Model planowania lekcji BOPPPS: czym jest i dlaczego jest przydatny

Spis treści:

• Jak powstał model BOPPPS
• Co obejmuje model BOPPPS
• Jak zaplanować lekcję, korzystając z modelu BOPPPS
• Jakie są zalety modelu BOPPPS
• Korzystanie z modelu BOPPPS może powodować trudności

Jak powstał model BOPPPS

W latach 60. XX wieku w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie nastąpił znaczny wzrost zapotrzebowania na kształcenie zawodowe. Zjawisko to było napędzane przez kilka czynników, w tym skutki powojennego wyżu demograficznego, kiedy to dzieci urodzone w tym okresie zaczęły kończyć szkołę. Rosnące wymagania pracodawców dotyczące kwalifikacji pracowników oraz upowszechnienie się koncepcji uczenia się przez całe życie również przyczyniły się do tego popytu. W odpowiedzi na te zmiany, w latach 1965–1975, prowincja stworzyła system szkół wyższych i podwoiła liczbę miejsc na uniwersytetach, zapewniając dostęp do wysokiej jakości edukacji i przygotowując specjalistów do potrzeb rynku pracy.

Pojawił się istotny problem – kto będzie uczył studentów? Uczelnie kształcące nauczycieli nie były w stanie szybko przygotować wymaganej liczby wykwalifikowanych nauczycieli. Do szkół wyższych trafiali byli nauczyciele szkolni lub specjaliści z sektora realnego bez doświadczenia w nauczaniu, co negatywnie wpływało na jakość kształcenia. Aby rozwiązać ten problem, Ministerstwo Edukacji Kolumbii Brytyjskiej zleciło Douglasowi Kerrowi z Vancouver Community College przeprowadzenie badania dotyczącego kształcenia nauczycieli i opracowanie skutecznego projektu mającego na celu poprawę sytuacji.

W 1979 roku opracowano program Warsztatów Umiejętności Instruktażowych (Instructional Skills Workshop – ISW), intensywny warsztat mający na celu rozwijanie umiejętności dydaktycznych. ISW opiera się na podejściu konstruktywistycznym i teorii warunków uczenia się Roberta Gagné. Program kładzie nacisk na strukturyzację procesu uczenia się, aktywne zaangażowanie uczniów, samodzielną naukę, transfer wiedzy do praktycznych zastosowań oraz otrzymywanie informacji zwrotnej. Głównym celem Douglasa Kerra było przygotowanie doświadczonych nauczycieli, którzy mogliby później zostać trenerami dla swoich kolegów, przyczyniając się do poprawy jakości kształcenia.

Program ISW wprowadził model projektowania lekcji BOPPPS. Instruktorzy uczą się tej metodologii poprzez szkolenia, podczas których projektują lekcje z wykorzystaniem tego modelu, prowadzą zajęcia i otrzymują konstruktywny feedback od trenera i innych uczestników. Ten proces pozwala instruktorom skutecznie integrować BOPPPS z kursami, poprawiając jakość nauczania i zaangażowanie uczniów.

Co obejmuje model BOPPPS?

Zgodnie z modelem BOPPPS, skuteczna lekcja składa się z sześciu kluczowych elementów. Każdy z nich odgrywa znaczącą rolę w organizacji i realizacji procesu nauczania, zapewniając maksymalne zaangażowanie uczniów i optymalną naukę. Model BOPPPS pomaga instruktorom w strukturyzacji lekcji, poprawiając jakość nauczania i promując rozwój krytycznego myślenia u uczniów. Każdy element modelu przyczynia się do stworzenia aktywnego środowiska nauczania, co z kolei zwiększa motywację uczniów i ich zainteresowanie tematem. Wykorzystanie tego modelu w praktyce edukacyjnej może znacząco poprawić wyniki nauczania.

Na początku lekcji ważne jest, aby przyciągnąć uwagę uczniów do tematu i zaangażować ich w proces uczenia się. Ten element można wykorzystać zarówno przed, jak i w trakcie lekcji. Oksana Zhirosh, ekspertka w dziedzinie nauk humanistycznych i społecznych na Uniwersytecie Innopolis oraz certyfikowana trenerka ISW, proponuje kilka skutecznych metod. Jedną z nich jest stworzenie slajdu lub ulotki z tytułem tematu lekcji. Dodatkowo nauczyciel może zadać uczniom pytanie, na przykład: „Co chcesz wiedzieć na ten temat?”. Takie podejście zachęca uczniów do aktywnego zaangażowania. Uczniowie mogą również ocenić swój nastrój w skali od 1 do 10, co jest szczególnie przydatne, jeśli lekcja odbywa się wcześnie rano lub późnym wieczorem, kiedy uczniowie mogą być mniej skupieni. Te metody pomagają stworzyć sprzyjającą atmosferę nauki i zwiększyć zaangażowanie uczniów.

