi myszy. Ta gra pomaga opanować podstawowe zasady manipulowania obiektami na ekranie, co czyni ją przydatnym narzędziem dla początkujących.

W IBM opracowywała ikony i elementy graficzne dla systemu operacyjnego OS/2, który konkurował z systemem Windows i był dostępny w latach 1987–1999. Pomimo obsługi 256 kolorów, ikony były bardziej szczegółowe i obszerne, co czyniło je wyjątkowymi i atrakcyjnymi.

Susan Kare z powodzeniem dostosowywała się do stale zmieniających się technologii, wykazując zainteresowanie tworzeniem zarówno czarno-białych ikon dla komputerów Macintosh, jak i projektowaniem kolorowych ikon dla systemów Windows i OS/2. W wywiadzie powiedziała, że ​​gdyby miała wybrać projekt, który chciałaby natychmiast rozpocząć, skupiłaby się na zmianie grafiki w telefonach komórkowych Nokia. To podkreśla jej pasję do innowacji i zainteresowanie technologiami mobilnymi, które stale ewoluują i pozostają istotne we współczesnym świecie.

„Wirtualne prezenty” na Facebooku* i inne prace ostatnich lat

Na początku XXI wieku Susan otrzymała od projektanta Jareda Morgensterna ofertę dołączenia do zespołu Facebooka. W ramach swojej pracy odpowiadała za tworzenie „wirtualnych prezentów” – małych ikon, które użytkownicy mogli kupować i wysyłać sobie nawzajem. Te jasne obrazy o wymiarach 64x64 pikseli znacząco różniły się od jej poprzednich projektów w Apple i Microsoft. Susan zauważa: „Praca nad „prezentami” pozwoliła mi wdrożyć pomysły, które nie pasowały do ​​tradycyjnych elementów interfejsu. Ikony bardziej przypominają znaki drogowe niż ilustracje. „Prezenty” powinny być tylko prezentami”. To podejście projektowe było ważnym krokiem w rozwoju kultury wizualnej w mediach społecznościowych.

Wirtualne prezenty stały się popularnym trendem wśród użytkowników Facebooka. Kupując te prezenty, użytkownicy nie tylko uszczęśliwiali swoich znajomych, ale także wspierali szczytny cel. Cały dochód ze sprzedaży wirtualnych prezentów trafił do Fundacji na rzecz Walki z Rakiem Piersi Susan A. Komen. Ta inicjatywa łączy media społecznościowe z działalnością charytatywną, zwracając uwagę na problemy, z którymi boryka się wiele kobiet.

Od 2015 roku Susan Kare pełni funkcję dyrektora kreatywnego w firmie Pinterest. Uważa, że ​​praca w tej firmie jest podobna do doświadczenia w Apple, ponieważ obie firmy łączy kreatywna atmosfera i zaangażowanie w tworzenie przyjaznego dla użytkownika interfejsu. W Pintereście Susan nadal rozwija pomysły mające na celu poprawę interakcji użytkownika z platformą, zapewniając intuicyjne i estetyczne projekty.

W 2021 roku Kare rozpoczęła pracę w Niantic Labs, firmie specjalizującej się w tworzeniu gier mobilnych z elementami rzeczywistości rozszerzonej. Jednocześnie Susan aktywnie sprzedaje plakaty ze swoimi słynnymi ikonami na stronie internetowej kareprints.com, które podpisuje. Tworzy również unikalne „pikselowe” wzory na serwetki, podstawki i ręczniki, które można znaleźć w sklepie z artykułami gospodarstwa domowego Areaware. Kare nieustannie rozwija swoje kreatywne pomysły, łącząc sztukę z technologią, co sprawia, że ​​jej prace cieszą się uznaniem fanów i kolekcjonerów.

Susan Kare w swojej pracy kieruje się zasadą prostoty i przejrzystości. Wierzy, że design powinien być przystępny i zrozumiały dla każdego. Zainspirowana słowami Paula Randa: „Nie staraj się być oryginalny, po prostu staraj się być dobry”, Susan podkreśla wagę jakości i funkcjonalności w pracy projektanta. Jej podejście do projektowania koncentruje się na tworzeniu intuicyjnych rozwiązań, które są łatwe do zrozumienia dla użytkowników.

Stefan Sagmeister: Eksploracja piękna i szczęścia

Stefan Sagmeister to uznany artysta i projektant, którego ścieżka twórcza pełna jest poszukiwań głębokiego piękna i harmonii. Jego prace odzwierciedlają dążenie do perfekcji, a także chęć przekazywania pozytywnych emocji poprzez sztukę. Sagmeister wykorzystuje różnorodne techniki i materiały, aby tworzyć unikalne dzieła, które inspirują i zachwycają odbiorców.

Ważnym aspektem twórczości Sagmeistera jest jego umiejętność odnajdywania szczęścia w prostych rzeczach. W swoich pracach stara się uchwycić chwile radości i spokoju, co sprawia, że ​​jego sztuka jest szczególnie uniwersalna i przystępna. Każdy z jego projektów to nie tylko estetyczna przyjemność, ale także głęboka myśl filozoficzna, zachęcająca widzów do refleksji nad życiem, miłością i pięknem otaczającego ich świata.

Sagmeister aktywnie uczestniczy w wystawach i wydarzeniach kulturalnych, gdzie dzieli się swoją wizją i twórczymi odkryciami. Jego prace inspirują nie tylko profesjonalnych artystów, ale i szerszą publiczność, otwierając nowe wymiary artystycznej percepcji. Stefan Sagmeister, eksplorując tematykę piękna i szczęścia, nadal pozostaje ważną postacią we współczesnej sztuce, wnosząc do niej świeżą perspektywę i niepowtarzalny styl.