Dzisiaj zajmiemy się uprawą rzodkiewki. Uprawa rzodkiewki to przyjemna czynność, którą mogą opanować nawet początkujący ogrodnicy. Rzodkiewki to szybko rosnące rośliny, które można zbierać już po kilku tygodniach od siewu. Aby skutecznie uprawiać rzodkiewki, ważne jest wybranie odpowiedniego miejsca z dobrym nasłonecznieniem i żyzną glebą. Optymalna temperatura dla wzrostu rzodkiewki wynosi od 10 do 18 stopni Celsjusza.

Rzodkiewki można wysiewać zarówno wiosną, jak i jesienią. Podczas siewu nasiona należy sadzić na głębokość 1-2 cm, zachowując odstępy 3-5 cm między nimi. Pielęgnacja rzodkiewek obejmuje regularne podlewanie, szczególnie w czasie suszy, oraz odchwaszczanie. Ważne jest monitorowanie stanu roślin, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się szkodników i chorób.

Zbieraj rzodkiewki, gdy korzenie osiągną pożądany rozmiar, aby zapobiec ich gorzknieniu. Uprawa rzodkiewek jest nie tylko przyjemna, ale także pozwala zbierać świeże warzywa prosto z ogrodu.

Drugim krokiem lekcji BOPPPS jest jasne zakomunikowanie uczniom osiągnięć, jakie osiągną do końca lekcji lub jej części. Ważne jest, aby określić oczekiwane efekty uczenia się i wyjaśnić, w jaki sposób studenci zademonstrują zdobytą wiedzę i umiejętności. Pomoże to studentom zrozumieć swoje cele i aktywnie zaangażować się w proces uczenia się.

Formułując efekty uczenia się, należy upewnić się, że są one konkretne, osiągalne i mierzalne. Raina Friendly z California State University w San Jose radzi jasno zdefiniować wiedzę i umiejętności, które studenci zdobędą, oraz to, co będą potrafili zrobić na podstawie zdobytych informacji. Taksonomia Blooma, która wiąże każdy poziom umiejętności poznawczych z konkretnymi działaniami, jest pomocna w tym procesie. Pozwala to na tworzenie jasnych i ustrukturyzowanych celów uczenia się, które sprzyjają efektywnemu uczeniu się i ocenie.

Omówmy odmiany rzodkiewki odpowiednie dla Twojego regionu. Określimy, które z nich najlepiej pasują do Twojego klimatu i warunków glebowych. W ciągu 10–15 minut poproszę Cię o podanie co najmniej dwóch odmian, które możesz spróbować wyhodować.

Ten etap lekcji pomaga określić wiedzę uczniów na dany temat, ich poziom zaangażowania oraz jednorodność ich wcześniejszej wiedzy w grupie. Do wstępnej oceny często stosuje się krótkie quizy, ankiety ustne lub online. Na podstawie wyników nauczyciel może dostosować treść lekcji, aby była bardziej efektywna i adekwatna do potrzeb uczniów. Pomaga to zoptymalizować proces edukacyjny i poprawić jakość przyswajania materiału.

Jakie są odmiany rzodkiewki? Jak wybrać odpowiednie dla swojego regionu? Jakie czynniki wpływają na udaną uprawę rzodkiewki?

Angielski termin dosłownie oznacza „z udziałem”, podkreślając aktywne uczestnictwo. Na tym etapie nauczyciel lub trener aktywnie stosuje metody i techniki nauczania, które osiągają cele i oczekiwane rezultaty. Skuteczne wdrożenie takich metod pomaga zwiększyć zaangażowanie uczestników i poprawić jakość przyswajania materiału.

Zgodnie z podejściem konstruktywistycznym, nauczyciele są zachęcani do wybierania metod, które zachęcają uczniów do aktywnego uczestnictwa. Może to obejmować pracę w parach i małych grupach, taką jak dyskusje, eksperymenty, rozwiązywanie problemów, studia przypadków i odgrywanie ról. Ważne jest również zintegrowanie metod zazwyczaj uważanych za pasywne, takich jak wykłady lub lektury podręczników, z naciskiem na pytania refleksyjne i dyskusje w klasie. Takie podejście sprzyja głębszemu zrozumieniu materiału i rozwija krytyczne myślenie u studentów.

Instruktor omawia różne odmiany rzodkiewki, koncentrując się na ich cechach i przydatności do uprawy w określonych klimatach. Wyjaśnia czynniki wpływające na wybór odmiany, takie jak temperatura, wilgotność i skład gleby. Następnie instruktor może wprowadzić dodatkowe odmiany rzodkiewki i poprosić studentów o przeanalizowanie ich cech, aby określić, czy spełniają one niezbędne kryteria prawidłowego wzrostu w danym regionie.

Na tym etapie należy ocenić skuteczność uczenia się i ustalić, czy wyznaczone cele zostały osiągnięte. Należy pamiętać, że metody oceny powinny być bezpośrednio powiązane z oczekiwanymi efektami uczenia się. Na przykład test wielokrotnego wyboru nadaje się do sprawdzenia wiedzy teoretycznej, ale do oceny umiejętności praktycznych studentów wymagane będzie zadanie praktyczne. Takie podejście pozwoli na dokładniejszą ocenę nauki i przygotowania uczniów.

Każdy uczeń musi samodzielnie wskazać co najmniej dwie odmiany rzodkiewki odpowiednie do uprawy w jego regionie. Po wykonaniu zadania uczniowie przekazują swoją pracę nauczycielowi, który sprawdza i ocenia ich odpowiedzi oraz wyjaśnia ewentualne błędy.

Pod koniec lekcji ważne jest, aby uczniowie omówili zdobytą wiedzę. Nauczyciel powinien przygotować krótkie podsumowanie przerobionego materiału, aby podsumować i podkreślić kluczowe punkty. Wskazane jest również wskazanie powiązań z przyszłymi tematami, tworząc pomost do następnej lekcji. Uczniowie mogą również podsumować samych siebie: po dyskusji w grupie prowadzący mogą podzielić się swoimi wnioskami dotyczącymi zdobytej wiedzy. Takie podejście sprzyja utrwalaniu wiedzy i usprawnia proces uczenia się.

Dodatkową ważną funkcją podsumowania jest to, że uczniowie restrukturyzują przerobiony materiał i rozpoznają, które aspekty pozostały niezauważone i które powiązania nie zostały zrozumiane. Daje to uczniom możliwość zadawania nauczycielowi pytań wyjaśniających, co pomaga im uzupełnić wszelkie luki w wiedzy. Ten proces nie tylko pogłębia zrozumienie tematu, ale także sprzyja efektywniejszej nauce.

Omówiliśmy różne odmiany rzodkiewki, wymieniliśmy dziesięć popularnych odmian i ustaliliśmy, że trzy z nich idealnie nadają się do uprawy w Twoim regionie, biorąc pod uwagę warunki klimatyczne i czas dojrzewania.

Jak zaplanować lekcję za pomocą modelu BOPPPS

Model BOPPPS zapewnia elastyczność i możliwość adaptacji w planowaniu lekcji, umożliwiając efektywne strukturyzowanie lekcji o różnej długości. Każdy element modelu można dostosować do celów edukacyjnych, charakterystyki odbiorców i innych czynników. Zazwyczaj aktywne uczenie się zajmuje około 50% czasu lekcji, podczas gdy pozostałe elementy zajmują po 10%. Należy pamiętać, że etap wstępnej oceny wiedzy ucznia można przeprowadzić poza głównym czasem lekcji, na przykład za pomocą quizów online lub sprawdzając prace domowe. Pozwala to nauczycielom lepiej zrozumieć poziom przygotowania uczniów i dostosować treść lekcji do ich potrzeb.

Oksana Zhirosh zauważyła, że ​​w W ramach jednej lekcji zorganizowanej zgodnie z modelem BOPPPS możliwe jest zintegrowanie wielu cykli. Zaczyna się to od wprowadzenia, a kończy podsumowaniem. To podejście jest szczególnie skuteczne, gdy uczniowie muszą omówić kilka powiązanych ze sobą tematów lub opanować określony zestaw umiejętności. Model BOPPPS pomaga ustrukturyzować proces uczenia się, zapewniając dogłębne zrozumienie materiału i aktywne zaangażowanie uczniów.

Lekcję można zorganizować według następującego schematu: BO (PPPS) (PPPS) (PPPS) S lub B (OPPPS) (OPPPS) (OPPPS) S. W tej strukturze w ramach jednego tematu realizowanych jest kilka cykli, z których każdy rozpoczyna się od wstępnej oceny lub ustalenia celu, który w tym kontekście jest pośredni dla określonej części lekcji. Na przykład, po zapoznaniu się z odmianami rzodkiewki, można przejść do procesu ich uprawy w ramach tej samej lekcji. Takie podejście pozwala na głębsze zrozumienie materiału i łączy wiedzę teoretyczną z umiejętnościami praktycznymi.

Sekwencja BOPPPS opisuje strukturę następujących po sobie elementów w trakcie lekcji. Jednak podczas planowania lekcji lub sesji szkoleniowej kolejność pracy z tymi elementami może się różnić. Jak zauważa Oksana Zhirosh, ważne jest, aby nauczyciel podczas opracowywania lekcji konsekwentnie odpowiadał na cztery kluczowe pytania: jakie są wyznaczone cele, jak zorganizowana będzie interakcja z uczniami, jakie metody i narzędzia nauczania zostaną zastosowane oraz jak będą oceniane rezultaty. Pomoże to stworzyć efektywny i ukierunkowany proces uczenia się.

• Czego uczę, jaki jest temat lekcji?
• Skąd będę wiedzieć, że uczniowie przyswoili to, co zostało zaplanowane?
• Jak poprowadzę uczniów do rezultatu?
• Dlaczego uczniowie będą chcieli się tego nauczyć?

Oksana Zhirosh podkreśla wagę drugiego pytania: „Skąd będę wiedzieć, że uczniowie przyswoili zaplanowany materiał?”. Odpowiedź na to pytanie obejmuje etapy formułowania oczekiwanego rezultatu i oceny końcowej. Na początku lekcji nauczyciel informuje uczniów, na czym powinni się skupić i jakie zadania wykonają na koniec, co pozwala na jasne zdefiniowanie kryteriów oceny. Takie podejście sprzyja efektywniejszej nauce i pozwala zarówno uczniom, jak i nauczycielom lepiej zrozumieć swoje postępy.

Planując lekcję, ważne jest, aby określić niezbędne materiały i zasoby edukacyjne. Ponadto, aby zapewnić efektywne prowadzenie lekcji, należy jasno określić czas na każdy jej etap. Pomoże to w stworzeniu ustrukturyzowanego podejścia do nauki i poprawi zapamiętywanie materiału.

Oficjalny przewodnik uczestnika ISW zawiera przykładową 50-minutową lekcję z neurofizjologii. Ten plan lekcji ma na celu zapewnienie dogłębnego wprowadzenia do podstaw neurofizjologii i wykorzystuje różnorodne metody nauczania, aby zachęcić uczestników do aktywnego zaangażowania. Celem lekcji jest rozwinięcie zrozumienia kluczowych pojęć neurofizjologicznych i ich zastosowania w praktyce.

Efekty uczenia się: Uczniowie jasno zidentyfikują różnice między neuronami a komórkami glejowymi, a także główne typy i funkcje komórek glejowych. Ponadto uczniowie będą potrafili szczegółowo opisać strukturę, funkcję i znaczenie bariery krew-mózg w układzie nerwowym. Zrozumienie tych aspektów jest kluczowe dla badań nad neurobiologią i rolą składników komórkowych w utrzymaniu zdrowia układu nerwowego.

Instruktor prowadzi szereg ważnych działań mających na celu naukę i rozwój uczniów. Przede wszystkim opracowuje programy nauczania, uwzględniając aktualne wymagania i standardy. Nauczyciel organizuje proces edukacyjny, prowadzi wykłady i seminaria, zapewniając dostępność informacji i aktywne zaangażowanie uczniów.

Ważnym aspektem pracy nauczyciela jest ocena osiągnięć uczniów. Przeprowadza testy, egzaminy i udziela informacji zwrotnej, co pozwala uczniom zrozumieć ich mocne i słabe strony. Nauczyciel tworzy również przyjazną atmosferę nauki, podtrzymuje zainteresowanie przedmiotem i promuje rozwój krytycznego myślenia.

Ponadto nauczyciel aktywnie wykorzystuje nowoczesne technologie i metody nauczania, co pomaga uczynić proces bardziej interaktywnym i efektywnym. Nauczyciel stale doskonali swoje umiejętności, uczestnicząc w seminariach i konferencjach, co pozwala mu być na bieżąco z najnowszymi trendami w edukacji.

Działania nauczyciela obejmują zatem nie tylko przekazywanie wiedzy, ale także rozwijanie umiejętności niezbędnych do udanej działalności zawodowej uczniów.

• 2 minuty. Wyjaśnij cel lekcji.
• 5 minut. Przypomnij strukturę neuronu z poprzedniego wykładu.
• 1 minuta. Rozdaj materiały drukowane.
• 2 minuty. Wyjaśnij, dlaczego ważne jest poznanie różnych typów komórek mózgowych i bariery krew-mózg.
• 15 minut. Wyjaśnij różnice między neuronami a komórkami glejowymi, korzystając z diagramów na ekranie i materiałów informacyjnych.
• 15 minut. Ułatw dyskusję na temat roli różnych typów komórek glejowych w układzie nerwowym.
• 5 minut. Wyjaśnij barierę krew-mózg, jej strukturę i funkcje, korzystając z diagramu na ekranie.
• 5 minut. Użyj metody „Pomyśl-Połącz-Podziel się”, aby powtórzyć materiał. Zadaj pracę domową.

Studenci aktywnie uczestniczą w procesie uczenia się, realizując różnorodne zadania i projekty. Badają nowe tematy, omawiają materiał na seminariach i wykładach oraz pracują w grupach, aby dzielić się wiedzą i doświadczeniami. Udział w zajęciach praktycznych pozwala studentom zastosować wiedzę teoretyczną w praktyce, co przyczynia się do głębszego zrozumienia tematu.

Ponadto studenci mogą uczestniczyć w badaniach, konkursach i konferencjach, co pomaga rozwijać ich umiejętności zawodowe i wzmacniać ich CV. Ważne jest również, aby studenci aktywnie korzystali z zasobów online w celu samokształcenia, co poszerza ich horyzonty i pozwala im być na bieżąco z najnowszymi trendami w swojej dziedzinie.

Zajęcia dla uczniów mają na celu pogłębienie ich wiedzy, rozwijanie umiejętności i kształtowanie kompetencji niezbędnych do odniesienia sukcesu zawodowego.

• Omów różnice między neuronami a komórkami glejowymi.
• Przeanalizuj diagramy przedstawiające typy komórek glejowych.
• Omów role różnych typów komórek glejowych w układzie nerwowym.
• Na podstawie diagramu opisz strukturę i funkcje bariery krew-mózg.

Jakie są zalety modelu BOPPPS?

BOPPPS różni się od tradycyjnych metod planowania lekcji i oferuje wiele korzyści zarówno uczniom, jak i nauczycielom. Model ten pozwala na efektywniejsze ustrukturyzowanie procesu uczenia się, poprawiając zrozumienie i zaangażowanie uczniów. Nauczyciele mogą łatwiej organizować swój czas i zasoby, a uczniowie mają możliwość głębszego przyswojenia materiału kursu i aktywnego uczestnictwa w nauce. Korzystanie z BOPPPS pomaga stworzyć bardziej interaktywne i produktywne środowisko nauki.

Badania przeprowadzone w Chinach pokazują, że w przypadku uczniów, Proces uczenia się staje się bardziej znaczący, a zanurzenie w materiale dydaktycznym jest głębsze dzięki cechom modelu BOPPPS. Ta metoda nauczania promuje aktywne zaangażowanie uczniów, poprawia przyswajanie informacji i rozwija krytyczne myślenie. Korzystanie z BOPPPS umożliwia ustrukturyzowany i interaktywny proces uczenia się, co prowadzi do wyższej motywacji i lepszych wyników w nauce.

• Aktywne zaangażowanie. Uczniowie nie tylko przyswajają nowe informacje, ale także wchodzą w interakcję z materiałem, zastanawiając się nad nim, wykonując zadania praktyczne, dyskutując z kolegami z klasy i szukając rozwiązań problemów. Dzięki temu w pełni angażują się w proces uczenia się, budując własną wiedzę. Co ważne, pomaga to uczniom rozwijać umiejętności samoregulacji uczenia się – czyli zdolność do samodzielnego wyznaczania celów edukacyjnych, planowania kroków do ich osiągnięcia i oceniania rezultatów.
• Jasny cel nauczania. Znając cel, uczniowie rozumieją, na czym dokładnie należy się skupić podczas danej lekcji. Dzięki temu mogą oni efektywniej rozłożyć swoje wysiłki i uwagę, co przyczynia się do lepszego zapamiętywania materiału.
• Uczenie się w kontekście znanym uczniom. Podczas wprowadzenia nauczyciel umieszcza temat lekcji w świecie ucznia – łącząc go z typowym problemem, pokazując, jak odbija się on w rzeczywistości, i wyjaśniając jego znaczenie i istotność. Ułatwia to uczniom osobiste określenie wartości uczenia się i znalezienie motywacji do nauki.
• Przestrzeń na refleksję. Etapy oceny wstępnej i podsumowania również przyczyniają się do świadomego uczenia się. Podczas oceny wstępnej uczeń może ocenić swoje opanowanie tematu lekcji i przypomnieć sobie istotne informacje – stanie się to podstawą do opanowania nowego materiału. Etap podsumowania to dobra okazja do refleksji nad zdobytą wiedzą i umiejętnościami oraz integracji nowych doświadczeń z już zdobytymi.

Model BOPPPS to skuteczne narzędzie dla nauczycieli i trenerów, zapewniające elastyczność w dostosowywaniu się do różnych tematów i kontekstów uczenia się, przy jednoczesnym zachowaniu przejrzystej struktury. Skupienie się na celu edukacyjnym pozwala na staranny dobór i organizację wszystkich elementów lekcji, co przyczynia się do osiągnięcia wyznaczonych celów. Jednocześnie model ten pomaga wyeliminować zbędne informacje i podkreśla kluczowe aspekty procesu uczenia się.

Przeczytaj również:

Nietypowa praktyka: Wpływ wdzięczności wobec nauczycieli na proces uczenia się

Okazywanie wdzięczności nauczycielom może znacząco wpłynąć na proces uczenia się i ogólną atmosferę w środowisku edukacyjnym. Badania pokazują, że wyrażanie wdzięczności pomaga stworzyć bardziej pozytywne środowisko w klasie, co z kolei zwiększa motywację i zaangażowanie uczniów w naukę. Wdzięczność poprawia interakcje między nauczycielami a uczniami, co może prowadzić do efektywniejszej nauki i lepszych wyników w nauce. Zatem proste „dziękuję” może mieć silny wpływ na postawy wobec nauki i ogólną jakość edukacji.

Stosowanie modelu BOPPPS może być trudne

Według Oksany Zhirosh, uczestnicy szkoleń ISW dotyczących stosowania modelu BOPPPS często muszą włożyć znaczny wysiłek w opracowanie dwóch powiązanych ze sobą komponentów: celu edukacyjnego i oceny końcowej. To zadanie jest szczególnie istotne dla doświadczonych nauczycieli, którzy dążą do wysokiej jakości nauczania i skutecznej oceny wyników. Dobrze sformułowany cel edukacyjny pozwala na jasne określenie kierunku uczenia się, a ocena końcowa pomaga ocenić osiągnięte rezultaty i zidentyfikować obszary wymagające poprawy.

Jedną z przyczyn pojawiających się trudności może być chęć nauczycieli, aby przekazać uczniom cały materiał, którego uczyli się przez 15 lat, w ciągu 90 minut. Prowadzi to do braku czasu na końcową ocenę wiedzy. Co więcej, ograniczanie się do wąskich ram efektów edukacyjnych powoduje niezadowolenie. Jak zauważył Howard Gardner, „największym wrogiem zrozumienia jest próba objęcia wszystkiego”.

Z obserwacji wynika, że ​​wielu nauczycieli ma tendencję do formułowania efektów edukacyjnych ze swojego punktu widzenia, a nie z perspektywy uczniów. Często rezultaty brzmią tak: „Opowiedz to”, „Wyjaśnij to”. Jednak model BOPPPS sugeruje, że efekty edukacyjne powinny być formułowane precyzyjnie z punktu widzenia uczniów. Powinny być jak najbardziej szczegółowe i mierzalne. Na przykład zamiast ogólnych stwierdzeń warto użyć: „Wypisz to z pamięci”, „Opowiedz to własnymi słowami”, „Rozwiąż problem, stosując drugą zasadę Newtona”, „Porównaj dwie metody rozwiązywania problemów i wybierz tę, która jest najodpowiedniejsza dla konkretnego problemu, uzasadniając swój wybór”. Takie podejście sprzyja głębszemu zrozumieniu materiału i poprawia jakość procesu edukacyjnego.

Formułowanie celów edukacyjnych na lekcję może być trudne. Jednak gdy są one definiowane z perspektywy uczniów, instruktorowi łatwiej jest zaplanować lekcję. Pozwala to wyeliminować nieistotny materiał, opracować sekwencję nauki i znaleźć sposoby motywowania uczniów do zgłębiania tematu. Prawidłowo sformułowane cele pomagają nie tylko w organizacji procesu, ale także w zwiększeniu zaangażowania uczniów. Takie podejście sprzyja efektywniejszemu przyswajaniu wiedzy i usprawnia cały proces edukacyjny.

Niedoświadczeni instruktorzy w szkoleniach ISW często napotykają trudności związane z oszacowaniem czasu potrzebnego na przygotowanie lekcji. Prowadzi to do przekonania, że ​​planowanie z wykorzystaniem modelu BOPPPS jest zbyt czasochłonne. Jak zauważa Oksana Zhirosh, początkujący nauczyciele często popełniają błąd, wierząc, że dziesięciominutową lekcję można przygotować w zaledwie dziesięć minut, a nawet bez żadnego przygotowania. Jednak w praktyce przygotowanie takiej lekcji może zająć od jednej do trzech godzin, co dla wielu jest przykrym odkryciem. Prawidłowe oszacowanie czasu przygotowania lekcji jest kluczowym aspektem skutecznego nauczania i pomaga uniknąć stresu i nieporozumień w procesie edukacyjnym.

Poziom wiedzy nauczyciela w nauczanym przedmiocie również odgrywa znaczącą rolę w procesie uczenia się. Jeśli nauczyciel nie posiada wiedzy na dany temat, musi zgłębiać materiał równolegle z planowaniem lekcji. Wymaga to oczywiście znacznej inwestycji czasu, co może negatywnie wpłynąć na jakość nauczania. Wysokiej jakości przygotowanie i dogłębne zrozumienie przedmiotu przyczyniają się do efektywniejszej nauki uczniów i poprawy wyników w nauce.

Badanie przeprowadzone przez Instytut Innopolis wykazało korzyści płynące ze stosowania modelu BOPPPS w procesie edukacyjnym. Doświadczeni nauczyciele zauważają, że zastosowanie tego modelu pozwala na znacznie szybsze przygotowanie lekcji w porównaniu z metodami tradycyjnymi. Korzystanie z BOPPPS nie tylko pomaga zoptymalizować czas poświęcony na tworzenie materiałów edukacyjnych, ale także poprawia jakość lekcji, co przekłada się na efektywniejszą naukę uczniów.

W nauczaniu nauk społecznych i kreatywnych dyscyplin, a także w rozwijaniu umiejętności miękkich, nacisk może zostać przeniesiony z konkretnych i przewidywalnych rezultatów zawartych w modelu BOPPPS na refleksję ucznia. W tym kontekście nauczyciele powinni rozważyć model CARD opracowany przez Davida Ticknera, jednego z założycieli ISW. Model ten zawiera cztery kluczowe komponenty, które promują głębsze zrozumienie i refleksję nad procesem uczenia się, co z kolei prowadzi do poprawy umiejętności krytycznego myślenia i kreatywności u uczniów. Skuteczne zastosowanie tego modelu może znacząco poprawić jakość uczenia się i zaangażowanie uczniów w proces.

• Kontekst — nauczyciel wprowadza temat lekcji, porusza problem, podaje informacje wstępne, wyjaśnia, jak będzie przebiegać lekcja i czego oczekuje się od uczniów na jej zakończenie.
• Aktywność — co dokładnie uczniowie robią na lekcji. Może to być na przykład dyskusja grupowa lub napisanie eseju.
• Refleksja — ten komponent odzwierciedla sam proces refleksji. Zazwyczaj jest ona formułowana jako lista otwartych pytań do refleksji i/lub dyskusji.
• Dokumentacja – co uczniowie wyniosą z lekcji. Na przykład notatki z wnioskami zdobytymi podczas dyskusji z kolegami z klasy.